Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

mee eens

Erg heftige drama-film met een aantal schokkende scenes.

De film sleurde je echt mee in het duistere sfeertje waar Christiane in leefde. Erg dat zo'n dingen echt gebeuren.

Rauw drama over de 14-jarige Christiane die de Berlijnse drugsscene binnenrolt. De heftige scenes zijn sterk gespeeld en werken fascinerend. Hoe komt iemand er op om op zo'n jonge leeftijd in een openbaar toilet een spuit in je arm te zetten? Enig minpuntje is dat de film ietwat eenzijdig is. De kijker krijgt voornamelijk drugsgerelateerde scenes te zien. in plaats van dat de relatie tussen Christiane en haar moeder verder uitgediept wordt.

Mmm... wat moet je hier van vinden. Het thema spreekt me wel en films als dit kunnen misschien wel preventief werken bij jongeren. Het acteerwerk is prachtig, heel sterk om dergelijke rol te spelen door zo'n jong meisje. Wel zijn er enkele zaken die ik een pak minder vind. Er is zeer weinig aandacht voor de relatie met de moeder. Er zijn uiteraard helaas veel ouders die niet echt naar hun kinderen omkijken. Maar zelfs na een eerste confrontatie is er amper aandacht voor Christiane. Ze haalt zomaar die vriend binnen (hoe die hem kent is een vraagteken), vraagt eerst nog of ze een dokter moet halen (als moeder vraag je dat zelfs niet, dat doe je gewoon) en later volgt ze de situatie met haar dochter niet eens op gezien de omstandigheden.

Ook bij de aanwezigheid van Bowie's muziek stel ik me vragen. Bij Requiem for a dream volgt de muziek het verhaal en sleept je mee in een draaikolk van verslaving. Hier wordt David Bowie schijnbaar gebruikt als excuus voor een bekende kop in de film. In het begin wel een optreden en als idool van de jeugd. Maar eens het verhaal echt begint is hij amper aanwezig. Hoeft niet gezongen te zijn, maar als je de muziek wil verzorgen moet dat over heel de film sterk blijven.

Ik denk wel dat dit in z'n tijdsgeest een enorm afschrikkende film moet geweest zijn, zeker in de plaats waar dit echt gebeurd zou zijn. Nu is hij wat gedateerd en hebben films als Requiem for a dream, Kids, Thirteen en Traffic de plaats ingenomen. Maar acteerwerk en verhaal zijn wel sterk zodat de film zeker nu nog een aanrader is.

Ik heb het boek niet gelezen. Bowie zal ongetwijfeld z'n motieven hebben gehad, maar dat komt totaal niet over in de film.

Bowie zelf, is rond 1976 naar Berlijn vertrokken om onder andere van zijn overmatig drugs gebruik (met name cocaïne) af te komen. Wellicht heeft dat meegespeeld.

Deze film ging ijzingwekkend goed samen met het rauwe tijdsportret wat Uli Edel maakte. Als je die briljante combinatie tussen beeld en muziek niet door hebt (zoals de vallende en rennende jongeren in het winkelcentrum met "Heroes" of "Station Too Station" tijdens het concert) ligt het buiten je smaak of ben je simpelweg ongevoelig voor de synthese van beeld/geluid.

Dat beeld was wel mooi met die vallende jongeren, maar het kwam gewoon bizar over.

Als ik meer opzoek op pakweg wikipedia wordt er al een heel deel duidelijk. Je krijgt meer info over de ouders en ook over het gebruik van Bowie's muziek in de film. Maar ik heb eerst de film gezien zonder verdere achtergrond en dan schiet hij toch wel wat te kort.

Je spreekt over de briljante combinatie tussen beeld en muziek bij Heroes en Station too Station. Maar dan is ook de vraag waar het accent van de film ligt. De liefde voor Bowie of een 14-jarige die aan de heroïne zit. Ik ben niet helemaal vertrouwd met het repertoire van Bowie op de bekendste nummers na (Heroes kende ik bvb wel). Maar ik leg zeker de link niet met de beelden. Voor mij was dit enkel een idool van Christina die trouwens stilaan op de achtergrond verdwijnt als de drugs in de plaats komt (ze verkoopt haar platen zelfs). Bowie heeft een tijd in Berlijn vertoefd, wat de keuze van de artiest had kunnen verklaren.

Als je dan de echte motieven leest voor het gebruik van z'n muziek is dat een heel ander verhaal. Maar dat komt niet tot z'n uiting voor leken.

Jawel. tijdens Station to Station is het nummer zelfs aangepast om de tekst "it's to late" te herhalen op het juiste moment tijdens het optreden. "Heroes"' dubbelzinnigheid en armoedige schreeuw als karakter zeggen tijdens de "euforische" rooftocht in het winkelcentrum hetzelfde, sterker zelfs Bowie heeft speciaal voor de film halverwege het nummer overgeschakeld in het Duits, lijkt me een behoorlijk directe band die ze aangaan. Dit Duitse wordt bovendien ingezet tijdens haar zelfgemaakte tatoeage, voor haar euforisch maar net zo dubbelzinnig als het nummer "And I'll drink all the time..." Sterker zelfs om in de discosene qua gehoor goed te liggen, heeft hij "clubnummers" hoger gepeeched net als hoe ze in te harde discotheken klinken. Er zitten veel letterlijke overeenkomsten in maar ook alles werkt gevoelsmatig. Sense of Doubt is perfect deprimerend en wordt gedurende de film meermaals perfect gebruikt voor de mood. Toen ik de film op 14-jarige leeftijd keek zag ik niet alle letterlijke overeenkomsten, maar gevoelsmatig werkte het voor mij werkelijk perfect. Ik denk helaas toch echt dat het probleem bij jouw ligt, probeer hem anders nog een keer, waanzinnige film.

Had er echt meer van verwacht!!

HET BOEK IS 10.000 KEER MOOIER!

Zonde hoor om de film zo te vern**ken..

Ik raad toch echt eerder het boek aan dan deze simpele afgedane versie van een film.. Wel een mooi verhaal maar dat komt omdat het van het echt is afgeleid en van het geweldige boek wat zij zelf geschreven heeft!

2*

Ze heeft het boek niet zelf geschreven, Kai Hermann en Horst Rieck hebben dit gedaan nadat ze haar verhaal deed aan hen.

De film zit veel vernuftiger in elkaar dan dat jij hem waarschijnlijk ervaren hebt.

Je moet er rekening mee houden dat een heel boek met allerhande aparte gebeurtenissen hier op 2 uur moet weergegeven worden.

Vergeleken met het boek zitten alle grote lijnen wel in de film, zij het in details.

Prachtig geacteerd door Natja Brunckhorst die zelf nog maar 14 was.

Bovendien zit de combinatie tussen de beelden en de muziek ook vrijwel perfect, ik ken weinig films waar dit zo juist zit. Bij de intro zit het met V2-schneider al direct goed.

Ik begrijp echt niet waarom je dit vern??kt noemt, ik vind het een film met behoorlijk veel respect voor het originele verhaal en niet een reclamestunt van David Bowie ofzo.

Het boek is fantastisch maar als je maar 2 uur tijd hebt is deze film een goed alternatief.

Binnen een paar jaar nog eens zien zou ik zeggen.

Ik had deze film vroeger op school eens gezien maar ik wist eigenlijk niks meer van het verhaal. De film stond me altijd bij als best heftig en aangrijpend. Daarom gister maar eens herzien.

Christiane F. is best een heftige film, maar ik moet zeggen dat het niet zo vreselijk was als ik me herinnerde. Sure, het is erg triest om een spontaan, leuk meisje zo af te zien takelen naar een verslaafde tippelaar, maar echt gevoelens van groot medelijden en medeleven kreeg ik nou niet. Daarvoor deed ze toch wel wat onlogische en domme dingen.

Zo zie je in het begin van de film dat Christiane een goede band heeft met moeder en zus, maar waar zijn zij als Christiane later in de film al maanden aan het aftakelen is? Een beetje moeder merkt dat en grijpt in. Als moeder haar later in de film halfdood aantreft vond ik haar reactie ook wel lauw. Dan zet je je zwaar verslaafde dochter met haar zwaar verslaafde vriend alleen in een slaapkamer en laat je het ze maar uitzoeken? Jammer dat de film de inbreng van de moeder niet beter uitwerkte.

Daarnaast vond ik ook acties van Christiane raar. Nou ben ik gelukkig zelf nooit in aanraking gekomen met drugs, maar als je net compleet afgekickt bent en een tijd later weer oude verslaafde vrienden treft, is het dan logisch dat je meteen weer heroine over gaat nemen en meteen weer verslaafd raakt? Want zowel Christiane als haar vriend waren op zich geen domme mensen...
Ook het hele verslaafd raken vond ik wat onlogisch. Plots uit het niets ga je als puber een tatoeage zelf aanbrengen op je arm? Waarom schakelde ze toen ze in de problemen raakte niet iemand in? Haar moeder bijvoorbeeld?

Maar buiten enkele onlogische zaken is Christiane F. wel een boeiende en soms aangrijpende film geworden. De sfeer is best depressief in die grauwe Duitse stad vol spuuglelijke flats, stations vol met hoertjes en verslaafden, van die lelijke koekblik auto's en meer van dat naargeestige gedoe. De setting van de film was dus goed gevonden. De hoofdrolspeelster deed het ook erg goed. Op jonge leeftijd meteen een erg overtuigende rol neergezet. De bijrollen waren ook niet slecht, al viel niemand nou echt op.
En dan heb je nog de aanwezigheid van David Bowie. Beetje overbodig als je het mij vraagt. Al kon zo wel de soundtrack gebruikt worden voor de film.

3,5*

Interessante film maar echt veel emotie maakte het niet bij mij los. Anno 2010 verhaaltechnisch wat gedateerd maar visueel is er zo nu en dan aardig wat interessants te bespeuren. Helaas voelt het geheel tegen het einde aan wat

geforceerd aan. 3,5*

Standaard drugsdrama, met veel ellende en weinig verhaal. Meer dan 'meisje raakt aan de drugs' heeft Christiane F. domweg niet te vertellen. De enige meer bijzondere, zelfs memorabele scene is die wanneer ze door het winkelcentrum rennen met het nummer van Bowie. Verder teleurstellend.

Tegenwoordig, om als een ouwe lul te praten, is zo'n film niet meer zo bijzonder met politie, maffiafilms, weet ik allemaal niet wat je hebt en waar het regelmatig om drugs handelt. Toen deze film in de bioscoop draaide was het nog een heel bijzondere film, gesprek van de dag eigenlijk. Toen ik hem later op tv zag vond ik er niet zo heel veel aan maar wel apart. Ze hebben toen ook gelijk meerdere van dit soort films gemaakt om lekker door te borduren op het succes van deze film.

Even kijken wat ik bij IMDb heb staan ....o valt nog mee 3.0.

toen was jij nog niet geboren toen deze film gemaakt is.

dat drugs drama kwam in die tijd hard aan en wat is er veranderd niks het is alleen maar erger geworden.

we mogen zoiets niet onderschatten!!

Maar dat zegt niets over de filmische kwaliteit van Christiane F.

Die is ook zeer hoog.

Mooie shots van het jaren 1970-1980 Berlijn vanuit een andere hoek dan films als 'der himmel uber Berlin', de muziek zit er prachtig in verwerkt, realistisch geacteerd door jongeren(er ontbreekt de Hollywood gladheid, maar dat vind ik geen gemis).

Het verhaal wordt niet verteld maar er zitten telkens kleine, op het eerste zicht niets-vertellende gebeurtenissen in waaruit je nogal wat kan opmaken.

Dus ben ik het niet eens met 'weinig verhaal', eerder veel verhaal, te weinig tijd, vooral om de gebeurtenissen te plaatsen.

Het is inderdaad brute realiteit met veel ellende maar dat geeft de bedoeling van deze film weer dat een drugsverslaving niet veel positiefs met zich meebrengt.

En wat is een standaard drugsdrama, wat is daar de standaard voor? Ik kan me voorstellen dat een actiefilm standaard is, maar ik dacht niet dat er in een gemiddeld dvd-rek 10 drugsdrama's zitten...

Ik kan me voorstellen dat je Requiem for a Dream al zag en dan is het verloop van deze inderdaad standaard of eerder normaal, maar dit verhaal heeft geen bewegende of psychotische beelden nodig om pakkend te zijn, als je weet dat het biografisch is en de werkelijkheid benadert is erg genoeg.

Deze film staat voor harde realiteit en zit prima in elkaar met meerdere memorabele scene's, hij is van 1981 en daardoor kan je het gedateerd noemen maar het is zeker een realistische opname van die tijd en van een probleem wat nog altijd bestaat.

Natuurlijk niet de beste keuze als je eerder kunstzinnige films verkiest.

Zelfs als 'Christiane F.' de eerste drugsfilm ooit was zou ik het nog een standaard drugsfilm noemen. Puur omdat de manier waarop het thema hier wordt gebracht de meest simpele is die je je kunt voorstellen. Er zit nauwelijks creativiteit in de film, alles verloopt voorspelbaar. Dan kan het best een waargebeurd verhaal zijn, maar dat maakt het als film niet beter.

Dat komt omdat je hem bekijkt vanuit een hedendaagse blik met veel vergelijkingsmateriaal. Maar als je hem destijds had bekeken had je vast anders geoordeeld.

De film zit gewoon stevig in elkaar en wordt gebracht zoals het verhaal is. Sober en onverbloemd of overgedramatiseerd zoals films als Crash en heeft geen flashbacks enz. en dat is gewoon omdat het dat niet nodig heeft.

Tegenwoordig heeft men films met 20 flashbacks en dat is gewoon omdat het verhaal niks is, er is een tekort aan inhoud en met die flashbacks of dooreenlopende verhaallijnen wil men de 2 uur vol krijgen.

Begrijp me niet verkeerd, het is een kunst op zich op vlak van montage en vaak aangenaam om te volgen maar deze film is het tegenovergestelde. Dit verhaal werkt alleen in chronologische zin.

Ik heb deze film trouwens de eerste keer gezien zonder dat ik wist dat het biografisch was en was zeker niet minder onder de indruk.

Maar het is dus duidelijk niet jouw type van verfilmen.

Film blijft een toppertje van realisme en zeer goed acteerwerk.

Film stond (staat?) als verplichte kost op veel middelbare scholen en had een grote invloed op jeugd.

Nog steeds weet dit duits drama te raken.

Bijna 30 jaar later nog steeds actueel en aangripend.

4*/4.5*

Ben het volkomen met je eens heb zelfs het idee dat er nog steeds niks veranderd is,maar eerder verslechterd.

vandaag de dag extremer en harder.

goed film

moet altijd als super heftig zijn ofwa?

zo is het verhaal zo als het echt gebeurd is dus moet ge er geen dingen bij doen die niet zijn gebeurd !

zeer goede film iedereen zou deze moeten kijken !

Dat vond ik ook de meest gedenkwaardige scène uit de hele film, en ik weet nu niet echt of dat een goede zaak is gezien de inhoud van het verhaal (waarbij de echte kracht eigenlijk dus zou moeten schuilen in andere scènes). Ik geef je ook wel gelijk dat het een rechttoe-rechtaan verhaal is, met geen enkele verrassing, maar op zich is het wel allemaal uitgevoerd. Los van de ietwat flauwe acteerprestaties (vooral de jongen die Detlev vertolkte vond ik niet echt goed) en enkele nalatigheden (waar zijn moeder en zus zo opeens naartoe? Toch de moeder had er zeker nog enkele keren meer in mogen verschijnen, al was het maar voor een welkome afwisseling) zat het wel goed met de film. Sfeervolle beelden, mede dankzij de groezelige stationsbuurten uit het Berlijn van de jaren '70/'80, die de ranzigheid en tristesse van het junkiebestaan mooi in de verf zetten. De film maakt niets mooier dan het is, en dat is zeker en vast een sterktepunt. Maar het feit dat het verhaal nogal standaard is en de film écht intense scènes mankeert, zorgt ervoor dat hij blijft steken op een aardige 3,5*¨, maar verder geraakt hij niet.

3,5*

Heeft wat mij betreft lang niet de impact van andere verslavingsfilms als Requiem for a Dream en Trainspotting.

Ik vond dan ook dat er niet erg goed geacteerd werd, vooral niet van 'Detlev', was erg teleurstellend. 'Christiane' zelf deed het dan al wel wat beter, maar de wat meer emotionele scenes kwamen ook niet al te goed uit de verf.

Verder vind ik dat de film wat makkelijk voorbij gaat aan de achtergrondproblematiek van Christiane F. De echte Christiane heeft te kampen gehad met mishandeling van haar vader in haar jeugd, de film gaat daar echter bijna integraal aan voorbij, op een klein fragmentje in het begin na. Nu lijkt het wel een beetje alsof Christiane gewoon een meelopertje was die erbij wilde horen, maar volgens mij is dat nou net helemaal niet de essentie als je bedenkt dat ze als klein meisje mishandeld is.

Een andere pijnlijke constatering dat het verhaal ansich aangrijpend is, zeker omdat het gewoon nog kleine kinderen zijn, maar verder dan dat het allemaal heel erg is vind ik de film ook niet reiken. Des te jammer dat de mooie scenes op een hand te tellen zijn. Ook zonde dat wanneer de kinderen eenmaal verslaafd zijn (pakweg halverwege) je niet meer te zien krijgt dan 'We moeten echt wel stoppen', en dat keer op keer, en hoe naief kun je zijn door dezelfde dag weer te beginnen als je net clean bent, maar misschien werkt het wel juist zo met verslavingen.

Wel een hele gave soundtrack, dat wel, en dat trekt de film voor mij net tussen een 2.5* en 3* in, maar als geheel vind ik het toch allemaal net wat te magertjes voor een voldoende.

2.5*

Ik had 't boek gelezen, welke ik erg goed vond.

De film viel me erg tegen..

Als groot fan van David Bowie besloot ik indertijd om deze film in de bioscoop te bekijken. Het was zijn zogenaamde 'Berlijnse periode' dus het kwam mooi uit dat hij meewerkte aan Christiane F. Zelf zat ik in die periode in dienst, wij gingen tweemaal op oefening naar Duitsland en kwamen langs Hamburg waar we tijdelijk werden gedropt in de buurt van de Reeperbahn, de hoerenbuurt. Daar moest ik regelmatig aan denken bij het zien van deze film, die grauwe en uitzichloze atmosfeer waarin jonge mensen zichzelf verkopen. Hun eigenwaarde is totaal verdwenen, hun emotionele wereld raakt totaal uit balans en drugs wordt de manier om te vluchten, zichzelf te verdoven. Dat komt hier goed uit de verf, er wordt een even sober als realistisch en onthutsend beeld gegeven van het wereldje van deze stumpers die langzaam in het moeras van de ellende wegzakken. Vooral de jonge actrice die Christiane speelt maakt op mij indruk, een mooi en fragiel meisje dat steeds meer gaat uitstralen hoe ver ze wegzakt in die vreselijke wereld. Verder passen de beelden van de omgeving goed bij het grauwe en sombere verhaal. Wat mij betreft is dit een geslaagde film (met Bowie als een meerwaarde) omdat je een goed beeld krijgt van de ellende en de omstandigheden van jonge drugsverslaafden en wat een zieke mensen het zijn om zulke jongeren te gebruiken, uit te buiten en naar de klote te helpen.