La Grande Illusion (1937)

Eindelijk dan gezien . La Grande Illusion stond al erg lang op mij to-see lijstje. Je kan wel raden wat mijn reactie was toen ik zag dat deze film op tv was. Ik had hem opgenomen, en dan gisteravond bekeken.

Een sterke anti-oorlogsfilm opzich, maar zoals met wel meer films waren mijn verwachtingen te hoog. Daarom is die ook wel een beetje tegengevallen. Het eerste half uur was het nog een beetje afwachten welke richting het verhaal zou gaan aannemen. Ik had ook wat moeite om in de film te komen. Het laatste uur is verreweg het beste gedeelte van de film. De sfeer is lekker luchtig. Bovendien zijn de dialogen erg leuk, en de personages zijn zeer boeiend. Heel veel lof gaat naar Erich von Stroheim, die een fantastische rol neerzet. Ondanks dat de duitsers ''slecht'' zijn natuurlijk, is zijn personage wel iemand die erg veel sympatie bij mij opwekte. Maar ook acteurs als Jean Gadin en Pierre Fresnay doen het goed

Leuk om te zien dat film als The Great Escape en Stalag 17 flink wat weghebben van deze film. Het einde van de film was erg mooi. Geen overdreven sentiment, maar het is allemaal erg menselijk en geloofwaardig. De regie van Jean Renoir is ook niets op aantemerken. Mooi geschoten beelden, die erg veel warmte en sfeer uitstralen.

Over het algemeen vond ik het dus wel een goeie film, waar het laatste half uur absoluut het sterkste was. Er komt zeker nog wel eens een herziening, want ik heb zo het idee dat mijn mening over La Grande Illusion wel eens kan groeien. Voor nu dan een hele stabiele:

3,5*

Jean Renoir heeft hier aan prachtige film afgeleverd waar het verschil in klassen meer geldt dan dat van nationaliteit. Erich von Stroheim speelt de charismatische Von Rauffenstein die tegen wil en dank zijn gelijken gevangen moet houden.

De gevangenen leven niet in slechte omstandigheden, maar uit verveling houden ze zich bezig met onschuldige pesterijen. Dit toont het achterhaalde karakter van l'ancien regime aan. Het decor, een groot middeleeuws kasteel, draagt hier aan bij.

Verder bevat de film mooi camerawerk en uitstekende regie. La grande illusion is over het algemeen een vrij luchtige film, alhoewel het laatste stuk me wel wist te ontroeren.

Minder bijzonder dan verwacht, deze La Grande Illusion, maar toch een mooi gemaakte film. Niet altijd even boeiend of meeslepend, maar als geheel best vermakelijk.

Als ik het jaar 1937 hier zo zie staan, vind ik toch dat de film op technisch vlak z'n tijd aardig ver vooruit was. Het ziet er mooi uit en de film is knap geschoten, met enkele bijzonder fraaie shots, vooral ook die tijdens én na de ontsnapping. Mijn complimenten.

Vooral het begin, met de introductie van wat personages en de basis van het verhaal is leuk. In het midden zakt het wat in, maar gelukkig herpakt de film zich naar het einde toe weer. De scénes bij de vrouw vond ik mooi en de ontsnapping zelf - wanneer ze met dat touw naar beneden gaan - is goed gemaakt, zodat het zélfs bijna spannend wordt.

Helaas nergens als bijzonder ervaren, maar dat hoeft ook niet. Leuk om eens gezien te hebben en evt. in de toekomst nog eens op te zetten. Makkelijke voldoende voor nu.

Redelijk.

Vooral een film die te weinig indruk heeft gemaakt. Enkel de relatie en gesprekken tussen Von Rauffenstein en Bouldieu vond ik sterk. Verder af en toe een aardig momentje, maar veel snel-weer-vergeten materiaal.

2.5*

De grote illusie,

Mijn eerste Renoir en toch wel genoten. Vooral de onderliggende lagen die deze film bevat zijn erg sterk. Het feit is dat Renoir de oorlog een grote illusie vind en dit weet hij met deze film toch wel perfect over te brengen. Het decor is de eerste wereldoorlog. De eerste echte oorlog en het tijdperk van 's middags naar het front gaan, vechten en 's avonds weer thuis zijn was over. Geen veldslagen meer die van tevoren waren geregeld. Nee, het was een smerige oorlog. En dit verschil weet Renoir perfect uit te beelden door de personages de Boeldieu en von Rauffenstein. Twee personen die van de oude Adel afstammen en de oorlog als een soort eer en als een toneel voor hun Adel zagen. De scènes waarin deze twee personages het middelpunt zijn, zijn dan ook meteen de beste van de hele film.


De rest van de film is vooral herkenbaar tegenover oorlogsfilm die hierna werden gemaakt. Deze film weet een aantal specifieke handelingen/scènes te tonen die later in veel films terugkwamen. Zoals het zand van een gegraven tunnel naar buiten smokkelen zoals we in The Great Escape zien. En zo zijn er nog wel een tiental meer voorbeelden te noemen.
Ook wel bijzonder is dat het daadwerkelijke front niet word getoond. Ik denk een bewuste keuze om het anti-oorlogs gevoel te versterken.

De cinematografie van La Grande Illusion vond ik niet heel speciaal. Het is zijn tijd ver vooruit, maar toch stond ik niet extreem verbaasd te kijken. Het kasteel is overigens wel een prachtig sfeervol decor en doet het altijd wel sterk als een omgebouwde gevangenis.
Dat is wel z'n beetje wat ik kwijt wilde over deze film, ben toch wel benieuwd geworden naar een ander werk van Renoir en zal is kijken of ik er één kan vinden.

Een film die zo moeilijk te beoordelen valt heb ik zelden gezien. Aan de ene kant lijkt het een simpele film met een soort van technische voorsprong voor die tijd en met diepe lagen. Maar van die lagen merkte ik echter weinig. Ook de goede behandeling van de Fransen vond ik ook nogal ongeloofwaardig. Mijn eerste film uit de jaren 30 dus misschien niet echt een goed begin. Toch heeft het zo'n z'n goede momenten en de recensie van The One Ring klaart veel dingen op.

*3