The Palm Beach Story (1942)

Ja, het einde was niet zo denderend, maar voor een groot deel een heerlijke komedie. En dat begint al bij de openingscredits. Vol met maffe details, leuke sidekicks en als hoogtepunt de totaal over-de-top scenes met de dronken schietclub op de trein. Soms hilarische suggestieve one-liners en scenes waarvan je je afvraagt hoe destijds door de censuur heen kwamen. En dan nog slapstck scenes die zo perfect getimed zijn dat ik er enorm om kan lachen. En dialogen om een moord voor te plegen.

Heerlijke komedie.

Ruim 4.0*

Bruisende film, z'n tijd ruim voorbij, als kijker krijg je geen moment rust.

Deze film deed me enorm aan twee andere (iets betere) films denken. Ten eerste Some Like It Hot. Deze film moet van grote invloed zijn geweest op het scenario van Some Like It Hot, want het lijkt er erg op. Ten tweede It Happened One Night, een film van 7 jaar voor deze, ook met Claudette Colbert.

Deze film op zich is echter wat simpeler van opzet en heeft niet veel speciaals. Oppervlakkige karakters, met twee uitzonderingen, de o zo leuke Claudette Colbert en het karakter Toto, een hilarisch quasi-Frans mannetje.

Vrij OK deze film, maar niets bijzonders. Wel mijn kennismaking met Preston Sturges.

Een fijne Preston Sturges-film. Met uitzondering van de aanwezigheid van die rijke clubleden op de trein en die semi-Franse Toto is het niet zo uitbundig als de andere films die ik van hem zag. Misschien ook iets minder grappig, maar de dialogen lijken meer scherpzinnig en slim bedoelt te zijn dan hilarisch en het is dan ook een plezier om naar te luisteren. Het is verbazingwekkend hoe er bijna openlijk over sex gepraat wordt in een film van de jaren '40. Er wordt eigenlijk telkens nét niet direct over gesproken. Erg op het randje voor die tijd. Aanvankelijk lijkt Sturges een scherp portret te schetsen van een uiteenvallend huwelijk, maar zodra de reis naar Palm Beach begint wordt het steeds absurder, culminerend in een happy end dat zo happy is dat het alleen maar past in de waanzin. En is het wel een happy end?

Claudette Colbert is geweldig en Mary Astor en Rudy Vallee zijn mogelijk nog beter. Alleen verstokte Sturgesfans kunnen waarschijnlijk al die geweldige bijrolacteurs hier bij naam noemen, want het zijn er een hoop. De enige zwakte is Joel McRea. Vond ik hem in de eerste rol die ik hem zag, de hoofdrol in Sturges' Sullivan's Travels, nog sterk, na een paar rollen is het me opgevallen dat hij niet alleen alle rollen hetzelfde speelt, maar dat die ene acteermethode niets vereist, aangezien hij altijd met een ongeïnteresseerde blik rondloopt. Op momenten dat hij een wanhopig bij zijn vrouw probeert te komen geloof ik hem dan ook niet. William Holden zou hier beter op zijn plaats zijn, al geloof ik niet dat die toen al bekend was. Gary Cooper dan wellicht?
4*

Voor het genre komedie waar ik geen fan van ben is deze best aardig .
Heeft natuurlijk ook met de geweldige cast te maken.