Blithe Spirit (1945)

Naar een toneelstuk van Noel Coward.

Het toneelstuk van Noel Coward waar dit op gebaseerd was, kende veel succes: het draaide zo'n 18 maanden op Broadway met als resultaat dat zowat alle grote filmstudio's grof geld hadden geboden voor de rechten. Coward wilde echter dat het stuk verfilmd werd door David Lean, wiens vorige twee films ook voortkwamen uit de samenwerking met Coward, en die kon moeilijk anders dan dat genereuze gebaar te accepteren. Zo kwam het dus dat Lean zijn eerste en enige komedie regisseerde - een genre waar hij naar eigen zeggen totaal geen talent voor had - en bijgevolg ook een vreselijke film afleverde: er is duidelijk te weinig inspanning gedaan om het toneelmatige script naar een filmscript te vertalen, zowat alle actie speelt zich af in één kamer, en de situatie-humor werkt gewoon niet.
De film won vreemd genoeg wel één oscar: die voor special effects. Nadien zouden de technici zeggen dat het enige special effect dat ze gebruikt hebben, een groene spot was die ze de hele tijd op Kay Hammond gericht hielden.

Ik vond het toch wel een vermakelijke film. Een beetje droogjes misschien, maar dat stoorde niet echt. Margeret Rutherford(Miss Marple) vond ik wel een uitschieter. Wat een maf wijf zeg.

Heerlijke film. Prachtige kleuren en een verrassend lichtvoetige Lean, al komt dat natuurlijk vooral op het conto van Coward.
Ik was aangenaam verrast.