Tabu, a Story of the South Seas (1931)

De laatste film van F.W. Murnau

Applaus voor het einde! :]

Erg goed en weer iets heel anders dan het macabere werk van Murnau zoals bijvoorbeeld: Nosferatu en Faust.

Geweldig, avontuurrijk en sensationeel.

Na Faust en Sunrise vond ik dit toch een beduidend stukje minder. Verhaaltechnisch vond ik het allemaal niet bijster interessant waarbij het einde ronduit melodramatisch en zelfs te moraliserend was.

Er zaten zeker een paar prachtige scenes in, maar, met uitzondering van de onderwaterscenes, voor die tijd nou ook niet echt heel interessant meer.

Het is jammer dat Murnau in hetzelfde jaar overleed, want ik ben zeer benieuwd of, en hoe hij zich in het nieuwe tijdperk van geluidsfilms staande zou hebben gehouden.

het einde is juist niet melodramatisch, en wat bedoel je met moraliserend? Dit is misschien wel Murnau's beste film. Nergens is hij zo puur visueel ingesteld als in deze film, intertitles zijn er vrijwel niet (en als ze er zijn enkel met het geschreven woord) vrijwel ieder shot leert ons iets en ziet er ook nog eens fantastisch uit. Als je op deze manier je verhaal kan vertellen dan ben je gewoon een van de beste.

Ze wordt meegenomen door haar oudere echtgenoot. Haar geliefde duikt vervolgens de woeste golven in om haar te redden, tevergeefs.... Vooral door de vormgeving melodramatisch


Het breken van een gelofte/belofte wordt keihard afgestraft. Boontje komt om haar loontje...


Dit geldt ook voor zijn andere films als Faust, Sunrise, en zeker Der Letzte Mann.
Die films zijn stuk voor stuk beter en veel interessanter dan Tabu. Vergeet niet dat Murnau deze film in eerste instantie met een co-regisseur moest maken. Ondanks het feit dat hij hem uiteindelijk zelf heeft afgemaakt, is wat mij betreft duidelijk dat hij hier niet het kwaliteitsniveau van zijn eerdere films haalt.

Tsjah, zoals jij het beschrijft is het inderdaad melodramatisch. Gelukkig is het in werkelijkheid anders. Het zou melodramatisch zijn als Matahi zou verdrinken onder ogen van Reri, die net het gevecht voor het leven van haar vriendje verloren heeft. Dit einde is juist bijzonder ingetogen: Hitu stopt Reri in de boot, hij snijdt het touw door en wij zien Matahi van een afstand verdrinken.



Goed, dan kan je zo ongeveer iedere misdaad film als moraliserend beschouwen. Als er een toon is die deze film niet aanslaat dan is het wel een moraliserende. Dit is echt onzin.



Tsjah, dat zijn ook goede films, en Murnau heeft inderdaad nooit veel tussentitels nodig gehad, maar als je het gebruik in deze film vergelijkt met bijv. Sunrise, dan is het toch een wereld van verschil. Zo zitten er in de introductie van deze film (het Paradise gedeelte, ong. een half uur) een stuk of vijf (misschien 1 meer of minder) tussentitels (allemaal geschreven woord, geen gesproken!), als je dan kijkt naar Sunrise waar de introductie (ook ong. een half uur) een twintigtal (misschien 1 meer of minder) tussentitels telt (allemaal gesproken woord), dan is dat toch een duidelijke vooruitgang. Wat het voor mij allemaal nog bewonderenswaardiger maakt is dat alles zich afspeelt in een wereld die totaal onbekend is voor de gewone man, maar dat we toch alles begrijpen, zonder dat daar een woord aan te pas komt. Als je naar het ‘echte’ technische gedeelte gaat kijken dan is deze film inderdaad wel wat minder interessant (hoewel er hier en daar echt bijzonder smakelijke belichting is) dan zijn voorgangers die vrij vol zitten met allerlei indrukwekkende effecten. Maar daar staat een lust en vreugde voor het leven tegenover die in geen enkele Murnau film terug te zien is.

Wat je wil zeggen met de inbreng van Flaherty is me trouwens niet helemaal duidelijk. Waarom moet ik dat niet vergeten (waarom zou ik het vergeten zijn?)? Ik heb het idee dat je zijn invloed op het uiteindelijke resultaat een beetje overschat. Murnau heeft Flaherty na het schieten van enkele scènes gedegradeerd tot klusjesman. Voor zover ik weet heeft hij enkel meegeschreven aan deze film en de openingsscène gedaan.

ik vond Tabu eigenlijk behoorlijk saai. ik heb de eerste 40 minuten gekeken en dan ben ik gaan eten. twee uur later zette ik het vervolg op. echt enerverende film en het einde vond ik ook al niet helemaal zo goed.

ik geloof dat er in deze film hier en daar wat geluiden zaten, hoewel het alweer enkele maanden geleden is dat ik het gezien heb, voornamelijk stil toch hoor

Liefhebbers van dit meesterwerk zullen waarschijnlijk ook Moana (1925) van Robert J. Flaherty geweldig vinden!