Le Huitième Jour (1996)

Merkwaardig maar aandoenlijk geheel.

Goedwillig.

Mooi Frans drama over de levensmoeie Harry die zijn relaties met zijn dochters verpest en de geestige ''down''-George die elkaar ontmoeten op een kruispunt. De film is een heerlijke mengeling tussen realisme en cinema, waar verhalen elkaar soms te goed aanvullen of bepaalde situaties te goed en te voorspoedig uit de verf komen. Aan de andere zijde is er ook een soort dubbele laag die de film siert. Het gaat hier toch om de instelling van mens tot mens op het leven. We kunnen treuren, kreunen en zeuren over bepaalde dingen, maar we kunnen ook erom lachen.

Hoewel Harry's personage vrijwel duidelijk is en misschien een klein beetje de hedendaagse man voorspiegelt is George heel interessant om te volgen. Zijn zoektocht naar vrouwen, zijn moeder en/of zijn vriendin was erg mooi verfilmd en ontroerd ook op sommige momenten.

Film bevat een leuke stijl die soms wat sarcastisch of cynisch overkomt, met als hoogtepunt het einde natuurlijk. Lekker fris kleurgebruik die erg afstemt op de natuur waardoor het daarom ook zo fris voelt. Lekkere duidelijke kleuren en mooie plaatjes: goed.

Ook een mooie titel.

4 sterren

Het leek een grote blok ergernis te worden toen die Franse voice-over werd ingeschakeld maar ik ben positief verrast en de verstandhouding tussen een verkoper en een verstandelijk gehandicapte is mooi weergegeven. Je ziet maar weer dat zo'n figuur als George eigenlijk de gelukkigste mens op aarde is omdat hij gewoon zijn eigen weg volgt en zich niets aantrekt van andere mensen. Hij is erg emotioneel en dat zorgt voor diep-tragische momenten maar aan de andere kant ook zevende hemel-ervaringen. Zwartkomisch wanneer hij bijvoorbeeld een boom omhelst en zijn moeder roept. Harry wil zich in eerste instantie zo snel mogelijk ontdoen van George maar geleidelijk aan wordt hij meegesleurd in een nieuwe wereld. Het hele scheppingsverhaal vond ik een beetje onnodig maar het idee van een achtste dag waarin de mongolen werden geschapen is wel aardig want ze leven nu eenmaal in hun eigen wereld.
Niet alles is even geloofwaardig zoals het jatten van een busje zonder rij-vaardigheden maar Jaco heeft ons absoluut iets moois voorgeschoteld.

Een aardige komedie met serieuze ondertoon die wel heel erg leunt op makkelijk scoren. De veel te extreem getrokken situaties waar Georges in terechtkomt en die zijn verstandhouding met Harry kracht bij moeten zetten begonnen mij na verloop van tijd wel uit het verhaal te kegelen. Het veel te happy end kost wij mij betreft ook bijna een punt, want talloze apotheosen hadden de verbeelding van de kijker kunnen prikkelen. maar deze duidelijk niet. Een aantal geslaagde scènes houdt de boel nog een beetje op de been, maar erg warm werd ik niet van deze vriendschap.

Aan de ene kant lijkt het makkelijk scoren, om een gehandicapte man, zoals Georges, te laten meespelen. Aan de andere kant werkt het uiteindelijk grotendeels wel.

Van Dormael is in ieder geval een interessant regisseur. Hij heeft een mooi gebruik van kleuren en die shots, die hij een aantal keren hier uitzoomt, zijn ook erg mooi. Het acteerwerk van Auteuil is prima, al vond ik zijn transformatie wat aan de snelle kant. Pascal Duquenne is door zijn uiterlijk en lach al erg aandoenlijk en dat zorgt vaak ook voor leuke en luchtige momenten.

Lang werkte het niet helemaal voor mij en zat de film op een stabiele 3 sterren. De laatste tien minuten zijn echter erg sterk met prachtige beelden, fijne aanstekelijke muziek en een einde dat precies de juiste snaar weet te raken. Hierdoor komt er uiteindelijk toch nog vrij gemakkelijk een halfje bij de score bij.

3,5*