The Proposition (2005)

Interessante in Australië gesitueerde western. De film bevat prachtig geschoten beelden en heeft een intrigerende, naargeestige sfeer. Muziek van Nick Cave en Warren Ellis is prachtig, maar ik heb mijn twijfels over enkele momenten dat er daadwerkelijk tekst wordt gezongen. Juist de momenten waarin wel stemmen worden gebruikt, maar deze alleen maar een eind weg neuriën, zijn zoveel effectiever. Op audio-visueel gebied is vrijwel niks te klagen en ook de acteurs zijn briljant, maar je leeft werkelijk met niemand mee. Dat is een behoorlijke dooddoener voor een film waarbij men wel probeert om sympathie of empathie te creëren voor bepaalde karakters.

walgelijke film die je geen western mag noemen.

Muziek deed pijn in mijn oren, en de film was geen moment spannend of boeiend.

als ik een o kon geven dat was dat mijn cijfer!!

Wat een ballen film zeg. Na 40 uber saaie minuten heb ik de film maar uit pure ellende uitgezet. Ik ben zeker fan van westerns maar hier gebeurde echt te weinig en zaten er veel te veel niets zeggende beelden in waardoor ik gewoon geen zin meer had om verder te kijken en dat gebeurt maar heel zelde --> 1,5*

Op wat voor momenten vond je de cinematografie dan precies kitscherig overkomen?
Ik vond de hele film juist een lust voor het oog, bij geen een scène kreeg ik het idee dat het over the top was.

In aansluiting op de laatste spreker; inderdaad mooie scènes qua cinematografi die een lust voor het oog blijken te zijn, met aandacht voor detail. (In bad bijvoorbeeld, de druppels op haar rug).

Met het branden ging er iets niet goed, dus ik had geen ondertiteling. Nou is dat geknauw wat voor Engels doorging niet altijd even goed te volgen. (Charlie praat nogal eens binnensmonds), maar 'gelukkig' was de verhaallijn redelijk eendimensionaal, zoals je dat van een 'echte' western mag verwachten. Of is dit een vooringenomen stelling? Hoe dan ook: de film bleef boeien. Hier en daar werd geroepen dat het een nogal trage film zou zijn, maar daar had ik geen last van. Integendeel, de details maken het juist af. Ik weet even niet meer hoe ik een spoiler moet plaatsen dus lees de volgende regel even niet door, maar het zit 'm echt in de details. Wat te denken van de Abbo die zijn schoenen uitdoet en daarna letterlijk 'de beschaving' uitwandelt?

Het geweld is inderdaad redelijk buitensporig in mijn ogen en soms ook wat overdone en niet realistisch (de soldaten zonder hoofd).

De film voert je terug naar een tijdperk dat wij ons allang niet meer kunnen voorstellen. Ik kan me echter indenken dat het zo was. Zo rauw, puur en gericht op overleven.

Vooral een erg interessante film. Fantastische setting en een geweldig uitgangspunt. Dan sta je al met 1-0 voor. Die score wordt verder opgevoerd door het bij vlagen erg mooie camerawerk, de goede muziek en veel heel sterke scènes. Dat zijn veelal de gewelddadige scènes. Af en toe niet minder dan briljant zelfs. Er wordt erg nadrukkelijk gestreefd naar een rauw en compromisloos Peckinpah sfeertje, maar ja dat is eigenlijk wel geslaagd. Af en toe is de film zelfs poëtisch. Op basis van deze informatie zou je vermoeden dat we te maken hebben met een briljante film. Maar dat is niet zo. Hoe dat in godsnaam kan?

Ten eerste is het op papier leuke scenario van Cave helemaal niet goed uitgewerkt. Die wat opgedrongen poëtische sfeer komt niet uit de verf (hooguit op momenten). Maar het grootste manko is dat de personages niet goed uitgewerkt zijn. Een eventuele worsteling met het dilemma of ie nou zijn broer moet vermoorden of niet, blijft volledig uit. Het zwaartepunt ligt voor het grootste gedeelte bij die Captain Stanley, terwijl dat natuurlijk bij de broers had moeten liggen, die je dus amper leert kennen. Je hebt als kijker (ik althans) geen binding met de karakters en je aanschouwt het allemaal vrij afstandelijk.

En dat maakt het verschil tussen een briljante film en een zeer aardige film. Die Hillcoat had goud in handen en ook met een film als the Road (die ik verder wel ok vond) had een echt goede regisseur misschien meer gedaan. En dus maar 3,5 sterren. Op voorhand had ik dat een prima score gevonden gezien ik niet bepaald (hoge of lage) verwachtingen had, maar er lag een geniale film in het verschiet. 3,5 sterren dus.