The Woman in the Window (1944)

Wanneer, waar, hoe laat?

Zondag 24 october: ÉÉN 14.05 - 15.45.

Had hem graag willen zien maar er kwam de verjaardag van een collega tussen. Heeft een zeer relaxerend effect op mij: klassiekers op de vrije zondagmiddag.

Terwijl Fritz Lang toch gigantische titels op zijn naam heeft staan is dit relatief onbekende werk dan de eerste die ik van hem mag aanschouwen. Het beloofde veel goeds, want met leuke dialogen tussen de oude heren en met de komende moord in het achterhoofd had ik een grote morele en psychologische strijd verwacht bij de hoofdpersoon, die steeds dieper in de penarie komt (iets als in Crimes And Misdemeanors). Edward G. Robinson (mij niet onbekend vanwege Double Indemnity) zijn tegenspeelster was ook een klassieke filmdame, en met de mooie hoeden en auto's dacht ik dat deze film niet stuk kon gaan.

Helaas is dit niet het geval, aangezien het plot eigenlijk steeds ongeloofwaardiger wordt: stomme versprekingen, een rechercheur (of agent of wat dan ook) die vrolijk alles van de zaak met zijn vrienden mede deelt en hem ook nog eens voor de lol mee neemt naar de crime scene, en een flauwe reden voor een schaduwer van Mazard zodat we nog te maken krijgen met een stuk minder interessant chantageverhaal, en ga zo maar door. Maar het einde slaat werkelijk alles. Dit past totaal niet bij de rest van de film en daardoor verliest eigenlijk de hele film haar karakter en inhoud. Was het drie minuten eerder geëindigd, had je een sterk dramatisch einde: een man die van de regen in de drup komt, die het uiteindelijk opgeeft terwijl hij anders vrijuit was gegaan, door een toevalstreffer. Sterk begin, af en toe erg spannend, goed kijkvermaak hoewel die later flink inzakt, maar een einde die eigenlijk alles verpest.

2,5*

Een mooie film noir, waarvan ik eerst vreesde dat het een film vol clichés zou worden. In zekere zin is het dat ook, maar het begin van de film verraadt niet meteen de mooie zaken die in het verschiet liggen: een mooi pact tussen twee daders die elkaar trouw blijven, mislukte pogingen van een "newbie" om de onschuld zelve te lijken, het interessante personage van de afperser en de mooie oorspronkelijke ontknoping.

Er zitten missers in de film. Eerst zijn er de flagrante fouten die Richard Wanley maakt, wanneer hij bv. de crimescene bezoekt met de bevriende rechercheur. Op den duur worden zijn talrijke flaters een tikkeltje hilarisch - zeker wanneer de bevriende dokter onbewust de verdenking altijd terug een beetje van hem weg schuift - en komt het bijzonder knullig over, maar tegelijkertijd voedt het ook de kracht van het verhaal. Terwijl ik mij hier eerst aan ergerde, vond ik naarmate de film evolueerde dat ze een meerwaarde boden, door te tonen hoe een man die in een vlaag van paniek en uit zelfverdediging een moord pleegt zich totaal niet staande weet te houden. Het is slechts een kwestie van tijd of de politie komt bij hem terecht, hij geraakt door zijn eigen fouten steeds meer en meer verstrikt in het web.
Maar de échte en aldus grootste misser is het einde van de film. Had het verhaal in "oorspronkelijke" versie geëindigd - de zaak wordt snel-snel afgehandeld zodat beide schuldigen terug vrij kunnen ademen, maar bijzonder noodlottig is één van hen bezweken aan schuldgevoel en duistere gedachten en besloot hij aldus zelfmoord te plegen nét voor het moment van verlossing. Dit had een mooie dramatische eindnoot betekend, maar helaas verpestte Lang het via het aloude "het was maar een droom"-trucje. Los van het feit dat je je de vraag kan stellen hoe iemand enorm veel scènes bij elkaar kan dromen waar hij zelf totaal niet bij aanwezig is, voelt het gewoon bijzonder underwhelming aan. Erg jammer!.

Persoonlijk heb ik genoten van het personage van de afperser, een rasechte slechterik die behoorlijk geslepen uit de hoek komt. De reden van zijn oorspronkelijke aanwezigheid is een tikkeltje bij de haren gesleurd, maar als personage zorgt hij wel voor erg mooie momenten.

The Woman in the Window is een film die aanvankelijk knullig lijkt te beginnen, maar vervolgens via diverse mechanismen erg interessant wordt om te volgen. De film had een sterk einde kunnen kennen, maar helaas werd daar anders over beslist; aldus werd de film toch nog door een zekere knulligheid genekt. Jammer, want anders zat er misschien 4* in.


3,5*

Goedgemaakt moordmysterie waarbij de dader zijn eigen onderzoek kan volgen omdat een vriend van hem de moord onderzoekt. Alhoewel soms wel erg vergezocht en daardoor ook niet altijd even geloofwaardig, toch behoorlijk spannend en ook zeker onderhoudend. Het totaal onverwachte einde is uiteraard wel heel gemakkelijk. (ik heb de computer ingekleurde versie gezien.)

Wat een heerlijke film is dit!

Geweldige fotografie (Lang wel toevertrouwd), uitstekend acteren (met Robinson als onbetwiste uitblinker) en een prima verhaal.
De spanning wordt fantastisch opgebouwd en heel geraffineerd heb je als kijker steeds net iets eerder dan Wanley zelf in de gaten hoe zijn cover-up aan het afbrokkelen is (een van de Wetten van Hitchcock: toon een tafel waaraan een paar mensen zitten, terwijl alleen de toeschouwer weet dat onder de tafel een bom op ontploffen staat).
Het einde mag menigeen dan wat goedkoop en makkelijk schijnen, ik vond het een perfect einde aan een perfecte film: in het begin zit Wanley met zijn oude makkers te fantaseren over gewaagde avonturen die mannen van hun leeftijd eigenlijk niet meer zou moeten ondernemen. Dan overkomt hem zo'n uitspatting - en als hij, zijn blik gericht op een foto van vrouw en kinderen, geen andere uitweg ziet dan er een eind aan te maken verrijst hij op het punt van sterven uit zijn (dag)droom. Met zijn buitengewoon begrijpelijke reactie als gevolg. Best een vondst.

In geen dertig jaar gezien, dit meesterwerkje - sporadische tv-vertoningen steeds gemist - en nu in Hamburg op dee-vau-dee gevonden.

Feestje!

Tja, toch jammer van het einde, dat is me dan toch wel echt iets te makkelijk. Daarvoor zeker een bij vlagen vermakelijke film, Robinson is altijd een prettig acteur om naar te kijken en er zitten genoeg spannende momenten in, zeker als de arme Wanley terug moet naar de scene of the crime met de inspecteurs. Het idee van de bepaald niet perfecte moord en het web dat zich langzaam sluit is niet nieuw, maar hier toch wel effectief in elkaar gedraaid. Maar ja, dat einde he... afknapper.

2,5*.

Ik vond het wel leuk dat einde. Het deed me glimlachen en het hoort ook een beetje bij de toon van de film. Ik vond het wel wat raar dat hij de chanteur herkende in de taxichauffeur want in zijn droom heeft hij hem niet ontmoet. maar ja, da's nu wel een beetje zeuren veronderstel ik.

Op een of andere manier deed het einde de film meer deugd dan kwaad. Op het eerste gezicht storende elementen waren uiteindelijk net logisch. Het onwaarschijnlijke verhaal an sich, vooral het bruusk op het toneel verschijnen van het slachtoffer en diens abnormaal agressief gedrag (ze hadden zelfs hun schoenen nog niet eens uit). Ook het wat onhandige gestuntel bij het verslepen van het lijk en de manier waarop de politei hem (te) snel op het spoor zit, klopt allemaal wel vanuit het gezichtspunt van een droom.

Verder genoot ik ook van de hele sfeer in de film. Mooie styling, het coole spel, de mooie pakken, de verzorgde conversaties, leuk. Maar geen onvergetelijke klassieker.