Qian Li Zou Dan Qi (2005)

Ik las dat hij de Engelse ondertiteling regelmatig vertaald, dus wellicht doet hij ook de audiocommentaar erbij.

Hij doet van alles. Japanse films ondertitelen, essays schrijven, introducties en audiocommentaren geven bij allerlei Aziatische films op DVD, praatjes houden op filmfestivals, festivals programeren enz.

Gisteren gekeken, en erg genoten. Natuurlijk, mooie beelden - maar dat zien we tegenwoordig al zo veel. Niets mis mee, gelukkig. Vooral erg genoten van het hele gebeuren rond die man die in een land is waar hij werkelijk niemand kan verstaan. Dat is sowieso al een interessant gegeven.

Iedereen die naar het buitenland is geweest kan daar over mee praten. Nog beter als je werkelijk iets moeilijks voor elkaar wilt krijgen zoals deze man. Veel situaties zijn heel herkenbaar, dat vond ik grappig. Wanneer ik op reis was in Mongolië had ik enkel mijn woordenboek. Van engels was niet te spreken. Leuk hoe die mensen ontzettend veel moeite doen om met een buitenlander te communiceren. En al begreep ik bijna niemand, iedereen wilde wel wat met mij delen.

Dat zag ik ook hier, nu weet ik niet hoe dat echt in China zit daar ik daar nooit geweest ben. Verder nergens kunnen storen aan de smaak van propaganda af en toe. Kon me vooral erg goed vermaken met het ritme in deze film. Zhang weet beslist wat hij wilt laten zien, daar houdt ik wel van.

4.0

Hier ben ik het helemaal NIET mee eens. Ik vond Takakura Ken juist zeer overtuigend overkomen als een man die zijn gevoelens niet kan uiten (maar wie dat juist wel héél graag zou willen!).

Zhang Yimou stelt mij niet teleur met deze film (van mij hoeft hij niet persé kritisch op het regime in China te zijn!), ik heb weer erg genoten. Wel is er natuurlijk zat kritiek te leveren op deze film!

Zo is het inderdaad wel erg een reclamezuil voor China (zo van :"O, wat zijn de Chinezen allemaal aardig en gastvrij!").

Je (Mochizuki Rokuro) hebt wel een punt heb dat sommigen (onder wie ikzelf) sommige Hollywoodproducties neersabelen als ze vandaaruit zo'n soort film krijgen voorgeschoteld! (zoals Indepence Day, bah!)

Daarentegen krijg je hier weer zat moois voorgeschoteld qua beelden...

Het getolk vind ik niet storend; juist realistisch. Het hoort gewoon in deze film. Japanners spreken geen woord over de grens. Wat wil je dan? Zoiets als vele WO-2 films waarin alle Duitsers Engels spreken?

Realistisch ook de snottebel van de operazanger!

Dit is voor mij de perfecte vorm van cinema: een ogenschijnlijk simpel verhaaltje dat een diepzinnig en intelligent verhaal vertelt, vol met schitterende beelden en rake metaforen.

Een Japanse man leert dat zijn zoon stervende is aan de gevolgen van kanker en hij reist af naar Tokyo om afscheid te nemen. Deze is daar echter niet van gediend en stuurt hem weg. Er rest de vader nog een kans om de vergeving van zijn zoon terug te winnen: naar China afreizen om daar een specifieke dans op de film vast te leggen. Het blijkt echter moeilijker dan gedacht, doordat hij de taal niet begrijpt blijkt hij dan ook volledig afhankelijk te zijn van de mensen om hem heen.

Zonder enig vals sentiment weet het de innerlijke belevingswereld van een vader die zijn zoon dreigt te verliezen vast te leggen. Het kabbelt voort als een rustig stromend beekje door de trage opbouw, maar juist daarom weet het op heel subtiele wijze te ontroeren.

Net gezien, het is een hele mooie film. We krijgen prachtige landschappen te zien en overtuigende acteurs.
Naarmate de film vorderde had ik eerst niet het idee dat het me raakte. Ik werd echter hoe langer hoe meer in het verhaal meegesleurd en op bepaalde momenten raakte de film me dan ook echt.
Het moment dat Ken Takakura uit de wagen stapt en het kleine jongetje omhelst was echt mooi en ook het einde als hij die foto's laat zien aan de operazanger raakte me. Maar de film heeft nog meer mooie momenten. Gewoon kijken, deze film is zeker de moeite waard.

In beide films zijn het juist de bureaucratische systemen die de karakters - in eerste instantie - tegenwerken, dus ik vind het wat makkelijk om deze film meteen als Chinese propaganda te zien. Ik zie Yimou Zhang zelf meer in de traditie van onschuld tonen in zijn cinema, zoals wijlen Frank Capra dat ook deed. Zijn verhalen stippelen wel degelijk een vleugje maatschappij-kritiek aan, maar doen dit geheel met het goede van de mens in ogenschouw nemend.

Daarbij ben ik zelf in meerdere landen op het platteland geweest en het valt me altijd op dat mensen daar sowieso vriendelijker zijn naar buitenstaanders dan de meer individualistische stedelingen. Overigens heb ik geen enkele ervaring met China.

De tweede Yimou Zhang in één week (de negende in totaal), en wat een verschil vergeleken met The Road Home.

Een klein meesterwerkje is het niet, maar op meerdere vlakken is Riding Alone for Thousands of Miles een mooie en zeer aangename film. Qua verhaal, qua muziek, qua acteerprestaties, qua personages, qua plaatjes, ... Ieder element brengt je, zonder zwaar te zijn aaangedikt, in de juiste stemming.

Het is wel jammer dat alle conversaties vertaald worden. Ik had mij graag een buitenlander willen voelen net zoals Gou-ichi Takada, maar daar is helaas geen sprake van. Verder duurt tijdens de tweede helft, het gedeelte met de zoon van Li Jiamin iets te lang, waardoor de film een beetje inzakt. Dit duurt precies tot het moment dat ze beiden weer gevonden worden en blijkt dat de jongen niet naar zijn vader, die in de gevangenis zit, wil. De mooiste scène in de film.

Wat een prachtig plot!

Ga deze film zeker eens uitproberen.

Ja !

Zo simpel kan een goede film zijn...........

Mooie film met een warm verhaaltje, waarbij voor mij de schoen niet zozeer wringt omdat het propagandistisch zou zijn, eerder omdat de problemen die de hoofdpersoon ondervindt toch iets te makkelijk overwonnen worden. Geen toestemming om te filmen? Gewoon hetzelfde verzoek indienen maar nu op een wat emotionelere wijze, en het lukt wel. Zelfs met de dood van zoonlief voordat hij het filmproject heeft afgesloten kan je vrede hebben gezien de inhoud van de brief. Wel een mooie rol van Takakura, die me ergens aan Kitano doet denken.

Wat de beelden betreft kan ik kort zijn: de natuur is schitterend opgenomen, maar binnen vind ik het allemaal een stuk minder. Muziek is mooi, maar op een gegeven moment gaat die Chinese fluit me toch de keel uithangen. 3,5*

Altijd obessed met die chinezen, en hun sterke prestaties, maar deze sloeg alles. Heb nog nooit zo lang zitten huilen sinds the green mile...mede ook doordat ik stoned was en verder niet nadacht kwam alles als een klap aan haha, top! 5

Misleidend!

Naar aanleiding van de titel en na even kort over de plotomschrijving van de dvd hoes te hebben gelezen dacht ik dat dit deels een soort avonturenfilm zou zijn. Helaas niets van dit alles, want alhoewel er wel gereisd wordt is het allemaal minimaal en zijn de personages vaak zo op hun plaats van bestemming. En dat de titel van de film verwees naar een operastuk had ik natuurlijk niet kunnen bevroeden vantevoren.

Bovendien laat Yimou Zhang zich veel te gemakkelijk China propaganda opleggen. Wat een geweldig land is China en wat een geweldige inwoners heeft China, ze zijn nooit te beroerd om op te staan als ze midden in de nacht wakker gebeld worden om iemand onbetaald bij te staan en wat een voorbeeldige gevangenen, echt schattig hoe ze allemaal beginnen te janken als een al even barmhartige Japanner beelden van Yang Yang laat zien!

Is er dan helemaal niets goed? Jawel hoor! Af en toe schotelt Yimou Zhang zijn kijker prachtige plaatjes van China voor en de film is vrij onderhoudend en soms best grappig. Met name als de Japanner en zijn vertaler 'die geen Japans spreekt' het stenen dorp aandoen en de vertaler er niet uitkomt met de lokale bevolking: hij wil een snel en simpel ja of nee, zij willen dat ze begrepen worden.

De muziek en de traditionele setting helpen ook allemaal niet mee om van deze film een overdonderend succes te maken. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een Yimou Zhang film zag, zelfs zijn Curse of the Golden Flower heb ik compleet gemist. Hij is echt bij mij in de versukkeling geraakt en dit helpt allemaal niet echt mee om bij mij weer volledig in de picture te geraken. Een magere 3*

Ik ben een liefhebber van Yimou Zhang films, maar deze stelt toch enigszins teleur. Het verhaal is tamelijk langdradig en mist een echt plot. Daar staat tegenover dat Zhang de kijker met enige regelmaat trakteert op prachtige beelden van het Chinese binnenland. En die dorpsmaaltijd ter begroting van de vreemdeling, vond ik schitterend.

In sommige commentaren hierboven klinkt door de Chinezen niet zo hulpvaardig zouden zijn als in de film wordt gesuggereerd. Dat strookt niet met mijn ervaringen. Ik vond de Chinezen op het platteland erg vriendelijk en gastvrij. De stedelingen zijn inderdaad heel anders, maar dat verschil qua mentaliteit tref je overal in de wereld aan. Zelfs hier in Nederland...

Ik had hier meer van verwacht. Hero en House of the flying daggers vond ik geweldig, vooral visueel. Maar deze film heeft in geen enkel opzicht indruk op me gemaakt. Het verhaal niet, maar jammergenoeg ook de beelden niet.

Tegenvaller, vooral doordat get verhaal en de hoofdpersoon mij niet echt boeiden. Wel sfeervol met soms mooie beelden, of dat nu druk Tokyo is of de lege binnenlanden van China. Maar het is ook een trage film die vaak genoeg tegen de verveling aanzit. 2,0*.

Terugkomend op de discussie van pagina 1: vond het juist helemaal geen reclame voor China, dat overkomt als een rurale en nogal achterlopende samenleving. De grote Japanse meneer komt daarentegen uit een technologisch ontwikkeld, Westers land. Dit contrast wordt effectief uitgebuit in de telefoongesprekken met het thuisfront, overigens inderdaad een erg uitgemolken verhaalgegeven. Riding alone for thousands of miles kon mij verder niet bekoren. Eendimensionale sentimenten, ondersteund door gezapige muziek. Ook cinematografisch doet Yimou Zhang weinig bijzonders. Ben sowieso niet zo'n fan van zijn drama's, die ik simplistisch vind, geef mij maar het visuele geweld van Hero en House of Flying Daggers.

Wederom een fijne Yimou Zhang die stilaan tot één van mijn favoriete regisseurs behoort. Misschien niet zijn allerbeste werk, maar de film bevat nog steeds die geweldige combi van drama, cultuur en adembenemende decors. Een film die in al zijn eenvoud de kleine intermenselijke emoties of gedragingen in kaart brengt.

Neem nu het sfeervolle feestbanket in het stenen dorp ter ere van hun gastheer Mr. Takata, de snotterende vader die zijn zoontje nog eens wil zien of het zoontje zelf wiens leven beslist wordt door het dorp, maar een eigen willetje heeft en dat ook kenbaar maakt. Tot slot vond ik de voice-over van Mr. Takata erg sereen en gepast. Eén van die overdenkingen was bijvoorbeeld dat hij zijn eigen eenzaamheid in een vreemd land met een taal die hij niet sprak realiseerde en deze projecteerde op zijn zoon die naar China trok mede vermoedelijk door de slechte relatie die hij had met zijn vader.

Als het niet de mensen waren die sfeer en cultuur brachten, dan waren het wel de natuurbeelden met diepe kloven die tot de verbeelding spraken. Ook de gastvrijheid zorgde ervoor dat de film warm en teder was zonder sentimenteel of wat ook te zijn. Net als de rol van de schoondochter overigens waarbij diepe spijt, maar ook respect en onderdanigheid naar de pater familias van afdruipt. Fijn!

Nog te zien op Netflix tot 30 november overigens. Leuk om af en toe zo één van die verborgen pareltjes te kunnen terugvinden in dat labyrint!

Niet de beste van Zhang, maar toch weer een heerlijk trage film met prachtige beelden. Of het nu propaganda is of niet doet mij niet zoveel. Ik heb al veel van Zhang gezien, en mijn absolute favorieten blijven toch, Coming home, The road home, The story of Qui Ju, Happy times. Ik ben minder fan van zijn oorlog en actiefilms...