Employee of the Month (2004)

Ik had een andere Employee Of The Month verwacht toen ik de film aanklikte. Ben niet heel teleurgesteld. Matt Dillon is bij uitstek geschikt voor dit soort rollen. Hij speelde een dergelijke rol in Factotum, alleen hier had hij iets meer droge humor. Daar heeft hij ook wel een kop voor.

Ik vind Steve Zahn normaliter nogal flauw, maar hier was hij echt hilarisch. Hoogtepuntje van de film.

Had alle twists en turns aan het einde wel een beetje verwacht, maar toch vond ik het een fris einde aan een leuke film. Beter dan een zwaamoedig einde waarbij hij iedereen verrot schiet.

3.5* Leuk om eens gezien te hebben, maar geen hoge herkijkwaarde.

Het begon prima, maar vanaf de restaurantscène vond ik er echt helemaal niets meer aan. Matt Dillon acteert hier nog goed en maakt de film nog draaglijk. Maar de rest is toch zwaar ondermaats. Vooral die Christina Applegate, wat een drama is dat toch. Het ergste vond ik nog het personage van Steve Zahn. De zieke humor van hem en die vetklep is totaal niets voor mij.
Het einde van de film is verrassend maar wel erg ongeloofwaardig. Toch greep de film toen weer mijn aandacht. Het neerschieten van Steve Zahn kwam als een aangename verrassing. En ook toen Matt Dillon daarna werd neergeschoten was prima gedaan. Maar laat het daar dan ook bij en overdrijf niet. Nu worden er veel te veel plotwendingen in een veel te korte tijd gepropt. Overdaad schaadt, en dat maakt het einde, en zo de hele film toch weer wat zwakker.

En dan heb ik de aftiteling nog niet eens volledig kunnen bekijken. Dat heb je met zo een geweldige zender als 2BE. Drie keer de film onderbreken voor reclame, daar hebben ze wel tijd voor. Maar een aftiteling waarin nog vanalles te zien is laten ze niet volledig zien. Schandalig!

In de herhaling. Gelukkig had ik geen flauw idee meer hoe de film verliep na zo'n 5 jaar. Alzheimer 'Light' noemen ze dat geloof ik. Nog steeds best sterk. Beter dan ik na zo'n 30 minuten begon te geloven. In eerste instantie weinig boeiend en een buitengewoon overdreven en flauwe Zahn. Dialogen hadden ook best een stuk droger en dus beter gekund. Langzamerhand werd de zaak interessanter en leuker. Vanaf het moment van de overval werd het verhaal verrassend sterk. En natuurlijk met een strak eind en aftiteling.

Matt Dilon en Steve Zahn, ik dacht dit word weer zo'n typische dol dwaze humor film,
maar hij was wat te actie, zie ik persoonlijk niet zo graag.
Ik vond het teleurstellend, ook wel zwak verhaal.

1*