The Proposition (2005)

Fuck, wat een deprimerende film....

Hij speelt zich af tijdens de pioniersdagen (eind 19e Eeuw...), toen Australia werd ingenomen door de Britten, die de Aboriginals genadeloos afslachtten.

De sfeer zit van in't begin juist, donker en deprimerend.

Voor deze film moet je sterk in je schoenen staan, want hij toont ons geen fraai beeld van de mensheid...

Ik kan me perfect voorstellen dat zonder onze technologische beschaving de Wereld er binnen de kortste keren terug uitziet zoals in deze film wordt getoond...

Thank God dat we in België leven, met onze computers, druk verkeer en stresserende jobs, alles lijkt me beter dan een leven zoals in die tijd !

De geromantiseerde versie die meestal wordt getoond van "de tijd van toen" is een leugen, een hersenspinsel, daar ben ik zeker van !

Ik geef hem 7/10, een aanrader voor filmfans.

En nu ga'k een gewone film bekijken, want ik heb geen zin om vannacht wakker te schrikken, badend in angstzweet ...

Vind deze film toch een beetje overschat. Had er veel meer van verwacht door de goede kritieken. De acteurs zijn hier niet op hun plaats vind ik en het geweld wordt volgens mij te expliciet getoond ( ala Peckinpah). Het verhaal verloopt soms ook traag ( te veel dode momenten).

Geweldig, wat een sfeer!!!

Tja, tis het allemaal net niet, he. Hoewel de muziek en beelden best mooi zijn, ontbreekt de inhoud. Blij vlagen zitten er best mooie scenes in, maar het is allemaal veel te dun om echt interessant te zijn. Bovendien balanceert de cinematografie nogal eens op het randje tussen kunst en kitsch waarbij het meer dan eens in de buurt komt van dat laatste.

Krappe 2.5 *

Op wat voor momenten vond je de cinematografie dan precies kitscherig overkomen?

Ik vond de hele film juist een lust voor het oog, bij geen een scène kreeg ik het idee dat het over the top was.

In aansluiting op de laatste spreker; inderdaad mooie scènes qua cinematografi die een lust voor het oog blijken te zijn, met aandacht voor detail. (In bad bijvoorbeeld, de druppels op haar rug).

Met het branden ging er iets niet goed, dus ik had geen ondertiteling. Nou is dat geknauw wat voor Engels doorging niet altijd even goed te volgen. (Charlie praat nogal eens binnensmonds), maar 'gelukkig' was de verhaallijn redelijk eendimensionaal, zoals je dat van een 'echte' western mag verwachten. Of is dit een vooringenomen stelling? Hoe dan ook: de film bleef boeien. Hier en daar werd geroepen dat het een nogal trage film zou zijn, maar daar had ik geen last van. Integendeel, de details maken het juist af. Ik weet even niet meer hoe ik een spoiler moet plaatsen dus lees de volgende regel even niet door, maar het zit 'm echt in de details. Wat te denken van de Abbo die zijn schoenen uitdoet en daarna letterlijk 'de beschaving' uitwandelt?

Het geweld is inderdaad redelijk buitensporig in mijn ogen en soms ook wat overdone en niet realistisch (de soldaten zonder hoofd).

De film voert je terug naar een tijdperk dat wij ons allang niet meer kunnen voorstellen. Ik kan me echter indenken dat het zo was. Zo rauw, puur en gericht op overleven.

de soundtrack is pure magic, werkt vresenlijk goed met de sfeervolle (landschaps)beelden.

harde film wel, maar alles in de juiste sfeer.

nice sfeer: beelden, geluid, mise-en-scene, acteerwerk. Helaas, zoals door meerdere mensen aangegeven, is het verhaal nogal ondoordacht. Motivaties lijken sferisch allemaal goed te kloppen, totdat je er een uurtje of 2 later nog is plottechnisch over gaat nadenken. Maar dat neemt niet weg dat dit een intrigrerende film is. Geen topper alleen. P.s. soundtrack is goeeeed.

Aardig sfeervolle film waarvan het scenario is geschreven door Nick Cave, die ook verantwoordelijk is voor de eveneens sfeervolle muziek.

Van begin tot eind laat deze film een ietswat sombere maar toch mooie indruk achter. Het acteerwerk van de gehele cast is prima en de soundtrack is, hoewel wat buitenspringend voor een western, bijzonder treffend. Verhaal is niet erg bijzonder, maar slaat door de sfeer en interessante personages toch meer dan voldoende aan.

Jammer en licht onbegrijpelijk aan deze film vind ik dat er erg veel wordt gericht op Captain Stanley, maar vooral ook zijn (saaie) vrouw. Waar de film daarmee naar toe wil, geen idee. Ik vond die lijn helemaal niet interessant en het zou veel doeltreffender zijn geweest als er wat meer diepgang op de rest van de personages werd gericht, en dan vooral Arthur Burns.

Tegenvaller. Het was allemaal wel mooi in beeld gebracht, maar ik vind deze film maar een rare combinatie van filosofie, mystiek en extreem geweld die niet goed mixt door het dunne verhaal.

Misschien is het iets persoonlijks en ben ik te veel gevormd door de western klassiekers, maar dat vind ik wel echt.

Jammer, want op zich is Australie wel een interessante setting voor een western. En sommige acteurs waren ook wel in orde, maar ik miste echt een goede uitwerking van de karakters en vaak was het ook niet helemaal duidelijk wat en hoe de situatie inhield.

Vond het een redelijke film. De actie die er in zat was goed en rauw, helaas was het geheel net iets te traag naar mijn idee wat de vaart behoorlijk uit de film haalde.

Muziek was mooi, maar naar mijn mening te veel!

Al met al toch zonder moeite uitgekeken.

Visueel schitterend, verbluffend gewelddadig en een goed en boeiend verhaal.

Een wat matig verhaal maar wel mooie beelden en goede acteer prestaties. Helaas net wat te weinig spanning.

Nou dan maar naar Australië .

Het beste zou zijn je colts omruilen voor een paar vliegenmeppers.

Overdreven geweldadige film die ik niet als western bestempel.

Het verhaal is goed ,maar komt er maar matig uit, mist overtuiging.

ik heb hem afgekeken, en op sommige stukken na, best wel in orde.

Erg sfeervolle broeierige Australische western!

De film heeft een behoorlijk deprimerende toon. Dat komt mede ook door de soundtrack, die niet bepaald vrolijk is, maar wel erg goed past bij de film en versterkt diverse scènes.

Guy Pearce vind ik ook een uitstekende acteur. Ik zie hem niet zo heel vaak spelen, maar in de films die ik met hem gezien heb, speelt hij bijna altijd overtuigend. Zo ook hier. Hij ziet er hier ook bijna letterlijk uit als een soort van kluizenaar met zijn lange haren en magere lichaam. Dan zie je al goed, dat iemand zijn best heeft gedaan om zich in te leven in zijn rol. Zijn personage is ook het meest interessante van de film. Het verhaaltje rondom Captain Stanley is trouwens niet zo bijster interessant, jammer dat daar soms wat te lang bij werd stilgestaan.

Maar wat deze film uiteindelijk echt bovengemiddeld goed maakt, is het soms echt prachtige camerawerk. De manier waarop sommige zaken vastgelegd worden is echt mooi, ook zien we daardoor niet direct de schoonheid van het Australische landschap wordt vastgelegd, maar juist de rauw en kilheid ervan. Het mooiste shot vond ik de scène, waarbij Pearce al rijdend op zijn paard door het nachtse landschap rijdt, de camera een laag standpunt heeft en je ziet hoe mooi de sterren aan de hemel staan. Die scène is pure filmkunst en maakt film kijken zo leuk.

Ja uiteindelijk is dit best een fijne western. Geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet altijd. Wel een bovengemiddelde en dat is uiteindelijk hetgeen wat telt.

3,5*

Film verdient uiteindelijk toch de volle 5*

Ik heb al veel westerns gezien, maar jammer genoeg is 3/4 totaal overgeromantiseerd en veel te tam. Ik ben altijd gelukkig als ze met een rauwe western op de proppen komen. The Proposition en de tv-serie Deadwood blijven in dit genre het beste wat ik al te zien heb gekregen.

Deze film komt ook nog het dichtst in de buurt van Cormac McCarthy's boek Blood Meridian. Als ze van dat boek een film willen maken stip ik John Hillcoat als de voornaamste keuze aan als regisseur.

Fijn dat je die vergelijking met Blood Meridian aantipt ASman, want daar ben ik het er helemaal eens. Hillcoat en Cave hebben dat boek volgens mij als leidraad gebruikt om de film op te baseren, die zachte poëtische teksten van Cave zouden zo van de hand van McCarthy kunnen komen. En Hillcoat heeft natuurlijk met The Road al laten zien dat hij McCarthy goed naar het witte scherm kan vertalen.

Blood Meridian is mijn favoriete boek

Gave film. In plaats van alleen maar close ups van zwijgzame koppen komen er hier woorden uit, en blijft het niet bij stoer poseren maar zijn ze het ook echt, vooral Arthur Burns. Jammer dat hij zo weinig aan bod komt, had wat mij betreft meer tijd in gestoken mogen worden. De Aboriginals geven het dat typisch Australische sfeertje mee, maar van Guy Pierce ben ik niet echt overdonderd.

Verder mooie beelden en inderdaad een erg goede soundtrack. Het verhaaltje mist wat impact maar is wel lekker straight forward en heeft aardige dialogen (iets te vaak poëtisch). Wat dat betreft en qua sfeer/muziek doet The Propisition precies dát wat ik hoopte en verwachtte bij True Grit.

Vooral een erg interessante film. Fantastische setting en een geweldig uitgangspunt. Dan sta je al met 1-0 voor. Die score wordt verder opgevoerd door het bij vlagen erg mooie camerawerk, de goede muziek en veel heel sterke scènes. Dat zijn veelal de gewelddadige scènes. Af en toe niet minder dan briljant zelfs. Er wordt erg nadrukkelijk gestreefd naar een rauw en compromisloos Peckinpah sfeertje, maar ja dat is eigenlijk wel geslaagd. Af en toe is de film zelfs poëtisch. Op basis van deze informatie zou je vermoeden dat we te maken hebben met een briljante film. Maar dat is niet zo. Hoe dat in godsnaam kan?

Ten eerste is het op papier leuke scenario van Cave helemaal niet goed uitgewerkt. Die wat opgedrongen poëtische sfeer komt niet uit de verf (hooguit op momenten). Maar het grootste manko is dat de personages niet goed uitgewerkt zijn. Een eventuele worsteling met het dilemma of ie nou zijn broer moet vermoorden of niet, blijft volledig uit. Het zwaartepunt ligt voor het grootste gedeelte bij die Captain Stanley, terwijl dat natuurlijk bij de broers had moeten liggen, die je dus amper leert kennen. Je hebt als kijker (ik althans) geen binding met de karakters en je aanschouwt het allemaal vrij afstandelijk.

En dat maakt het verschil tussen een briljante film en een zeer aardige film. Die Hillcoat had goud in handen en ook met een film als the Road (die ik verder wel ok vond) had een echt goede regisseur misschien meer gedaan. En dus maar 3,5 sterren. Op voorhand had ik dat een prima score gevonden gezien ik niet bepaald (hoge of lage) verwachtingen had, maar er lag een geniale film in het verschiet. 3,5 sterren dus.

Beeldschone film, met een droefheid die bijna niet te evenaren valt. Maar met zoveel aandacht voor mooie beelden gaat de diepgang van de personages nogal verloren. Dit is vooral het geval bij het personage van Guy Pearce, die, hoewel hij (discutabel) de hoofdrol op zich draagt, het minst interessante karakter blijft.

Soms dodelijk saai, maar soms ook interessant.

Dodelijk saai omdat er veel tijd aan Stanley en z'n vrouwtje wordt besteed. Hun doen en laten is niet bepaald interessant, en dat wordt niet geholpen door daar zo lang bij stil te staan.

Maar de film is ook interessant op enkele vlakken. De eenzaamheid van de Britten die naar Australië kwamen wordt goed in beeld gebracht, alsook het desolate van het land Australië.

Guy Pearce doet het goed, maar kreeg erg weinig screentijd. Ray Winstone is ook wel degelijk, alsook Emily Watson en David Wenham. Danny Huston en John Hurt vond ik zwaar ondermaats.

Mooie beelden, een mooie soundtrack ondanks dat bijlange na niet alle muziek geslaagd was. Ook enkele scènes zijn zeker de moeite.

Wat de film in niveau doet afnemen is het gebrek aan binding met de personages.

3

ik sluit bij je aan sergio,

Zeker interessant te zien hoe de wetteloosheid heerste en in de kapitein met zijn vrouw nog enige vorm van beschaving in hun leven proberen aan te brengen. Niet dodelijk saai, maar wel traag bij tijd en wijlen.

Het dilemma van de hoofdpersoon werd niet obvious naar voren gebracht, petje af daarvoor. daardoor behoudt de film een mysterieus karakter ipv een hapklare brok. al had in het dilemma wel wat meer diepgang gemogen.

ik vond deze film erg traag en saai.

ik had helemaal niets met de personages.

de australische sfeer van die tijd word wel goed neergezet.

verder vond ik het een matige film met een matig verhaal.

het acteerwerk was ook niet bijzonder.

Een goede drama/westernfilm...

Prima verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs John Hurt en Guy Pearce...

Bekende actrice Emily Watson...

Redelijk HD kwaliteit...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (wel Dolby Digital)...

Redelijk mooi landschap Australische omgeving ('t

komt door HD kwaliteit)...

En toch ook een beetje door cameraman Benoît Delhomme

Dit is een bijzonder aardige film. Er wordt een mooi beeld geschetst van de verhoudingen tussen criminelen en de macht van justitie in Australië in een ver verleden. De mooie muziek voegt een hoop toe en de sprekende koppen van de acteurs doen de rest. Soms lijkt de vaart eruit te zijn, maar daar tegenover staan enkele heerlijke poëtische momenten en enkele heftige geweldscenes, die een grimmig contrast met elkaar vormen.

Het land der verdoemden

De filmmarathon van 2012 loopt met deze film ten einde voor mij. Bikkelharde aussie western dat me in de positieve zin wist te verrassen. Zeer gewelddadig portret over de absurditeit van het woord beschaving. Degenen die de wet zouden moeten voorstellen gedragen zich als beesten ( zetten aan tot broedermoord en geselen een onschuldige ), de aboriginals blijven liever in hun eigen primitieve cultuur maar gehoorzamen onder dwang hun meesters en uiteindelijk zorgen de zogenaamde misdadigers voor enige gerechtigheid in deze sombere film. Allemaal verwarrend als je er even over gaat nadenken.

Hillcoat toont een wetteloos Australië die met brutaliteit een land probeert te bedwingen dat geen blanken nodig heeft. Nick Cave, scriptwriter, durfde het aan om in het eigen oneervolle verleden van zijn land te duiken en de beschamende daden van zijn voorouders in de spotlight te zetten.

Vond Guy Pearce erg sterk. Zijn karakter wordt in een mengeling van drama en keuzes geworpen, zie dat maar eens goed neer te zetten. Hij straalde dat perfect uit.

Keiharde Australische Western, een setting die je niet bijster vaak ziet. Mooie beelden, strak uitgewerkte scene's. Ben persoonlijk niet zo'n fan van Emily Watson, vind haar in elke film dezelfde grote ogen look geven waar ik me een beetje aan stoor.

Ga er wel voor zitten, ben je een type wat continu in actie geworpen moet worden en weinig geduld heeft of snel verveeld. Sla hem dan maar over.

De langdradigheid haalt mijn beoordeling iets naar beneden.

The Proposition vertelt een verschrikkelijk familiedrama waar je je van te voren niets bij voor kunt stellen. Door de hele film hangt er een onbeschrijflijke, akelige sfeer, waardoor de narigheid die zich de gehele film voordoet erg goed naar voren komt.

De film bevat prachtige plaatjes van een wonderschone, weidse omgeving, die ik persoonlijk niet gauw associeer met alle narigheid die zich er af speelt, maar die wel degelijk bijdragen aan het kille sfeertje dat voortdurend aanwezig is. Evenals de mens kan de natuur immers ook rauw en woest zijn. Samen met het over het algemeen vrij zachte stemgeluid zorgen de mooie beelden voor rust. De stilte, die daarbij voortdurend aanwezig is, zorgt voor de nodige schrikmomentjes wanneer er opeens wél iets gebeurd. Schrikmomentjes die vast en zeker goed bedoeld zijn, maar bij mij vaker tot ergernis leiden dan tot de beoogde impact. Verder zorgt de aanhoudende stilte er voor dat de film vaak nogal langdradig aanvoelt.

In het begin van de film wordt direct op een heftige wijze een zeer interessant uitgangspunt gecreëerd, waardoor de toon meteen is gezet. Er wordt een weldoordacht voorstel gedaan dat op zijn zachtst gezegd bijzonder genoemd mag worden. Dit voorstel zorgt direct voor een onaangename situatie die wel voor ellende móet zorgen.

Na enige tijd komen alle in het begin gecreëerde hoofdpersonen onder de ontstane situatie te lijden. De een is er nog erger aan toe dan de ander en al gauw komen ze stuk voor stuk in een negatieve spiraal terecht. Uiteindelijk komt de hele familie bij elkaar op een kerstdiner, maar niet op de manier zoals we gewend zijn. Nee, de manier waarop twee psychopaten een gelukkig echtpaar een heerlijk diner onthouden valt niet goed te praten en is daarnaast zeker niet wat je op een gemiddelde kerstavond verwacht, maar het zorgt wel voor een uitstekend en uniek einde dat prima past in de sfeer van de film.