Kumo no Mukô, Yakusoku no Basho (2004)

Dankzij een tip terecht gekomen bij Kumo no Mukô, Yakusoku no Basho. Grote verwachtingen had ik toen ik zag dat het de voorganger van Byôsoku 5 Senchimêtoru is.

Net als bij Byôsoku 5 Senchimêtoru werd ik verbluft door de prachtige animatie. De meest simpele dingen zijn nog nooit zo mooi geweest. Maar zoals meerdere kijkers hebben ervaren, is het verhaal niet zo sterk. De toren heeft iets mysterieus, maar opheldering - voor zo ver mogelijk - was voor mij niet nodig. De oorlog, de verdeling tussen zuid en noord, de link tussen Sayuri en de toren, het was mij soms te vaag en niet interessant genoeg.

Toch weet Shinkai door middel van de kinderen de magie weer erg goed over te brengen. Het warme gevoel was wederom aanwezig.

3,5*

Ik was duidelijk niet de enige die aan 5 Centimeters moest denken. Verschil is misschien, dat ik niet wist dat ie van dezelfde regisseur was though.

Ik vond het qua romance een heel aardige film en vooral de tekenstijl beviel me heel erg, maar de muziek was behoorlijk matig en dat hele oorloggedoe was niet zo boeiend.

3*

Duidelijk minder dan "5 Centimeters...". Er zat te veel dialoog in deze film en ook de muziek was zeer matig. De animaties waren niettemin zeer mooi en de film had van het begin af aan door die toren wel iets mysterieus. Men had het ook telkens over parallelle werelden. Al met al ondanks de door mij genoemde negatieve punten toch een mooie animatiefilm.
Ik ben trouwens toch weer reuze benieuwd wanneer we weer een nieuwe film kunnen verwachten van Shinkai want zijn stijl ligt mij wel.

3,5*

Helaas pindakaas.

Want hoe overweldigend de visuele pracht ook is, de rest kom me weinig boeien.

De romance, de score en vooral het ietwat vage verhaal. Nergens wist de film mij te pakken. Ben doorgaans niet vies van anime, maar dit doet me bijna besluiten 5cm maar niet te gaan zien.

Edoch, ik zou mezelf niet zijn wanneer ik die gok niet zou wagen. Met hoop op iets leukers.

Twee sterren voor de mooie beelden.

Niet echt een succes deze animatie. De beelden zijn soms mooi, maar de kitscherige effectjes zijn er vaak net teveel aan. De animatie vond ik vaak houterig - soms werkt dat goed, soms stoort het erg. Het verhaal kon me niet boeien - die toren was wel knap en de drie-relatie mooi, maar alles erna vooral onnozel en veel te ver gezocht. Het is allemaal niet slecht hoor, maar ik heb gewoon al zoveel beter gezien - zowel visueel als thematisch - dat het me gewoon niet zo kon bekoren.

Wat een prachtige film.

Na het verbluffende Byôsoku 5 Senchimêtoru gezien te hebben, eindelijk zijn voorganger mogen aanschouwen.

Net als zijn opvolger, weet de film hetzelfde nostalgische, verlangende sfeer te creëren. Veel dramatiek en romantiek. Heerlijke personages met wie je kunt meeleven, met wie je samen op avontuur kunt gaan.

Het film verloopt traag, er is genoeg tijd om je te vergapen aan de wonderschone animatie. Het verhaal is op momenten vrij vaag en bezit veel dialoog, maar muziek en animatie staan in deze film op de voorgrond. Het verhaal lijkt slechts bijzaak, wordt overschaduwd door de prachtige animatie, de vele details. Desalniettemin bevat de film verscheiden diepgaande thema's. Aan het eind van de film had ook ik het gevoel zojuist uit een droom ontwaakt te zijn.

De muziek score is een van de mooiste die ik ooit heb gehoord. Op sublieme wijze weet Shinkai muziek en beeld te versmelten tot een geheel.

De film behaald net niet het niveau van Byôsoku 5 Senchimêtoru, vooral verhaal technisch is deze film minder sterk, maar doet niet veel onder.

4,0*

Verbluffend

Vergelijkingen maken met ''5 Centimeters'' is makkelijk, echter is het te lang geleden om voor mij te zeggen welke ik beter vind. Deze ''Place Promised in Our Early Days'' weet in ieder geval op veel vlakken ontzettend te imponeren.

Vooral het feit dat ieder shot een kunstwerk is, doet me goed. Het gebruik van licht hierbij is dominant, ieder shot grijpt hij de gelegenheid aan om z'n fenomenale kunnen aan te tonen op dit vlak. Met als resultaat een visuele droom voor liefhebbers van anime.

Waar het echter een beetje uit de bocht schiet is het feit dat het verhaal zelf niet klein genoeg gehouden wordt. Ik hou er van als het (zoals 5 Centimeters eigenlijk) het verhaal niet te semi-interessant word verteld waardoor het gedeeltelijk de aandacht onnodig kan afleiden. Heel slecht is het niet, en de combinatie met sci-fi achtige taferelen werkt tot op een zekere hoogte wel, maar 'less is more'.

Enkele momenten bijna met kippenvel kunnen aanschouwen. Richting het einde, hoe het na de flitsende bombastische vliegtuig scene ineens vervalt in totale stilte, bloedmooi! Na een tijdje pas rustig inspelen met de piano, zorgt voor een gevoel van vrijheid en het lijkt even alsof de tijd stil staat.

Zulke gevoelens weet het bijna constant over te brengen. Wel jammer dat de toren niet wat meer een mysterie bleef. een soort onbereikbaar projectiel waar je over kunt speculeren. De invulling is prima, maar de focus had van mij daar nooit op hoeven komen. Al met al een zwaar overtuigende film, die mij aanspoort om 5 Centimeters te herzien.

En weer een ruime voldoende voor een anime.
Wederom een anime die het meer moet hebben van ingetogenheid, mysterie, romance en slechts een heel klein beetje van aktie.
Prachtige anime en maakt heel erg benieuwd naar het nog hoger gewaardeerde 5 Centimeters Per Second van dezelfde regisseur.

Altijd wat beschamend om een eigen bericht van vijf jaar geleden terug te lezen. Vooral omdat ik toen een soort zweterige veertienjarige puber moest voorstellen. Heb er echter wel om moeten grinniken.

Maar goed, even een aantal regels neerpennen over deze Shinkai anime, die ik tevens in handen kreeg via de pakketservice.

Ik zal maar beginnen met de schaarse positieve puntjes. In het bijzonder wil ik de prachtige beelden aanhalen. Niet alleen de mooie animatie, maar ook het schitterend gebruik van licht en schaduw zijn in staat je volledig weg te blazen. Tenminste, als er even niets gezegd wordt, want het gebeurt iets te vaak dat, door een overvloed aan dialoog, je ogen continu op de ondertitels staan gericht.

Na ongeveer een dun of dik uurtje komt er ook een aardig verwerkt stukje in voor waarin een aantal chronologische foefjes uit de mouw worden geschud. Dat heeft alleszins indruk gemaakt.

Helaas valt er hierna weinig te beleven. Het verhaal kon me voor geen meter boeien. Het komt ook zo ontzettend traag op gang, en blijft de eerste 25 minuten in een soort oneindige lus hangen. Ook later, wanneer er vluchtig parallelle werelden bijgehaald worden, slaagt de film er niet in te overtuigen en een meeslepend vertelseltje voor te leggen. Ik vond het een heel suffe film, als ik mij zo mag uitdrukken. De omschrijving hierboven klinkt duizend keer interessanter dan wat uiteindelijk uit de bus komt.

De muziek moet wel het dieptepunt vormen. Om de haverklap een treurig, repetitief piano, zij het viooldeuntje. Moest het nu nog goede muziek zijn, maar dat kan ik mezelf allerminst wijsmaken.

Deze film is het bewijs dat grafische pracht ook niet alles is. Met moeite uitgezeten.

2,50 (2,25)

De muziek het dieptepunt? De muziek is een van de mooiste scores die ik ooit gehoord heb! Wat jij misschien ziet als een treurig, repetitief piano/viooldeuntje zie ik als het prachtige conceptuele muziek dat rond een thema bouwt en zich volkomen verweefd met het verhaal. De gehele film wordt het verhaal op sublieme wijze onderbouwt door zijn score. De muziek treurig als hij treurig moet zijn en vrolijk als hij vrolijk moet zijn. Kippenvel momenten, zoals het moment dat Sayuri solo op haar viool speelt, de scene in het weiland, de plotselinge stilte na de vliegtuig scene. Maar Shinkai bewaard het beste voor het laast. Het lied dat over de credits speelt moet gewoon wel het mooiste Japanse liedje zijn dat ik ken.

"Your Voice"

Verschrikkelijk lied..

Kitcherig lied? Integendeel. Ik zie het echt als climax van de film, een soort van extra'tje van Shinkai. Als kers op de taart nog dit uiterst smaakvolle lied, dat perfect aansluit op de eindscene en eigenlijk de hele film. Het lied staat eigenlijk los van het thema, maar gebruikt dezelfde minimalistische intrumentatie. Een compositie van hoge kwaliteit mijns inziens. De kers op de taart.

Ik weet niet waar jij je kersen koopt, maar een verandering van leverancier zou geen slechte keuze zijn.

Nee, serieus, hier deel ik toch de mening van Zinema..

Die kweek ik zelf in m'n achtertuintje... dat zal het vast zijn.

Kwestie van smaak...

Erg mooi nummer.

Compositorisch gezien érg zwak. De manier waarop wordt gezongen verdient ook geen schoonheidsprijs. Erg makkelijk en gladjes nummer verder. Tekstueel gezien kan ik er weinig over zeggen, ken de vertaling niet.

Maar smaken mogen verschillen. Er zijn ook volksstammen die opgewonden raken van bijvoorbeeld Celine Dion en dergelijke. Als je spreekt over een compositie van hoge kwaliteit dan verschillen wij nogal van mening. Dit is muzikaal gezien zelfs minder dan doorsnee, mijn inziens. Maar goed, ieder zijn meuk. Pardon meug.

Ik weet niet waarom, maar ik heb wel een zwak voor dit soort J-Pop.

Zeker geen verkeerde anime film maar op sommige momenten vond ik het wel heel saai worden maar dat neemt niet weg dat het een mooie film was en dat de muziek prachtig was.

Een betoverende film van Shinkai. Voornamelijk het eerste deel van de film was ik zeer onder de indruk van het geheel. Zelden gezien dat zowel de muziek als de prachtige animaties zorgen voor een dergelijk zweverig maar geslaagd geheel. Daarbij was ik zeer geïnteresseerd in de karakters, hun onderlinge relatie, en hun verlangen om de toren te bereiken.

In de tweede helft van de film wordt dit allemaal iets minder, hoewel de animaties van ongekend hoog niveau blijven. Het verhaal schiet wat mij betreft iets uit de bocht en wordt te onwerkelijk.

Weer zo'n akelig banaal popliedje op het einde..

Ik weet niet wat Shinkai voor iemand is, maar dat moet wel een romanticus pur sang zijn. Niet direct mijn beeld van de wereld, het is mij te rooskleurig allemaal. Die soundtrack, echt tenenkrommend.

Achja het ziet er weer fantastisch uit, allemaal waar, maar wat een totaal oninteressant gebeuren zeg. De romantiek is one-out-of-thousand en dat oorlogsgebeuren hangt er maar een beetje als een nodeloos kwaad bij. Deed me nog geen centimeter opveren allemaal, en dan worden Hollywoodfilms wel eens verweten sentimenteel te zijn...

Enkele werkelijk magnifieke animaties, maar dan ook echt ontzettend mooi, plus wat fraaie designs, dat maakt 2*. Het liefdesverhaaltje ansich gaat nog, dat oorlogje past er totaal niet tussen. Daar is Shinkai veel te verliefd voor.

Wat een fantastische film! Ik werd al verliefd op Shinkai's werk sinds 5 CM per second , maar The Place Promised in our early days doet daar nog een schepje boven op. Herkenbare en beeldschone liefde en prachtige stillevens van alledaagse, maar toch prachtige omgevingen. De animaties waren fantastisch en ook al was het verhaal wat zweverig met soms heel wat wetenschappelijk geneuzel over 'paralelle werelden' vond ik het ook een mysterieuze sfeer geven. De toren was ook mooi en erg symbolisch. De karakters zijn erg Shinkai achtig. Maar het zal wel. De relaties tussen hun zijn prachtig. In alle werken van Shinkai zit trouwens zo'n kat genaamd Chobi. Wel geinig, zo'n terukerend element

*4.5

Prachtige film weer van Shinkai

Ik vond 5 Centimers Per Second wel beter, vooral omdat dat verhaal me meer aanspraak. Ik heb het gevoel dat dat in deze film iets te moeilijk word gemaakt, waar ook een paar saaie scenes uit voorkomen. Vooral dat hele oorlog verhaal eromheen vond ik totaal niet boeiend. Gelukkig staat daar wel een hele mooie romance tegenover, en wat heb ik daarvan genoten. De drie hoofdpersonages vond ik mooi en realistisch neergezet, hoe ze uiteindelijk bij elkaar komen en dat hun vriendschap voorwaardelijk is, klinkt zoet en dat is het ook wel maar ik hou daar wel van, en in deze film word het (net zoals in 5 Centimers) gewoon mooi neergezet.

De beelden waren werkelijk weer adembenemend, echt prachtig. Het gebruik van kleuren, het lichtval, sfeer, de lucht het water, alles ziet er fenomenaal uit. Daar kan ik echt van genieten, mooiste animatie die ik gezien heb! Ook de muziek was weer erg passend, er gebeurd verder niet zo heel veel in de film en het kabbelt allemaal rustig voort, maar nergens word dat vervelend. Zoals ik eerder aangaf er zitten een paar saaie stukken tussen, vooral dat geneuzel tussen die bazen om de Union, maar ondanks dat was dit weer een geweldige film en ik ga Shinkai zeker in de gaten houden!

5*

Uh-huh, eindelijk iemand anders die de romance niet slecht vind. Ik heb normaal een hekel aan zoete romances maar deze film doet gewoon veel te weinig fout voor zo'n lage beoordeling zoals de meeste users geven

We kennen allemaal de term 'teveel van het goede' en nergens lijkt het zo van toepassing als op het uiterlijk van The Place Promised in Our Early Days. Ja, het is goed, maar we krijgen er teveel van. Is dat mogelijk? Zoals de uitdrukking ons leert wel. Bijna ieder shot uit de film zou ik vast willen leggen en aan de muur hangen. De belichting en het kleurgebruik is ontegenzeggelijk mooi. Maar op een bepaalde manier was ik er al snel mee verzadigt. In feite maakt Shinkai grotendeels dezelfde shots, steeds maar weer. Daar komt bij dat hij vrij snel monteert, waardoor de shots elkaar snel opvolgen en niet alleen de overeenkomst tussen de shots net iets te opvallend wordt, maar dat ze bij elkaar opgeteld overdadig en kitscherig worden. Is dit een duidelijke uitleg? Ik vind het probleem dat ik ermee heb moeilijk te verklaren. In ieder geval werd ik op een gegeven moment moe van het zoveelste shot met opvallende belichting. Shinkai is misschien iets té enthousaist in zijn nadruk op een invallende lichtstraal of een paar waterdruppels. Het werkt op een uiteindelijk niet meer voor mij.

Ook ben ik niet zo kapot van zijn wereldbeeld als ik kijk naar zijn personages en zijn thema's. Het is allemaal wat te kinderachtig naar mijn smaak, maar bovenal te schattig en te sentimenteel. Hier vind ik het ook moeilijk om de zere plek precies aan te wijzen. Zijn Ghiblifilms (en veel andere animes) ook niet vaak schattig? Heb ik Whisper of the Heart niet in mijn top 10 staan? Ja, maar er lijkt wat meer bijt in die films te zitten en wat meer afwisseling van emoties. Bij Shinkai kijk je anderhalf uur naar smachtende personages die weinig andere emoties hebben dan heftige verliefdheid. Ze hebben nauwelijks humor en geen werkelijk slechte eigenschappen. Ze zijn gewoon ongeloofelijk verliefd, zo erg dat ze er bijna van lijken te moeten huilen. Regelmatig wilde ik tegen de personages zeggen: "Raap jezelf bij elkaar en groei op." Het probleem is ook dat de personages verliefd lijken te zijn om het verliefd zijn. Van chemie lijkt geen sprake te zijn, laat staan seksuele aantrekkingskracht of interesse in elkaars persoonlijkheid. Een beetje zoals Twilight, al zullen de fans van deze film mij de vergelijking niet in dank afnemen.

Shinkai zou met gemak een van de beste animatieregisseurs kunnen worden. Hij heeft enorme potentie. Maar net als zijn personages zou hij van mij volwassen mogen worden. The Place Promised in Our Early Days voelt aan als een film gemaakt door een puber die net de eerste liefde ontdekt heeft. Natuurlijk sluit dat aan bij de hoofdpersonen, maar de film heeft dezelfde nadelen als het kijken naar zo'n pubers. Als je iets ouder bent weet je dat al die emoties wat overdreven zijn en de wereld meer te bieden heeft. Dergelijke observaties mis ik hier. De romantische geest van Shinkai is mooi, maar zoals gezegd teveel van het goede. Wel is het vreemd dat een romanticus als hem de shots zo kort aanhoudt. Je zou er toch bij weg willen dromen, lijkt me. Overigens had ik ook erg veel moeite met de vele uitlegscènes hier. Zoals wel meer Japanse regisseurs lijkt Shinkai helemaal enthousiast te worden als hij uitleg mag geven aan filosofische of technolische situaties en verliest hij zich in wetenschappelijke dialogen. Het boeit me erg weinig allemaal.

Toch moet ik toegeven dat het tegen het einde me meer pakte. Vanaf het moment dat de vliegmachine opstijgt wist de film eindelijk voor mij het juiste gevoel over te brengen. Eerst een mooi, kort actiestuk en vervolgens perfecte stilte, met droomscènes die werken en een krachtig gevoel voor mythologie. Erg goed gedaan, maar dat bewijst alleen maar meer mijn gevoel dat Shinkai een regisseur met potentie is. Meer van dit soort momenten graag.

Voices of a Distant Star werkt voor mij nog het beste van alle Shinkais (wellicht herzie ik die vandaag). Blijkbaar een regisseur die voor mij het meest tot zijn recht komt in kleinere porties.
2,5*

Opzich goed gebracht , the one ring. Het is inderdaad een emotionele film die wat weg heeft met Twilight als het gaat om verliefdheid. Maar depressie en vriendschap zijn ook een van de terugkerende elementen in Shinkai's films. Tuurlijk kan het voor vele overkomen als een ongeregeld puberzooitje, maar iedereen ervaart films anders Het is ook uit de ervaring van hun, he. Liefde op zo'n jonge leeftijd is natuurlijk veel heviger en emotioneler. En in dit geval kon ik goed meeleven met de karakters.

Visueel overweldigend.

Ja, elk shot hoe kort ook. Het ziet er allemaal echt geweldig uit. Shinkai en zijn team hebben hier wel voor gezorgd. Het plot echter greep me niet beet. Was ook niet glashelder in het begin. Begreep de grote lijnen wel maar omdat ik in het de eerste 3 kwartier de klik niet kreeg, kreeg ik de hele film niet echt een feeling met de film.

Misschien eens een keer echt aanschaffen i.p.v. de MM-Pakketservice en dan eens een 2e kijkbeurt eraan besteden. Voor nu * * * puur voor het visueel vermaak.

Enigmatisch en zowel visueel als inhoudelijk intrigerend, maar in zijn geheel te fragmentarisch en te sentimenteel (die vreselijke muziek alweer). Visueel zeker een meerwaarde, maar het dubbele gevoel bij Shinkai blijft...

Dit is helaas totaal niet mijn ding gebleken. Was er al een paar keer aan begonnen, toen had ik hem na een half uurtje maar afgezet omdat ik er totaal niet in kon komen. Nu toch maar afgekeken op de hoop dat het nog iets moois zou brengen maar helaas.

Het begint nog allemaal erg hoopvol met het tonen van schitterende beelden. De animatie is dan ook van erg hoog niveau en het maakt de film visueel verbluffend. Ook de muziek is niet onaangenaam.

Maar daarnaast wist elk ander aspect me gewoon niet te bekoren. Grootste knelpunt is het mega oninteressante verhaal. Erg veel techtalk en het hele oorlog gebeuren kon me echt gestolen worden. Wellicht omdat mijn aandacht met de minuut minder werd door de saaie setting, werd ik ook niet gegrepen door de personages. De enorm trage manier van vertellen en rustige voice-overs in combinatie met de dromerige beelden maakte me enorm duf.

5 Centimeters vond ik tof, vooral omdat de personages daar een stuk boeiender waren, en het verhaaltje gewoon lief. Dit verhaal zit zo propvol praat over technologie en wetenschap en laat me dat nou net niet boeien. Visueel prachtig, maar voor de rest heb ik me eigenlijk anderhalf uur verveeld.