Blithe Spirit (1945)

Na een toneelstuk van Noel Coward, als ik het goed heb.

Naar een toneelstuk van Noel Coward.

Het toneelstuk van Noel Coward waar dit op gebaseerd was, kende veel succes: het draaide zo'n 18 maanden op Broadway met als resultaat dat zowat alle grote filmstudio's grof geld hadden geboden voor de rechten. Coward wilde echter dat het stuk verfilmd werd door David Lean, wiens vorige twee films ook voortkwamen uit de samenwerking met Coward, en die kon moeilijk anders dan dat genereuze gebaar te accepteren. Zo kwam het dus dat Lean zijn eerste en enige komedie regisseerde - een genre waar hij naar eigen zeggen totaal geen talent voor had - en bijgevolg ook een vreselijke film afleverde: er is duidelijk te weinig inspanning gedaan om het toneelmatige script naar een filmscript te vertalen, zowat alle actie speelt zich af in één kamer, en de situatie-humor werkt gewoon niet.

De film won vreemd genoeg wel één oscar: die voor special effects. Nadien zouden de technici zeggen dat het enige special effect dat ze gebruikt hebben, een groene spot was die ze de hele tijd op Kay Hammond gericht hielden.

Ik vond het toch wel een vermakelijke film. Een beetje droogjes misschien, maar dat stoorde niet echt. Margeret Rutherford(Miss Marple) vond ik wel een uitschieter. Wat een maf wijf zeg.

Heerlijke film. Prachtige kleuren en een verrassend lichtvoetige Lean, al komt dat natuurlijk vooral op het conto van Coward.

Ik was aangenaam verrast.

Voor mij toch tegenvallend en gedateerd, deze over-de-top geesten-fantasieklucht, naar een komedie van Noel Coward. Het verhaal, rond vragen betreffende de echtelijke liefde en ontrouw, was luchtig en simpel, maar ook bij vlagen te flauw. De speciale effecten waren, zeker voor het jaar 1945, knap gedaan.

Britser dan dit wordt het niet. Maar best geinig niemendalletje en vooral goed gespeeld.

Rex en Rutherford zijn 'exquisite'.

Prima vermaak, maar inderdaad erg Brits. Lastig uit te leggen, maar er zit een bepaald soort on Britse vrijgevochtenheid in films uit die tijd. Denk bv aan Whisky Galore en andere Ealings. (ik weet dat dit geen Ealing is, maar toch).

Britser dan dit kan wel Dan kom je uit bij "Went the Day Well? (1942)"

Volgens de IMDb-trivia-pagina vroeg Noel Coward na de film te hebben gezien aan David Lean: "How the hell did you fuck up the best thing I ever did?" Helemaal eerlijk lijkt me dat niet : misschien had Coward teveel zijn eigen toneelversie voor ogen, en misschien stoorde hij zich ook wel vooral aan die allerlaatste grap, maar wat we nu hebben is toch een spitse komedie met perfecte vertolkingen en een vrij hoog tempo. Natuurlijk gedateerd, want zich afspelend in een onbezorgde tijd die lang, lang voorbij is (de personages lijken hier zelfs dezelfde kleine "cucumber sandwiches" te eten als in Oscar Wilde's The importance of being Earnest uit 1895, een halve eeuw vóór deze verfilming dus), maar de combinatie van welbespraakte stiff upper lip-geciviliseerdheid en achteloze beledigingen doet het bij mij in ieder geval nog altijd goed. Rex Harrison als de geplaagde Charles Condomine en de onvergetelijke Margaret Rutherford als het excentrieke medium Madame Arcati stelen natuurlijk de show, maar zelf heb ik vooral genoten van de nasale landerigheid van Kay Hammond als de opdringerige Elvira. Gezien in een magnifieke gerestaureerde versie van ITV-DVD, met Engelse ondertiteling en verder minimale extra's (een trailer en een photo gallery).

oude britse film komedie die behoorlijk gedateerd aandoet wat natuurlijk logisch is .

Margeret rutherford is wel grappig vooral als ze min of meer ontmaskerd word als een wel erg matig medium die de geesten toch een heel stuk minder goed aanvoeld dan ze zelf denkt .

Volgens IMDb verschijnt hiervan volgend jaar een remake, als speelfilmdebuut van de Engelse televisieregisseur Edward Hall. Of en hoe ze de plot hebben aangepast weet ik niet, maar de setting is zo te zien van het Engelse platteland verplaatst naar het Hollywood van de jaren 40, want onder de personages (naar ik aanneem in bijrollen) bevinden zich onder anderen Greta Garbo, Cecil B. DeMille, Googie Withers, Clark Gable en "young Hitchcock"...

Vandaag te zien op TV > ARTE > 13:50 uur

Goeie film waarin tijdens een seance de overleden vrouw van een schrijver haar verschijning maakt. Een geestige komedie (no pun intended). Een leuk verhaaltje met een paar prima wendingen tijdens de tweede helft. Vlotte dialogen en de cast weet het leuk te brengen (vooral Margaret Rutherford weet de scenes te stelen).

Samen met je vrouw en een paar vrienden een sceance doen en er dan achter komen dat je de geest van je overleden en jaloerse ex-vrouw hebt opgeroepen? DAT is pas een hilarisch uitgangspunt.

Er zitten een paar geweldige grappen in en de special effects zijn charmant. Het verhaal voelde echter nogal saai aan, wat nogal jammer is als je bedenkt dat de premisse briljant is.

Het einde heeft me wel doen gieren van het lachen.

3*

Zojuist Noel Cowards oorspronkelijke toneelstuk gelezen, en terwijl volgens sommigen de film in essentie niet méér is dan "a photographed play", is het volgens anderen een klassieker. Coward had David Lean de opdracht gegeven om het gewoon zonder poespas te verfilmen, maar toen de film af was verweet hij Lean en diens produktiemaatschappij dat ze het compleet verknoeid hadden.
        Wat het einde betreft, het toneelstuk en de film lopen ongeveer parallel tot het uiteindelijke vertrek van Charles (hoewel er flink in de dialoog is gesneden, ik neem aan vanwege het tempo en/of om het stuk terug te brengen tot een voor bioscoop-exploitanten acceptabele anderhalf uur). In de film wordt Charles zo'n beetje weggebonjourd door zijn twee overleden exen: ze reiken hem zijn koffers aan, hangen hem zijn jas over de schouders en zetten hem zijn hoed op – allemaal om hem maar te duwen richting de auto, die ook weer gesaboteerd is, zodat hij even later als geest tussen hen in plaats kan nemen op de reling van de brug waar zij op hem zitten te wachten.
        In het toneelstuk daarentegen neemt hij op het einde de gelegenheid te baat om beide vrouwen nog even flink de waarheid te zeggen, en terwijl zij in hun woede en frustratie de inboedel beginnen af te breken (een vaas breekt, een schilderij valt, een spiegel boven de open haard komt omlaag, een gordijnroe breekt af) vertrekt hij op weg naar een zonnige en volgens hem spook-vrije toekomst. Min of meer een happy end voor hem dus.
        Ik weet niet of Coward ontevreden was met Leans behandeling van het héle stuk of alleen met die korte slotscène, maar zelf vind ik dat einde wel een aardige twist – in plaats van nog lang en gelukkig te leven zal Charles tot het einde van zijn leven, eh, dood met Ruth en Elvira opgescheept zitten (en zíj met hèm natuurlijk). En Rex Harrison mag dan wel ontevreden zijn geweest met zowel zijn spel als Leans regie, maar ik vind hem zelf hier perfect in, en ik weet niet hoe dit stuk beter had kunnen worden verfilmd zonder er een klucht van te maken. Zie de trailer van de verfilming uit 2020 om te zien hoe het vooral níét moet worden gedaan.