Wise Blood (1979)

Deze film is echt heel erg origineel. Er is geen film die er op lijkt. Doordat je je niet echt kan verplaatsen in de keuzes van de hoofdpersonen word het heel mysterieus en vooral heel gek. John Huston heeft op zn ouwe dag een paar intens donkere drama`s verfilmd. Deze film maakt hem als filmmaker extra boeiend.

Inderdaad ik vond de film ook erg origineel. Geen film die er op lijkt, maar wel boeken. En dat was dus juist een sterk punt. John Huston weet de sfeer van Flanery O'Conor's (korte) verhalen perfect over te brengen naar het scherm; de zwartgallige, deprimerende schets van het Amerikaanse Zuiden gecombineerd met allerhande vreemde (meestal aan religie gerelateerde) gebeurtenissen die daar plaatsvinden. 3*

Dit was de film die ik als "Zomergast" als keuze-film zou hebben genomen, al was het alleen maar om hem na twintig jaar weer eens terug te kunnen zien.... Maar....de DVD komt eraan in Nederland!!!
24 november en onder de 15 euro.

Vandaag eindelijk kunnen herzien nadat ie ooit op de 17-jarige Wendy een onuitwisbare indruk had gemaakt. Gelukkig in de loop der jaren heeft ie niets van zijn kracht verloren. Film is gebaseerd op het boek van Flannery O'Connor. Enigszins vergelijkbaar (qua stijl) met Catcher In The Rye van J.D. Sallinger.
Via nieuw (sub?)-label Maelstrom. Nee nee heeft niets met mij te maken (vortex/maelstrom).

Ik vond de film heel goed beginnen. Het is wel leuk om zo veel van de Zuidelijke VS te kunnen zien, daar bijna alle scènes op locatie zijn gedraaid met heel veel buitenopnames. Dat was heel interessant, maar kon naar het einde toe toch niet mijn aandacht vasthouden.

Ik begon me naar het einde toe gewoonweg een beetje te vervelen en het kon me echt gestoeln worden wat er met de hoofdfiguren gebeurde omdat ik geen enkele betrokkenheid, relevantie voelde. Vooral die jonge mafkees die heel de tijd op de zenuwen van Dourif werkt kon ik gewoon niet plaatsen. (deed me wel een beetje aan de loser 'Rizzo' denken uit Midnight Cowboy, een vogel voor de kat)

Dan was er ook nog die slapstick muziek die ook nog eens een heel vreemde draai aan alles gaf. Ja, het begon allemaal heel fascinerend maar op het einde had ik wel een ingezakte-souflégevoel. Hoewel dat ook op mezelf kan slaan natuurlijk.

Een aparte film, dat zeker. Maar ja, het is een beetje zoals mijn moeder zou zeggen bij een modern kunstwerk dat ze niet helemaal begrijpt: "…speciaal…".

Morgen geef ik een cijfer, ik moet er even een nachtje over slapen.
Ik weet nu eigenlijk nog niet wat ik er mee aan moet.

Ik geef hem nu 3*** maar ik weet nog steeds niet precies wat er nou toch met deze film bedoeld word.
Het sfeertje en al die gekken spreken mij wel erg aan en heb daar ook van genoten, het laatste kwartier vond ik zelfs echt prachtig, maar nogmaals ik weet nog niet wat ik met deze film aanmoet.
Hij zal de komende dagen nog wel door die lelijke ingevallen kop van me spoken dus ik hoop dat ik eruit kom.
En anders nog maar een keer kijken.
H.D. Stanton vond ik zoals gewoonlijk een genot om naar te kijken en ''dominee'' Holy vond ik helemaal geweldig.

De film vond ik wel boeiend, door de sfeer en personages, maar het raakte me nergens echt. Misschien zat ik te veel te wachten op een boodschap of statement en die kwam er in mijn ogen maar niet.

Een goede film met een paar schitterende scenes, maar omdat intens tragische momenten werden afgewisseld met wat vreemde, soms slapstick-achtige humor (of in ieder geval die vrolijke hillbilly muziek die daar op aan stuurde) kon ik me nauwelijks voorstellen dat het maar om één film ging. In het voordeel werken dan wel weer de sterke vertolkingen van Harry Dean Stanton, Amy Wright en Ned Beatty. Brad Dourif ken ik voornamelijk uit horrorfilms, maar hij is hier ook goed op z'n plek.

Al met al een film om snel eens weer te zien, misschien dat ik er dan ook een cijfer op kan plakken...

Brad Dourif, ultieme bijrol in One flew over the cuckoo's nest als Billy B-B-Bibbit, hier een ultieme hoofdrol. Nooit echt aan de bak gekomen, misschien omdat wat hij uitstraalt zo ongrijpbaar-luguber is. Gelukkig wisten David Lynch (Dune en Blue velvet) en Peter Jackson (Gríma Wormtongue!) hem wel te vinden. Altijd blij als ik hem weer zie.