Kumonosu Jô (1957)

Wederom een geweldige film van Kurosawa, waarschijnlijk de beste Shakespeare-verfilming die ik gezien heb. De film is van begin tot eind onheilspellend. Fantastische sfeer,
niet in het minst dankzij de vrouwelijke rollen. Verder zet Mifune één van z'n beste prestaties neer. En zoals altijd is het ritme van de film weer perfect, zoals we van Kurosawa gewend zijn. 4.5*

Ik vindt in deze film vooral de sfeer erg leuk met de samurai en de mooi ogende scenes die je voorgeschoteld krijgt.

Ook de eindscene is erg goed voor een film uit die tijd. Ik stond echt verbaasd te kijken.

Voorderest heb ik weinig te vertellen hierover aangezien ik hem wel goed vindt en de meeste mensen al grotendeels hebben verteld waarom. Ik kan alleen zeggen dat ik het verhaal vermakelijk vindt, maar zeker geen supergoed verhaal. Wel is het allemaal erg mooi in scene gezet. Ook deze scenes werden voor mij al besproken.


Het is trouwens mijn 6de Kurosawa film en ook één van de meest vermakelijke die ik gezien heb.


4.0

Soms indrukwekkende beelden, met name richting het einde loopt de spanning op en zitten er een paar prachtige shots tussen. Peter Jackson heeft deze film vast ook gezien. Men had alleen wel wat meer aan de decors kunnen doen want ik miste de grachten en een imposante deur die de lieden van elk kasteel zou moeten beschermen. Doordat dit soort elementen wat zwakjes uitgewerkt zijn neemt het toch een stukje beleving weg.

De heks zag er trouwens wel erg amateuristisch uit zeg. Ik zou dat personage nooit associëren met een vrouw. Laat staan met een heks. Maar de verkondigde mythe was wel boeiend en de momenten dat de hoofdpersoon hallucineerde was ook een van de betere scènes in deze film.

De filosofie in deze film, waar vooral in het begin veel aandacht aan werd besteed vond ik niet bijzonder, het bleef beperkt tot het intrappen van open deuren. boontje komt om zijn loontje .

De minste Kurosawa die ik tot nu toe zag. Met het verhaal had veel meer gedaan kunnen worden. Men had best wel wat meer gevechten mogen visualiseren. Immers 25 minuten praten over een persoon is dodelijk voor het tempo. Toch kon ik mezelf er niet zo aan ergeren. Waarschijnlijk, omdat het een functie had. de spreekwoordelijke aap kwam uit de mouw . Echter, niet echt indrukwekkend. Kleine 3,5*

Beiden, maar dan wat meer in elkaar verweven.

Het verhaal was nu nogal verhalend. Het tempo was goed te doen, alleen het verhaal werd niet altijd ondersteund door beelden, die voor mij veel meer zeggen. Gelukkig vond er een ontmoeting met de heks plaats. Stel je even voor, dat wij dit niet gezien hadden maar dat de 2 strijders samen het kasteel binnen kwamen en over hun ontmoeting zouden vertellen, zonder bijbehorende beelden. Juist waar deze ontmoeting werd gevisualiseerd werden de 2 moorden mondeling afgedaan. Een minpunt naar mijn mening.

Mifune laat zijn vriend vermoorden , iets wat essentieel is voor deze film. Men had best wel even kunnen laten zien hoe de vriend aan zijn einde kwam . Nou hecht ik veel waarde aan eigen interpretaties en hoeft van mij heus niet alles voorgekauwd te worden. Maar qua variatie, zou het niet hebben misstaan. Bovendien was de vriend gewoon dood . Dus de eigen interpreties konden achterwege gelaten worden. Voor mij zou het visualiseren van een belangrijke gebeurtenis het verhaal juist meer impact hebben gegeven, temeer omdat de andere moord in het begin op de leider van het kasteel ook niet wordt gevisualiseerd. Het is allemaal leuk bedacht, maar de uitwerking had dus wat beter gekund naar mijn mening.



Repetitieve actiescènes hadden voor mij ook niet gehoeven, maar zoals ik al aangaf de 2 moorden vind ik net zo essentieel voor het verhaal, als de ontmoeting met de heks.

Tuurlijk het verhaal steekt duidelijk in elkaar, zonder plotholes maar film is voor mij vooral een medium waarin je zoveel mogelijk probeert te visualiseren. Waarom moet Washizu nou weer vertellen dat hij de 2 moorden gepleegd heeft ? Dat kon ook d.m.v. 2 korte shots weergeven worden. Het is niet relevant om dit te doen, maar het zorgt wel voor wat variatie en bovendien neem ik beelden meestal beter in mij op dan lappen tekst.

Waarom staat deze nou niet in de top250?

Oké, sorry, dacht dat 100 het minimum was. Ik twijfel nog tussen 4 en 4,5. In ieder geval een geweldige film, de beste rol die ik van Mifune ken, het ziet er prachtig uit en het verhaal is ook erg mooi.

Erg sterke film van Kurosawa. 't was één van de eerst films die ik zag van deze grootheid, en heeft daarom nog wat extra sentiment.

Mifune is wederom geweldig, in een van zijn sterkste rollen ooit en 't onheilspellende verhaal was goed te volgen, en werd prachtig in beeld gebracht.

4,5*

Hij heeft meer 'bijzondere' films gemaakt dan Ikiru hoor, probeer bijvoorbeeld Dodeskaden eens!

Of High and Low, Madadyo, The Idiot, I Live in Fear, Dreams, Drunken Angel, Dersu Uzula, Red Beard en nog een aardig aantal anderen. Samouraifilms zijn een belangrijk deel van zijn ouevre, maar het gaat uiteindelijk om minder dan de helft van zijn films.

Uiteindelijk heb je natuurlijk gelijk, maar ik kan me best voorstellen dat het ene jasje waarin Kurosawa zijn films kleedt sommige mensen minder ligt dan het andere.

Mijn derde Kurosawa en hij sloeg eigenlijk wat tegen. Ik vond het verhaal veel te moeilijk en had moeite met de personages uiteen te houden (al speelde Mifune weer wonderbaarlijk). Om de een of andere reden boeide de film mij ook niet zo hard zoals Seven samurai of Ran. Maar nu was ik ook al wel moe en zal ik misschien later nog is een herziening moeten doen
voor nu 2.5*

Hopeloos. Veel goede ideeën maar het kan technisch gewoon niet meer mee.

Schokkende pans/tilts, weinig lipsynch, theatraal acteerwerk met belachelijk overdreven bewegingen, maffe sound effects (dat effect toen mevrouw Macbeth zei dat ze zwanger was ), lelijke scène-overgangen en enkele scènes die dan weer veel te lang duren (zingende geest, terugkeer lord op Spinnenweb).

Wel prettig dat alleen de cruciale gebeurtenissen uit het Macbeth-verhaal worden behandeld, maar nog steeds is de film vaak te traag omdat er visueel eigenlijk weinig te genieten valt voor mij doordat het technisch zo mank is.

De scènes in en met het bos behouden de film voor een extreem lage score.

1,5*

Binnenkort Jojimbo nog even proberen, maar als dat ook niets is laat ik Kurosawa maar voor wat het is denk ik.

Niet helemaal wat ik er van verwacht had. Kurosawa bewijst zich wederom als een briljant filmer met enkele zeer sfeervolle scènes en hij weet ook wel een soort dreigend gevoel over de film te hangen (al kwam dat misschien ook omdat ik wist hoe het afliep, omdat ik wel bekend ben met Macbeth). Veel scènes zijn schitterend gefilmd, met name de eerste ontmoeting met de bosgeest en natuurlijk het wandelende bos. De pijlenregen stelt ook niet teleur, ondanks dat ik al wist dat ie kwam. Vind het een betere afsluiting dan het wat vergezochte einde van Shakespeare's versie.

Maar toch kwam de film niet helemaal tot leven. Het wilde maar niet meeslepend worden. Het was zelfs een beetje traag bij tijd en wijle. De film miste wat mij betrefd ook enige dramatische impact. De personages waren bij Shakespeare al niet sympathiek, maar ik miste hier gewoon enige betrokkenheid bij ze. Dit komt ook de spanning niet ten goede. Het zal vast heiligschennis zijn dat ik dit zeg, maar ik vind Mifune hier echt heel slecht acteren. Hij is sowieso niet de meest subtiele van alle acteurs en ik heb de waardering van hem nooit helemaal begrepen, maar hier is hij gewoon miscast wat mij betrefd. In iedere scène spert hij zijn ogen wijdt open en schreeuwt hij iedere zin hard uit. Het is gigantische overacting die totaal niet past bij de rest van de film. Mifune's vrouw hier is overigens wel degelijk goed gecast. Macbeths vrouw was sowieso al een interessanter personage dan Macbeth, maar de Japanse variant is ijzersterk.

3*, geen slechte film, maar ik herken er geen meesterwerk in. Wordt eens tijd dat ik een Kurosawa zie die bij The Seven Samurai in de buurt komt. Gelukkig heb ik Ikiru, Rashomon, Ran, Yojimbo en High and Low nog niet gehad.

Beetje lastig te volgen Japanner vond ik deze. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar de remake met Clint Eastwood vond ik wel een stuk beter .

Dat was toch een remake van Yojimbo?

Je vloekt niet maar kraamt onzin uit.

Er is geen remake met Eastwood. Dit is Shakespeare,

Ai, haal ik dus Yojimbo en Kumosu Jô door elkaar . Dat is suf.

Alhoewel ik tot op heden slechts een minuscuul deel van Kurosawa's oeuvre heb doorspit moet ik zeggen dat deze de meeste indruk maakte. Bepaalde scènes - vooral de ceremoniën (gepaard met muziek) - maakten veel indruk en het redelijk lage tempo werkt erg goed. Soms bijna een (Noh-)theaterstuk, zo statig en theatraal. Macbeth wordt mooi vertaalt naar het pre-industriële Japan.