A Letter to Three Wives (1949)

Erg charmant filmpje van Mankiewicz met een all-star cast om van te smullen. Vooral de drie dames (Crain,Darnell,Sothern) en Kirk Douglas spelen erg goed.
Dit is echt zo'n lekkere feel-good-movie waarna je heerlijk onder de wol kan kruipen met een grote glimlach op je gezicht. Een echte aanrader voor de filmfans onder ons.

4,5

De Desperate Housewives van 1949.

Leuke film. Waarom kennen zo weinig mensen deze? Toch geen kleine namen, een oscar winnaar, een goede reputatie, en ook "gewoon" met Nederlandse subs verschenen.

Heerlijke film! Idd vergelijkbaar met Desperate Housewives (i love DH!!), een kijkje in de relatie van 3 vrouwen. Leuk ook dat de 'verteller' uiteindelijk nooit in beeld is gekomen, waardoor je eigen fantasie dit in mag vullen. Leuk-leuk-leuk!

Verrasseng goede film. Waarom is dit niet zo beroemd als All About Eve? De scherpe, gevatte en vermakelijke dialogen die Eve zo bekend maakten zitten hier ook al in en minstens net zo goed. Veel beter dan dit worden scripts niet. Dit is een film die alleen al feest is om naar te luisteren. Niet omdat het geluid of de muziek zo bijzonders is, maar omdat de personages van die geweldige dingen zeggen en de acteurs het zo goed weten te brengen.

Dit is Hollywood op zijn intelligentst. In plaats van een simpele film te maken over de voordelen van het huwelijk levert Mankiewicz een genaunceerd beeld van drie echtparen, doormiddel van een slim flashbacksysteem. Het is erg mooi om te zien waar de aantrekkingskracht tussen alle koppels zit en waar de moeilijkheden. Uitbeeldingen van het huwelijk in films van de jaren '40 zijn doorgaans bij uitstek nogal veroudert en doen vaak conservatief aan. Dat is hier niet het geval en dat terwijl dit misschien de pro-huwelijkfilm bij uitstek is.

De hoogtepunten zijn de verhaallijnen van Sothern en Darnell. De gebeurtenissen rond Sothern en die radiomensen zijn hilarisch en Kirk Douglas laat zich daarin van een verrassende kant zien. Linda Darnell en Paul Douglas hebben een van de meest interessante relaties die in films te vinden is, waarin ze allebei zo min mogelijk vriendelijke dingen tegen de ander zeggen. De verhaallijn rond Jeanne Crain en haar man is op zich prima, maar binnen deze context wat teleurstellend. Misschien omdat de man wat onderbelicht blijft, maar dat verhaal mist scherpte van de andere twee. Gelukkig komt dit verhaal als eerste aan bod waardoor het nauwelijks opvalt. De film heeft daarnaast een bijrol voor Thelma Ritter en zoals we weten is een bijrol voor deze geweldige actrice altijd een pluspunt. Opmerkelijk genoeg kreeg ze geen credits voor haar optreden, ondanks dat ze regelmatig in beeld was.

Opvallend is ook dat het verhaal aanvankelijk een niet al te passend einde blijkt te hebben, maar zich daar toch uit redt. Ik dacht de hele tijd dat het een domper zou zijn als de geen van de drie mannen met Addie Rose zou meegaan. Uiteindelijk vertrekt niemand, maar doordat Porters karakter zo goed uitgewerkt is komt de film er mee weg.

Wel vreemd dat iedereen hier spreekt van een komedie. Ja, de radiomensen zijn zeer grappig, maar vormen maar een klein onderdeel van de film. De rest is vaak geestig, maar meer omdat de dialogen zo gevat zijn, maar niet zozeer omdat het een komische film is. Vandaar dat het ook vreemd is om hierboven een heel bericht te lezen van Erniesam ter verdediging van de komedie ten opzichte van diepe films en drama. Dit is een ontroerend drama en, hoewel niet per se diepzinnig, wel raak geobserveerd, meer dan dat het een komedie is. Dit is gewoon een van die zeldzame films waarbij het drama niet sentimenteel, maar intelligent en gevat gebracht wordt. Verdient een groter publiek.
4,5*