Kôhî Jikô (2003)

Mooi, hoe je in 2 jaar op cinema niveau kan groeien. Heb het ook al vaak meegemaakt.

Haha het is inderdaad erg mooi!

Vraag me af in hoeverre dit ook voor mij geldt, en hoeveel waarde ik daarmee nog kan hechten aan een stem van ruim drie jaar geleden. Een herkijk zou uitsluitsel moeten bieden, maar helaas is dit niet mijn favoriete bezigheid

Ergens halverwege zit een moment die de hele film samenvat. Yoko zit met een vriend weer eens in een cafeetje, bestelt wat te drinken, haalt de drankjes van de bar en wil ze bij hun op tafel zetten. Dan komt ze erachter dat ze haar drankje bij haar vriend heeft gezet, en andersom. Klein lachje, kopjes op de juiste plek en weer gaan zitten. Een klein moment, zo uit het leven gegrepen, naturel geacteerd en o zo herkenbaar. Wat Linklater bijna drie uur lang heel hard probeerde lukt Hou in dit momentje al direct, en vele tientallen momenten daarnaast: het gewone leven vatten. En een prachtfilm is het geworden.

Zoals ook hierboven al vaak gezegd, er gebeurt niet zoveel. Maar dat alles zegt des te meer. We krijgen een gewoon meisje, met gewoon werk (zij het niet al te best betaald, maar dat is geen punt verder) die gewone dingen meemaakt. Er is wel een nadruk op eten, drinken van warme melk in barretjes en het reizen met de metro of de trein (het was het shot met treinen uit de contest van Badalamenti die me direct deed verlangen deze film te zien) maar nergens zoomt de film ergens nadrukkelijk op in. Ook de zwangerschap wordt aangenomen maar ook daar wordt geen drama of überhaupt een punt van gemaakt. Het is er nu eenmaal. En het is gewoon heel prettig dat zo te zien. Een sfeerschets zoals ik ze graag zie.

De film kabbelt rustig voort met een juist tempo, af en toe mooie plaatjes maar altijd met een goed geplaatste camera, mooie locaties die je naar Japan en vooral Tokyo (denk ik?) doen verlangen (ik ben sowieso fan van grote steden) en gewoon vele hele fijne momenten samen maken deze film. Stuk voor stuk herkenbaar, zeker voor jongvolwassenen waar ik me zelf maar toe schaar. Lang geleden dat ik nog eens echt werd geraakt door een bijzondere film. Deze verdient dan ook ten volste 4,5*.

Blijf goed.

Had er misschien een klein beetje schrik voor. De laatste herkijk was ik maar half-wakker (wat bij deze film niet echt een probleem is) en de laatste tijd ben ik toch iets minder van de trage slice of life films. Maar misschien heb ik gewoon de verkeerde gezien, want deze Hou wist me toch weer in te palmen.

Wat het dan nét zo geniaal maakt blijft een beetje moeilijk te benoemen. Het ziet er mooi uit, het straalt een aangename rust uit, de personages zijn leuk ... maar niks waar ik nu echt laaiend enthousiast van wordt. Toch is het totaal meer dan de som van alle afzonderlijke delen en is het achteraf telkens weer realiseren dat je toch iets speciaals gezien hebt.

Visueel straks, soundtrack goed (maar vooral de omgevingsgeluiden zijn een meerwaarde) en acteerwerk sterk. Weinig drama, veel mooie kleine momentjes. Het mag dan ooit als Ozu-ode begonnen zijn, dit is wat mij betreft gewoon een vintage Hou.

4.0* en een uitgebreide review

Dit was m'n eerste Hou, zo'n 4 jaar terug. Er volgden daarna nog 15 films meer van hem, al blijft dit de beste. Het is sowieso het soort film dat me de laatste jaren enorm is gaan trekken. Nauwelijks plot en een kabbelend tempo, dat Hou hier perfect beheerst. De soundtrack lijkt bijna volledig afwezig, maar dat betreft dan enkel de muziek. Wat me nu, met beter geluid, nog meer opviel was hoezeer het verkeer en het geluid van de stad heel zachtjes brommend op de achtergrond als soundtrack bij de film dienen. Verder valt op dat dit wel een Ozu-ode is. Inmiddels ook enkele films van hem gezien, en vooral die shots binnen met enorme diepte door verschillende kamers kijkend is echt wel de stijl van Ozu geweest. Ik blijf verder volledig achter m'n review uit 2015 staan (die laat ik aangevinkt als mening), maar verhoog alleen de score.

De film is sowieso in zoverre speciaal dat sindsdien ik me meer ben gaan interesseren voor cinema uit Oost-Azië. 5,0* en top 10.

Grappig om dit terug te lezen bij de regisseur die inmiddels al een aardige tijd op nummer 1 staat in mijn top 10. Het is een bericht uit 2005. Deze moet ik nog steeds nier herzien (al heb ik wel de DVD liggen).

Kan niet anders dan dat je dit hoger gaat waarderen bij herziening. Ik herinner me vooral de geweldige kadrering en composities nog. Vooral de omlijstingen binnen de omlijstingen. Meer regisseurs doen dat, Greenaway en Welles bijvoorbeeld. Maar bij Hou is het minder effect bejag, maar komt het vanzelfsprekend over. Deze film kan met de eerste kijkbeurt misschien ook te subtiel zijn.

Mooie kleine ingetogen Japanse film waar inderdaad niet zo heel veel gebeurt, maar gewoon de kleine en gewoonlijke dingen des leven worden opgenomen. Ik hou er ook wel van die Japanse cultuur en omgeving in me op te nemen. Heerlijk die overvloedige aandacht aan dat treinnetwerk in de stad. De absolute slotscène is daar een tonend voorbeeld van waarbij drie treinen elkaar kruisen over drie etages heen.

De dochter komt naar huis en vertelt dat ze zwanger is van haar Taiwanese vriend. Het idee om zich te settelen of te verbinden zit er niet meteen in. Ze ziet er geen graten in. De filmmaker ook niet. Geen knetterende ruzies of langgerekte discussies. De moeder maakt zich ongerust en de vader ondergaat het zwijgzaam, maar het overheerst de film niet.

Subtiel en sereen. Zo kabbelt de film rustig verder. Mooie shots doen de rest. Veel sommigen wellicht te saai, maar ik vond het rustgevend. Fijn!