Friendly Persuasion (1956)

De film heeft wat weg van een eerdere film met Cooper, namelijk Sergeant York. Waar Cooper's karakter in die film zwaargelovig is en de film dat gelovige zo met dat vingertje brengt, is Persuasion een lichtere versie. Het hele gezin wordt, inclusief paard, wat losser in het aannemen van het gedrag van een quaker door de oorlog. Heel kalm, mooi verteld, met zweverige melodieen van Tiomkin en een goede cast. 4 sterren

Deze film hoort absoluut in mijn top 3 thuis! Vanmiddag was hij weer op de buis via TCM. Meteen de DVD-speler op actief gezet. Dat wordt weer meerdere keren GENIETEN!!!
Fantastische film ... met heerlijke Humor (mét hoofdletter!)

Ik zag de film destijds bij zijn verschijning, toen Pat Boone's "Friendly Persuasion"-plaat op alle juke-boxen te vinden was en al vond ik toen reeds deze familale, sentimentele film iets te "softy", hij had iets filmisch en inhoudelijk charmant.
Dergelijke film maakt heden ten dage geen schijn van kans in onze zalen. Een beetje spijtig.
Gary Cooper is een klassebak uit de Hollywood-periode van de jaren 50 en bemerk ook de jonge Anthony Perkins. Je weet wel, "Psycho" van enkele jaren later.

Veel te lang voortkabbelende film. Er worden enkele morele kwesties aan de orde gesteld, maar dat gebeurt zo voorzichtig en omzichtig dat het eigenlijk geen zoden aan de dijk zet.

De vraag of pacifisme onder alle omstandigheden gehandhaafd kan worden is verpakt in een verhaal over een streng religieuze familie ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. In eerste instantie speelt de oorlog zich nog ver van de familie af, maar wanneer deze steeds dichterbij komt wordt de familie geconfronteerd met de vraag of ze zich afzijdig moet en kan houden.

De film neemt ruim anderhalf uur de tijd voordat er ook maar van enige echte dreiging, en dus conflict sprake is. Gedurende die anderhalf uur zien we vooral de familie in alledaagse situaties, en dat is gewoon niet zo heel erg boeiend. De enkele komische situaties zijn slechts goed voor een flauwe glimlach en een enkele keer - de scene met de drie dochters - zelfs genant.

In het laatste half uurtje lijkt dan eindelijk de vlam in de pan te slaan, maar ook dat valt erg tegen, waardoor er uiteindelijk een zeer onbevredigende film overblijft.

Leuk om Anthony Perkins als een godvruchtige jongeman te zien, maar dat is het dan ook wel.