Dishonored (1931)

Voor een ijzersterk gebruik van de beeldtaal in films moet je bij de regisseur Josef von Sternberg wezen. In het begin van Dishonored pakt hij de kijker gelijk bij de kladden. Na de hoofdtitels met de namen van medewerkers komen twee tussentitels. In het kort krijgen we wat ironische informatie te lezen over de politieke situatie in Oostenrijk en over de spionne X-27.
Met begeleidend geluid komt dan een close met het bovenstuk van een straatlantaarn in de gutsende regen. Op de achtergrond iets dat qua vorm aan een bloemstuk doet denken. Het is een soort art deco dakgoot die overloopt van het water.
Dan een close met de onderkant van de straatlantaarn. Er naast een hooggehakt ongeduldig wiebelend damesvoetje in de regen. Boven dit voetje wordt onder een opgetild chique rokje eventjes geroutineerd de bovenkant van een nylonkous en het jarretelletje in orde gebracht. Je weet gelijk wat voor vlees je naast de lantaarnpaal hebt. De dame blijkt in de rest van de film naast verleidelijkheid ook nog te beschikken over de nodige spitsvondigheden in een prachtig spel met liefde en verraad.

Een goede verteller herken je aan de manier waarop hij of zij omgaat met de details. Bij Von Sternberg is het altijd genieten geblazen van de vele rijke kleinigheden die hij in zijn films tevoorschijn weet te toveren. Niet alleen in het beeld maar ook in de dialogen. Wat een verschil tussen Dishonored met Marlène Dietrich en de film Mata Hari, ook uit 1931, met Greta Garbo. De laatste die alleen maar haar tegenspelers in de film probeert te verleiden. En dan Dietrich, die probeert jou als kijker ook te vangen in haar zeer geraffineerd uitgespannen vampnet.

Een zeer rijke en boeiende kijkbeleving geeft deze prachtige film!!!