Yuen Ling-yuk (1992)
Alternatieve titels: Center Stage, Ruan Ling Yu, The Actress
6 stemmen | gemiddelde 3,33
Hongkong
Drama /
Romantiek126 minuten / 147 minuten (director's cut)
geregisseerd door
Stanley Kwanmet
Maggie Cheung,
Han Chin en
Carina LauCentre Stage vertelt het korte, maar bewogen en omstreden leven van Ruan Lingyu, waarschijnlijk de bestgekende ster van de Chinese stille film.
Ruan, door sommigen als de Chinese Greta Garbo omschreven, gaf tragische personages een sensuele en gevoelige uitstraling. Haar eigen leven vertoonde in vele opzichten gelijkenissen met dat van de door haar vertolkte karakters. In 1935 pleegde ze op 25-jarige leeftijd zelfmoord.
3,0
[permalink] geplaatst op 10 februari 2012, 8:02 uurEen biopic over een Chinese actrice uit het stille tijdperk van de film; het uitgangspunt zal genoeg mensen afschrikken. Maar niet geheel terecht.
De film is zelfbewust bezig met de film. We zien documentair achtige beelden van hedendaags waar mensen gevraagd worden naar deze actrice van weleer en wat het betekend om vandaag de dag actrice te zijn. Daarnaast zien we het leven van de actrice gespeeld door de Maggie Cheung, afgewisseld met originele beelden van de films en nagespeelde scenes. Vervolgens wordt er gespeeld met het film-in-film concept, waarbij zien hoe de oude film geschoten wordt en de film zoals we deze zien geschoten wordt.
Oftewel genoeg kleine trucjes op de aandacht erbij de houden. De meeste filmtijd gaat naar het leven van Ruan Lingyu en het moet gezegd worden, haar leven is bijzonder oninteressant. Het beslaat de korte periode van haar filmcarrière, waarbij gebeurtenissen uit haar korte leven synchroon lijken te lopen met de stille films die ze maakt. De film is dan ook veel meer een sfeersetting van de tijdsperiode. Daarnaast deed het me meerdere malen aan In the Mood for Love denken, met een zinderende, onderhuidse spanning van geliefden die langs elkaar draaien. Maar het is de glansrol van Maggie Cheung die de film draagt. Doordat de film zo bewust bezig is met de film in film, transformeert de actrice van de ene persoon naar de andere en weet ze de perfecte balans te vinden tussen de overacting van de stille film en de gereserveerdheid die bij de jaren ’30 lijkt te horen. Erg mooi om te zien.
