La Science des Rêves (2006)

Schitterende en vooral lieve film. Bernal schittert als de wat onnozele Stéphan, goed uitgewerkte karakters, die je soms ineens verassen door van "filmkarakter" heen en weer naar "echt mens" te springen. De animaties zijn een heerlijke afwisseling op het huidige CGA-geweld.
Het einde was volgens mij op twee manieren uit te leggen, goed (fantasie) of niet goed (werkelijkheid?), maar ben niet zeker.
Volgens de film (moeder) verwarde hij werkelijkheid en fantasie al vanaf z'n zesde, dus de bovenstaande omschrijving is denk ik niet correct.

Duurde erg lang voor ik eindelijk in de film zat.
Achteraf is 'ie me wat tegen gevallen.

Had vrij hoge verwachtingen aangezien ik helemaal weg ben van Eternal sunshine en dit van dezelfde regisseur was.

Toch een 2,5* omdat het visueel wel een snoepje is.

Echt een vette film. Je word er helemaal in meegenomen, Leuk idee erachter! Wel moeilijk om te begrijpen en was soms een beetje hetzelfde. Maar die vage gebeurtenissen vind ik echt heerlijk, daarom maakt dat niet uit.

Ohjee. Deze film maakte me bang. Ik kwam tijdens het kijken namelijk tot de conclusie dat ik vrijwel exact hetzelfde in elkaar zit als de hoofdpersoon. Zijn denkwijzes en gedachtegangen liggen griezelig dicht bij de mijne. Geen goed teken.

The Science of Sleep gaat over een goed-bedoelende maar veels te naïeve jongeman die tegen keiharde fouten aanloopt op het gebied van relaties, en bij gebrek aan beter zijn droomwereld in vlucht. Dit gegeven wordt zeer speels en dromerig uitgespeeld, maar ik laat me niet voor de gek houden. In feite zie ik in de film een veel diepere boodschap, dan het komisch/romantische karakter van de film doet vermoeden. De film state dat de dromer, de romanticus, de man die misschien zelfs op het randje van de paranoia wankelt, veel moeite zal hebben om het ware geluk te vinden. De mens die realistisch is en meer 'in het leven staat' zal allicht meer moeite hebben zichzelf tot individueel geluk te manipuleren (wat in de film expressief gebeurd in Stéphans dromen), maar zal 'echt', gezamenlijk geluk makkelijker weten te vinden. Terwijl de dromer met zijn suffe houding zichzelf en zijn geliefde te gronde richt en te kampen zal hebben met depressieve gevoelens.

Toch bijzonder dat een film mij dat soort dingen laat bedenken. De film is in feite een verhaal van Stéphan zelf. De sfeer is gedurende de hele film hetzelfde. Lief, grappig, een beetje afwezig, naïef: precies Stéphans karakter. Dit wekt, ondanks zijn tekortkomingen, sympathie voor Stéphan. Ook fijn is dat Stéphanie ook wel affectie voor Stéphan voelt, wat de hoop op een goede afloop in stand houdt. Maar is een sukkel, een sympathieke loser die heus wel zijn mannetje staat behalve als het aankomt op relaties, is die wel in staat om over zichzelf heen te stappen en er een goed eind aan te breiden? Is het de dromer of de realist die het antwoord op deze vraag wint? Is dromen nu uiteindelijk wel zo bevorderlijk voor ons echte leven, of niet?

Het is knap hoe dit ingewikkelde gevecht tussen droom en realiteit gevisualiseerd is. Vooral omdat het dusdanig is gedaan, dat je je ook nog met bovenstaande vragen kunt bezighouden. Tel daarbij op de onmiskenbare Michel Gondry-touch, die zich uit in de schitterende aankleding en de fabuleuze droomsequenties, en het aanstekelijke acteerwerk, en de humor, en je kunt stellen dat de film zeer geslaagd is in zijn opzet. Aangenaam om te volgen, lekker menselijk, maar die extra dimensie komt doordat het mij gewoon verschrikkelijk onder de huid kroop. Als ware het een voorbode voor mijn eigen leven.

4*

La science des rêves past prima in het straatje van Eternal Sunshine of the Spotless Mind: een romantische film met wat freaky stuff-elementen. Michel Gondry gaat eigenlijk hierin nog een stapje verder met een prachtige cinematografie, die het moet hebben van een onuitputbare overload van fantasie. Gael Garcia Bernal zet ook een tof personage neer, kan me echt voorstellen dat hij veel plezier beleefde aan zijn rol. Enfin, dit is typisch een film, die een glimlach op je gezicht tovert.

Ode aan de ontsnapping! Op heel veel manieren kan ik me identificeren met Stéphane. Ik kan fantasie en realiteit gelukkig nog wél onderscheiden, ook al zou ik op momenten anders denken . En ook zijn onbeantwoorde liefde en zijn onvermogen hier goed mee om te gaan komen me bekend voor, En dan worden al deze elementen samengevoegd in een waar kijkfestijn!

Het leuke is ook dat het Stéphanie, gespeeld door Gainsbourg, helemaal niet zo knap is. Nou ja, niet knap; ze heeft geen fotomodel hoofd. Ze ziet er heel 'gewoon' uit en dat mag ook wel 's! In Hollywoodfilms zien alle mensen er zo 'perfect' uit, maar eigenlijk zijn dat ballonnen waar je zo doorheen prikt. Hoe onbedoeld misschien ook, Gainsbourgs uiterlijk maakt deze film realistisch en dat nog wel in een film waar de grens van realisme en verbeeldingskracht niet duidelijk zijn ! Hoe ironisch!

Ik hou van films/verhalen over mensen die 'anders' zijn. La Science des Rêves spant hiermee wellicht de kroon, omdat Gondry er perfect in geslaagd is de binnenkant van het hoofd van zo'n dromer vast te leggen. Of eigenlijk is dit natuurlijk niet het brein van Stéphane, maar dat van Gondry zelf. Zou deze film iets autobiografisch in zich hebben? Zou me niks verbazen.

Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook vanwege de prachtige prestatie van Bernal is Stéphane een karakter waarmee ik mij helemaal kan identificeren. Ik vond het ook aandoenlijk om te zien hoe hij zijn zielsverwant ontmoet en hoeveel hij met haar gemeen heeft. De hoofdkarakters worden naast Stéphan(i)e perfect aangevuld door Stéphane's irritante collega's Serge, Martine en vooral Guy, prachtrol van Alain Chabat, die ik hiervoor alleen kende als de regisseur en vertolker van Julius Caesar in Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre. Maar dankzij deze twee films ben ik nu al dol op de man en zou graag meer van hem zien!

Ik vond ook het einde van de film een groot pluspunt, In eerste instantie nogal plotseling, maar eigenlijk ontzettend logisch. Bovendien ligt hier niet het cliché van 'and they lived happily ever after', althans, dat wordt in het midden gelaten. Maar daar de film over dromen gaat, hoe kan deze dan beter worden beëindigd dan met Stéphane die in slaap valt?

Ik heb het nog niet gehad over de prachtige droomsequenties. Mijn dromen zien er wellicht wat anders uit, maar toch klopt het. Dromen zijn namelijk vaak een beeld van de werkelijkheid dat ietwat scheef getrokken is en waarin de mafste dingen doodnormaal zijn. Ik heb al eerder films gezien waarin dit op een passende manier naar het scherm is vertaald, maar Gondry's visie klopt ook, hoe verschillend misschien van anderen als Veit Helmer's Tuvalu (ook een aanrader voor mensen die van deze film kunnen genieten!).

Om kort te gaan is La Science des Rêves een heerlijke en ontzettend lieve film en de ultieme ode aan de grenzeloze verbeeldingskracht. Vierenhalve punt.

Thanks for sharing...

Bizarre film, maar dat kon ik van tevoren bedenken met Michel Gondry aan het roer.

Briljante en vage scenes lossen elkaar af. Uiteraard moet de film vaag en chaotisch overkomen, want dat zijn dromen ook. Toch kan ik daardoor niet intens genieten van de film. De scenes in de "televisiestudio" hadden ze voor mijn apart weg mogen laten. Voegt niet veel toe en maakt de film onnodig ingewikkelder.

Maar er zijn genoeg momenten om van te genieten. Visueel prachtig. Gael García Bernal is een favoriete acteur van me en hij deed het wederom goed.

3,5*

Grappige, intieme film met veel leuke vondsten, origineel en weer goed geacteerd door G.G. Bernal, licht bizar maar daardoor grappige beelden en humor.

Ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te kunnen zien en nu was het dan eindelijk zover. Maar helaas viel hij me een beetje tegen. Het was me net een fractie te overdadig met de vele pretentieuze visuele vondsten en het warrige verhaal. In essentie is hij wellicht net zo mooi als het wonderbaarlijke Eternal Sunshine of the spotless mind, maar gevoelsmatig deed het me niet zo heel veel. Misschien dat ik hem ooit eens moet herkijken om de vele subtiliteiten op te pikken.

Kan me deze film vaag herinneren. Weet wel nog dat ik hem wel érg arthouse voor mijn leeftijd vond (was toen 13).

Gael García Bernal in deze film!

Wat maakt die regisseur vervelende films!
Sunshine vond ik al zwaar overschat, deze helemaal.
Krampachtig knip en plakwerk.
Hoe krijg je zo veel mogelijk ozo 'originele' vondsten in een film gepropt, ff een filterdun verhaallijntje en hopen dat men erin trapt.
Ja, je zou wel hopen dat iedere psychiatrisch patient zulke grappige waanbeelden had.........

Heb er weer een favoriete film bij!

Minpuntje: stem van Charlotte Gainsbourg. Ze praat wel heel zacht, het irriteerde me af en toe. Ze is ook zangeres en staat bekend als 'zuchtmeisje'. Snap nu waarom.

Ik was al verliefd op Gael García Bernal. Nu hou ik van hem!

dit is mijn favoriet en staat op nummer 1!!!!!!!
ten eerste Gael García Bernal meest schattige wezentje ever!!!!
Ten tweede: in mijn ogen is de film erg realistisch. Het brengt onbewuste overdreven naar boven, waardoor de film al snel onrealistisch lijkt. Wij hebben allemaal wel eens rare dromen, die wij verwarren met de echte geluiden en dat we graag willen uitslapen om onze dromen af te kunnen kijken.
Kortom zeker een aanrader...
Tips: als je de film kijkt, zorg ervoor dat je een flesje wijn of een jointje bij de hand hebt... want dan waardeer je m alleen maar meer

Is dat zo?
lees: waar baseer je dat op?

dat constanteer ik uit mijn eige ervaring... Ik heb de film meerdere malen gezien... nuchter en met combo van flesje wijn en een jointje... en ik moet zeggen met een jointje was het helemaal perfect.. maar dat kan persoonlijk verschillen:D

Oké, ik wilde deze film sowieso een keer herzien, wellicht volg ik je tip op

haha helemaal gelijk!

ook mijn all time favourite. ik denk dat ik hem zo'n 1,5 jaar geleden voor het eerst zag (met een jointje) en heb hem ondertussen wel 20x gezien, waarvan wel 10x met een jointje. voor mij is dit een film die niet gaat vervelen, elke keer ontdek ik weer iets nieuws. daarnaast wordt er ook erg goed geacteerd, ja Gainsbourg kan zuchten als de beste ( vooral haar muziek) maar dat stoort me niet, vind het een geweldige actrice, ook in haar laatste film antichrist btw.

main INDEED!!!!
"spacend" is dan ook de juiste beschrijving van de film xD
Ik ontdek ook steeds nieuwe dingen, waardoor de film (inderdaad) nooit gaat vervelen.
But ->> wat ik vooral zo raar vind is dat ik altijd vergeet hoe de film afloopt
Ik hoop dat dat ook de bedoeling is.. of dat het einde gewoon niet belangrijk is...

Pfieeeeuw, wat een vreemde filmtrip was me dat !!

Ik ga mij beperken tot enkele zaken die me spontaan voor de geest komen want hier kan je oeverloos over zitten piekeren en redetwisten.

Ik vond het, naar mijn smaak, een véél te artistieke film.
Het publiek dat dit soort films geweldig goed vindt stel ik me altijd voor als een samenraapsel van jongeren die een hekel hebben aan de moderniteit en oudere kunstenaars die herinnerd willen worden aan hun gekke jeugdjaren. Maar ik kan het evengoed mis hebben met deze gedachtengang.
Ach ja, wie kan het iets schelen wat ik er al dan niet van vindt...?

Er zaten heel wat leuke en originele vondsten in ( de seconden teletijdmachine ), vooral dan op animatie gebied.
Eigenlijk vormden die het hoogtepunten in deze voor het overige erg verwarde film.
Het einde vond ik dan weer heel mooi gedaan.

6,5/10
Deze behoort tot de vreemdste films die ik ooit gezien heb.
Bijgevolg kan ik hem enkel aanraden aan het selecte groepje filmfans die zulke kunstzinnige onzin nog weten te waarderen.

Filmsite : http://www.vertigofilms.es/...

In bezit

Deze film viel lekker mee voor mijn gevoel.

Ik snap dan ook wel de kritieken dat het soms goedkoop overkomt, maar dat stoorde mij allerminst, was juist erg grappig gemaakt en zo zie je ze niet iedere dag.
Het heeft dan wel een dromerig gegeven, de uitvoering is daarentegen kneuterig cartoonesk maar wel apart + er gebeurt veel in bepaalde scene's.
De personage's hebben ieder hun eigen eigenaardigheden waarbij de humor mij gewoon ligt. Als dan het verhaaltje nog redelijk te volgen blijkt en zelden vervelend wordt, rest er een film die ik waardeer met een 3.7*. Indien het nog lolliger was geweest had ik waarschijnlijk hoger gestemd, nu bleef het hangen op een aantal grijnzen op m'n kaken.
Het einde van de film gaf uiteindelijk me een zeer tevreden slot en zo kan ik uitkijken naar een volgende Gondry.

Bah, ik ben echt zwaar teleurgesteld deze avond.

Alternatieve films vind ik vaak echt geweldig, maar dit was echt een draak van een film.

Ik probeerde diepere lagen te vinden in deze film, maar ik kon ze in ieder geval niet ontdekken. Waar in het begin zijn dromen zelfs nog komisch waren werd het later gewoon tenenkrommend.

Daarentegen was het acteren niet echt heel erg slecht,

2.0*, meer kan ik er echt niet van maken