For Me and My Gal (1942)

Het debuut van grootheid Gene Kelly, die hier als derde op de bill stond (en George Murphy, tweede op de bill, geheel wegspeelt, -danst, en -zingt). MGM had haar goudmijn gevonden.

For Me and My Girl zit bomvol crooners en ballads, dansnummers, en duetten om bij weg te smelten. Dit is ook de grootste kracht van de film. Judy Garland en Gene Kelly zijn toch wel de paradepaardjes van MGM, en George Murphy en nachtegaal Mártha Eggerth (wier borsten netjes worden gecensureerd in een van haar nummers, de inkijk was blijkbaar iets te) zijn grote vocale talenten.

De film speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het laatste half uur gaat dat een grote rol spelen, leidend tot grootse 'Uncle Sam Wants You' propaganda voor de Tweede Wereldoorlog dat in volle gang was in 1942 zoals we weten. Erg jammer, anders zou het ongetwijfeld de boeken in gegaan zijn als 'grote musical'.

3,5* voor de non-propaganda stukken, prima plezier.

Mooie film, met danschoreografie van Busby Berkeley.

Zéér teleurstellende laatste half uur voor een toch vermakelijke 40s musical.

Muzikale film met heel wat songs uit WO I. Een doorsnee product met een jonge Judy Garland en een als steeds overzelfbewuste Gene Kelly die beiden doen waarvoor het publiek toen in dichte drommen naar de cinema kwam : zingen en dansen. Voor de rest is de film, zoals de meeste van dergelijke producties, eerder aan de lichte kant.

Merkwaardig is dat in alle muzikale films (en ook andere) uit die periode, de hoofdrolspelers, ook al zijn ze in het verhaal van gewone komaf, heel chic zijn uitgedost : smoking, hoge hoeden, weelderige toiletten voor de dames en ook champagne, kaviaar, taxi's en fooien ten alle tijde. Het kon niet anders dan dat het amerikaans publiek, dat toch uit die moeilijke jaren 30 kwam en nu ook nog WO II beleefde, erg gesteld was op deze voor haar ongrijpbare glamour en glitter. America, a land of dreams and a dreamland....Dit terzijde.

For Me and My Gal : onschuldige verstrooiing, met populaire liedjes en Judy en de stem van Martha Eggerth.

3*

Liever de vol-luchtige Kelly films.

Het eerste uur is in dat opzicht wel weer oké. Buiten de vreselijke zangpogingen van Martha Eggerth (wat een vreselijke zangstijl is dat toch) is het weer best vlot en grappig. Kelly's stokpaardjes (suuuure, say!) beginnen ook meer en meer op te vallen.

Qua dans en zang is het niet veel soeps in vergelijking met latere films, maar mij stoorde het niet zo, als ik hier al ergens van geniet is het van het ongedwonge feel-good sfeertje. Het laatste half uur is echter pure propaganda, en niet eens erg subtiel.

Vooral het feit dat Kelly als landverrader gezien wordt en door iedereen in de steek wordt gelaten ging er bij mij niet echt in. Zeker niet omdat het de sfeer van de film ook meteen omdraait. Dan komt er nog een hoop oorlogsonzin bij (met als hoogtepunt toch echt wel de reddingsoperatie van Kelly!) en zinkt de film redelijk snel weg.

Jammer, is niet nodig in dit soort films.

1.0*

Geweldig! Ik kon het ook niet droog houden. Schitterende film. Leuk opgezet. Goed geacteerd. Vandaar me 5 natuurlijk.

Garland en Kelly samen, dat staat al garantie voor een verplichte kijkbeurt, hoewel de inderdaad afschuwelijke vocale capriolen van Marta Eggerth en de nietzeggendheid van George Murphy nog een behoorlijke poging ondernemen om de film te torpederen, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de (naar het schijnt later ingevoegde maar daarom nog niet minder absurde) heldhaftigheid die Kelly in het laatste kwartier tentoonspreidt. Ach, wat maakt het ook uit, ik geniet van de sterren en de prachtige beeldkwaliteit, ik laat de mindere stukken voor wat ze zijn, en ik word anderhalf uur dik vermaakt.

Garland, de Bambi-ogen van Anne Hathaway avant-la-lettre, kan bij mij weinig fout doen, maar ik vond Kelly hier ronduit vervelend.

Bedoel je het personáge dat hij moet spelen, of de manier waaróp hij hem speelt? Dat hij een zelfingenomen en oppervlakkige charmeur speelt vond ik wel verfrissend, zeker in een debuutrol, met helaas wel het gevolg dat zijn uiteindelijke transformatie niet erg overtuigend overkomt (enigszins te weinig ruimte in het script gekregen?); hóé Kelly hem speelt, tja, dat doet hij wel vaker zo, een beetje gladjes, een beetje gelikt, ik heb daar zelf niet zoveel moeite mee.

De manier waarop. Vond het gewoon té. Ik ken Kelly toch al aardig, hij is vaker de zelfverzekerde charmeur, maar hier past het niet. Kan ook aan de geschreven rol liggen, maar het matchte niet vond ik.

Na herzien moet ik toch terugkomen op twee sterke plotelementen die te maken hebben met de twee acteurs die ik eerder juist bekritiseerd heb. Los van haar zang heeft Marta Eggerth wel een leuke rol, want waar je bij het "Jolene-scenario" met Judy Garland verwacht dat Eggerth zich zal ontpoppen tot een klassieke femme fatale die haar klauwen in Gene Kelly gaat zetten, blijkt ze juist heel vriendelijk Garland tegen het opportunisme van Kelly te willen beschermen. En wat George Murphy betreft, dat plotelement van de derde persoon van een driehoek die machteloos moet toezien hoe de vrouw op wie hij verliefd is haar hart heeft verpand aan een (in dit geval die liefde ook nog eens onwaardige) ander is natuurlijk wel eens vaker gebruikt, maar in For me and my gal wordt het toch wel heel effectief in beeld gebracht. Er zit bijvoorbeeld een prachtige scène in waarin Murphy en Garland allebei in close-up in beeld zijn, en terwijl zij haar hart voor hem uitstort: "What do you do when you love somebody so much and they don't even know you're around?" zie je zijn gezicht, en in zijn ogen léés je wat hij voelt, en zo weet je wat de subtekst is wanneer hij antwoordt: "I don't know, Jo – I guess you just keep right on loving 'em." Misschien niet erg vernieuwend of verheven, maar de gelaatsuitdrukking van Murphy is hier perfect. En dan later, wanneer zij zich moet omkleden en zegt: "You sure you don't mind waiting?" grapt hij: "You know me, Jo – I'm a good waiter" – en je weet wat hij bedoelt. Prachtig, en dan moet zijn tête-à-tête met Kelly zelfs nog komen.