The Basketball Diaries (1995)

Het is oninteressant als je drugs films niet interessant vindt.
Maar dat kon je van te voren weten wat voor film het is.
Duf en saai zijn ook niet de juiste woorden om deze film te beschrijven gebeurt genoeg in lijkt me zo.
Dicaprio speelt zijn rol als junk echt wel met overtuiging.
Het onderwerp is niet meer actueel nu heroïne steeds minder populaire drug is.
Dat het allemaal niet al te best is uitgewerkt kan ik wel begrijpen dat je dat vindt, maar voor de rest vind ik je post erg matig.

Het wordt naar mijn mening te geforceerd gebracht. Kijk eens hoe erg dit is? Kijk eens hoe erg dat is? Ik hou er niet zo van. Ik zeg niet dat Di Caprio niet overtuigt, ik zeg dat ik hem irritant vind.

The basketball diaries begint een beetje als een feelgood-filmpje, waarbij Jim de "Bart simpson"-achtige rol aanneemt op school en samen met zijn klasgenoten op rebelse wijze de maatschappij onder vuur neemt.

Naarmate Jim's situatie verergert, krijgt de film een hele snelle wending en de neerwaartse spiraal waarin hij raakt begint wel erg vroeg naar mijn mening. Ook is het jammer dat het schrijftalent van Dicaprio in het dagelijkse leven (dus naast de voice-over) niet echt aan het licht komt.

Opvallend in dit verhaal vind ik de rol van Reggie, die halverwege de film Jim op het goeie spoor lijkt te brengen. Jammer dat daar niet genoeg krediet voor gegeven word door de regisseur/Carrol.

The basketball diaries draagt een heel aardig verhaal, alleen is het jammer dat het verhaal na een uur verteld is, en daarna iets teveel uitgemolken word en steeds meer op een film begint te lijken die je op school tijdens anti-drugs lessen verplicht moet gaan kijken.

"Drugs are bad.......hmmkay"

Dit vind ik erg jammer. Desondanks, heb ik me prima vermaakt en acteert met name Dicaprio erg goed. De rest van de cast is trouwens ook prima!

3,5 sterren

Wat begint als een bovengemiddelde inner city jeugdbende film, ontaardt al gauw in een overgedramatiseerde preek die op een hopeloos protocollaire wijze waarschuwt voor de al lang bekende gevaren van drugs. Aanvankelijk worden nog verschillende thema's aangekaart, maar naarmate de film vordert wordt er werkelijk alleen op Di Caprio's verslaving toegespitst. Het maakt de film eentonig, langdradig en fragmentarisch. Vijftien jaar na Christiane F. zou er wel 'ns een nieuwe invalshoek gehanteerd mogen worden inzake drugsgebruik, maar deze film opteert veilig voor een afgezaagd stramien. Di Caprio levert wel één van zijn sterkste prestaties af. Tijdens de nineties durfde hij tenminste nog emoties en dynamiek in zijn rollen te verwerken i.p.v. hardnekkig voor zich uit te staren.

Zo'n film die veel indruk maakte ergens in de jaren 90. Herinnerde me er niet zo gek veel van, behalve een sterke Leonardo DiCaprio en de scène dat DiCaprio aan de deur staat bij zijn moeder. Het is DiCaprio die ook wel de film maakt, en die scène blijkt misschien wel de beste samen met het momentje dat DiCaprio en zijn vrienden Neutron op tv zien. Wel overacteert DiCaprio hier weer, zoals eigenlijk altijd. In de deurscène is het ook vooral de moederrol van Bracco (geweldige actrice toch) die indruk op me maakte. Die had best een iets grotere rol gemogen. Dat Wahlberg erin speelde wist ik niet eens, en die past wel goed in de film. Heeft wel wat slippertjes maar omdat de rol dicht bij hem blijft is het uiteindelijk toch een van zijn betere rollen geworden.

Aan het begin is de film op zijn best vind ik. Gewoon leuk de groep straatschoffies die kattenkwaad uithalen en daarin wel even wat te ver gaan, waarna het qua drugs van kwaad tot erger gaat. Het wordt alleen niet echt geleidelijk uitgewerkt, en de hele film verloopt een beetje met horten en stoten, loopt niet echt lekker door. De artistieke scènes herinnerde ik me niet eens meer eigenlijk, en die waren soms nog wel aardig. Sommige scènes waren humoristisch, zoals die waarin de vrienden voor een basketbalwedstrijd downers hebben genomen in plaats van uppers.

Al met al toch wel echt een tegenvaller. In mijn herinnering was de film wel wat beter. Er zijn veel betere films over drugsverbruik. Films als Christiane F., Trainingspotting en Requiem for a Dream zijn toch van een heel ander niveau..Vind The Basketball Diaries soms ook wat gedateerd eruit zien. Ook stom zijn de scènes waarin iemand die in de goot was en door de een werd uitgelachen nu de rollen omgedraaid ziet en de ander uitlachtvoelen wat prekerig aan. Om de dakscène moest ik alleen maar lachen eerlijk gezegd. Zag er knullig uit. Leuk dat Perconte uit Band of Brothers meespeelt. Vooruit, een 3.0 dan maar.

sterk

Sterk drugsdrama.

De film kent een redelijk soft eerste half uur. DiCaprio en co zijn geen engeltjes, maar daar blijft het bij. Er komt echter een wending wanneer ze cocaïne ontdekken. Dan gaat het inderdaad nogal snel neerwaarts. Eigenlijk kun je dan al raden dat de film een happy end kent. Dat vind ik op zich een beetje spijtig en komt te veel als moraallesje over.
Het schrijftalent van Jim Carroll komt voorts weinig tot niet tot z'n recht.

Het acteerwerk is erg goed. Leonardo DiCaprio zat toen in z'n beste periode en da's er duidelijk aan te zien. Ook Mark Wahlberg heeft een amusant rolletje. Ernie Hudson als Reggie had wat meer screentime verdient.

Goed in beeld gebracht. Requiem for a Dream heeft hier duidelijk naar gekeken, maar is uiteindelijk 100x minder soft.

Nipte 4

Goeie film over een viertal schoolvrienden die langzaam ten onder gaan aan drugs. Een weinig hoopvol portret van het junkie-bestaan. Grimmig, zoals het hoort. Een goeie cast waarvan de jonge Leonarde DiCaprio meer dan overtuigend is. Ondanks het uitstekende acteerwerk weet de film niet echt indruk te maken. Een nipte 3.5 sterren.

Interessant, en behoorlijk goed dit.

Leonardo DiCaprio laat hier toch wel zien dat hij de potentie heeft een erg goede acteur te zijn. Lang niet elke film waarin hij speelt, acteert hij goed, maar hier wel. Zelfs zeer goed en de manier waarop hij een neerwaartse spiraal inzet is indrukwekkend en geloofwaardig. De rest van de cast is ook niet onaardig en Mark Wahlberg valt ook nog op met een redelijk bijrolletje.

Het is boeiend om te zien hoe de ontwikkeling, die DiCaprio hier meemaakt uitpakt. De regie is vrij sober, wat bijdraagt aan de sterke sfeer. Uiteindelijk loopt het allemaal vrij goed af. Ook dat vond ik hier wel goed bij passen. In zijn geheel is het niet zo indrukwekkend als enkele andere films in het genre, zoals Christian F. en Requiem for a Dream. Maar desondanks is het verder behoorlijk goed, dankzij vooral het erg sterke acteerwerk van DiCaprio.

3,5*