The Year of Living Dangerously (1982)

Een beetje vreemde film. Het duurde even voor ik doorhad waar de film over gaat. Je ziet Ginson aankomen in Indonesië, hij doet wat interviews, nieuwsberichten. Hij wordt verliefd. Maar je gaat je afvragen waar de film dan om draait, en dat kom je dan pas op het einde te weten.
Veel te saai in het begin dus, er hadden veel meer (zinvolle) gebeurtenissen in moeten zitten.

Jammer van de relatie tussen Hamilton en Jill, want dit maakte de film zo af en toe nogal wat slapjes. Mooie rol van Linda Hunt die een Oscar kreeg voor het spelen van een man.Maurice Jarre zorgt voor een groot gedeelte voor de sfeer. 3 sterren

Verdorie, lees ik de volkskrant een uur geleden en zie ik dat deze film vanavond werd uitgezonden. Vond ik destijds (al weer jaaaren geleden) een zeer indrukwekkende film. Vooral Weaver (vooral die scène in de regen). Gibson vind ik altijd maar saaiig.
En natuurlijk Linda Hunt.
Tja, die Peter Weir heeft het helemaal wat mij betreft.

Merkwaardige conclusie. Een film die meer dan 25 jaar oud is, doet het nu eenmaal minder goed op MM, dan een recente film.
En ik denk dat de titel minder goed te onthouden is dan bijvoorbeeld de overgewaardeerde The Truman Show. Kortom, het zegt allemaal niets.

Met The Year of Living Dangerously is helemaal niets mis. De film geeft een geloofwaardig sfeerbeeld van het leven van correspondenten in een instabiel land. Daarnaast is de poppenspeler-verhaallijn een erg mooie aanvulling

Dat Linda Hunt een Oscar kreeg voor haar rol, is natuurlijk een groot wonder. Linda kan namelijk helemaal niet acteren. Ze is alleen goed in het zichzelf zijn als Linda Hunt en daarbij heeft zij nauwelijks meer dan 1 gelaatsuitdrukking tot haar beschikking. Dat haar beperkte talent zo goed werkt in deze rol, getuigt van de uitzonderlijke regiekwaliteiten van Peter Weir.
Zelfs Mel Gibson beviel me goed als schuchtere beginnende reporter.


Op de lange termijn zal deze film hopelijk beter gewaardeerd worden dan The Truman Show. TTS is een fillm van één gedachte: als je de clou eenmaal weet, heeft herzien geen enkele zin meer. Over het thema gemanipuleerde werkelijkheid zijn overigens belangrijkere films gemaakt.

Van TYOLD kan je meermalen genieten. Het is een film die mij bij herzien nooit verveelt.

Ben het natuurlijk in grote lijnen met je eens, Meneer Bungel. Ik kan er zelfs in meegaan dat Linda Hunt in deze film heel effectief is. Maar het feit dat je haar een prima actrice vindt, bevreemdt mij. Zij speelt meestal dezelfde, wat chagrijnige dwerg.
En die Oscar heeft ze te danken aan het feit dat men aanneemt dat het moeilijk is voor een vrouw om een man te spelen en dan ook nog een Aziatische man. Maar wat hoefde ze er nu feitelijk voor te doen? Mijns inziens zit het meest spannende gedeelte van haar rol in de voice-over.



Die eentonigheid maakt het juist zo realistisch. Dat is wat een reporter meemaakt in een dergelijke situatie. Vrijwel niets.
Jouw gebrek aan interesse voor The Killing Fields en The Quiet American kan ik wel begrijpen, maar Indonesië staat historisch gezien veel dichter bij ons dan Cambodja en Vietnam. Het zou geen kwaad kunnen om althans te proberen je hiervoor te interesseren.
Daarnaast denk ik dat de thematiek van de film die specifiek Indonesische context overstijgt. Het geeft een redelijk goed beeld van de (chaotische)gebeurtenissen voor, tijdens en na een militaire staatsgreep.

Ik zie haar met enige regelmaat in TV-series, bij Boston Legal bijvoorbeeld, waarin ze een chagrijnige rechter speelt.

Ik geloof niet we een groot strijdpunt hebben, Meneer Bungel, in deze film kan haar wel hebben.

Misschien wat tegenstrijdig, maar ik vind dat men op Moviemeter over het algemeen iets teveel bezig is met het acteurs, terwijl het m.i. meer over de film zelf zou moeten gaan. Het acteren van 1 bepaalde acteur is in de regel niet genoeg om een film te waarderen of te diskwalificeren. Het gaat om het totale product.

Natuurlijk is het belangrijk dat een hoofdrolspeler het verhaal geloofwaardig kan neerzetten, maar het beoordelen van het acteren is in hoge mate subjectief. Het feit dat de relatie tussen Guy en Jill bij jou geen enkele emotie weet los te maken, zou evengoed meer over jou kunnen zeggen dan over het acteren zelf.
Wat goed filmacteren is, wordt mij in de alhier geplaatste recensies hoogstzelden goed duidelijk gemaakt. Vaak praat men elkaar na.

N.m.m. zijn de restaurantscenes toch essentieel voor het verhaal.
Hiermee wordt een aloude tegenstelling neergezet tussen ambitieuze jongeman en zijn door-de-wol-geverfde collega's.

Wie dacht, voortgaande op de titel, een avontuurlijke actiefilm, à la James Bond te zien, is wel even verrast want dit is een film met een politieke intrigue, met historische achtergrond, gebracht in een troebele, broeierige sfeer van spionage enz...
Even dacht ik gelijkenis te zien met de films die het over Afrika hebben, met de vele interne conflicten, geweld, corruptie en westerse druk, maar in die vergelijking valt deze "The Year of living dangerously" veel te licht uit.
De film heeft vooral last om de juiste toon te zetten zodat de kijker eigenlijk niet goed weet waar het naar toe gaat en wat nu eigenlijk de essentie is en dat blijft zo gedurende het ganse verloop.
Met een 3 komt hij goed weg.