Stagecoach (1939)

Kan ik me goed in vinden. Daar waar het spectaculaire in een western vaak van de shootout(s) moeten komen is het hier vooral de ge-wel-di-ge achtervolging met de koets die tot de verbeelding spreekt, een van de allerbeste jaren '30 actiescènes!

Intelligente film, maar zwak uitegwerkt. Komt daar nog eens bij dat ik John Wayne niet kan uitstaan. Geef mij maar James Stewart!

De muziek van deze films is trouwens gedeeltelijk van Richard Hageman, geboren in Leeuwarden en later naar de Vs getrokken en vele grote Hollywood films gescoord. Dit waren films als 3 Godfathers, Fort Apache, If I were King, Angel and the Badman..... Voor Stagecoach won hij zelfs de oscar voor Beste Score, die hij moest delen met nog enkele andere componisten en werd daarnaar nog voor solo scores 5 keer genomineerd voor een Oscar!

Ah, eindelijk weer eens een echt meesterwerkje van John Ford. Het deed me ergens wel aan Rio Bravo denken qua toon. Beide films schuwen immers de westernclichés totaal niet, maar omarmen ze met zoveel liefde dat je je er wel van moet gaan houden. Daarnaast hebben beide films weinig pretenties en steunen ze voor een groot deel op de formidabele cast.

De film was de doorbraak van John Wayne, maar eigenlijk vond ik zijn rol in deze film nog wel een van de minst opvallende. Sterker nog, ik zou zelfs zeggen dat zijn Ringo Kid een beetje onderbelicht blijft in deze film. De meeste aandacht gaat uit naar Claire Trevor en Thomas Mitchell. En terecht eigenlijk, want deze twee zetten heerlijke rollen neer. Dit is geloof ik de derde film die ik met Trevor zie en ze is in alle films geweldig. Duidelijk het personage waar je het best mee kan leven. Thomas Mitchell zorgt voor een komische noot die erg goed werkt. Vaak stoor ik me aan komische personages in de films van Ford, maar Mitchell weet er de show mee te stelen. Daarnaast is hij als acteur bekwaam genoeg om de dramatische kant van zijn personage ook overtuigend naar boven te laten komen als het nodig is. Mitchell won voor deze rol dan ook terecht een Oscar. Het was sowieso een goed jaar voor hem, want hij zat ook in Gone With the Wind en Mr. Smith Goed to Washington.

Zoals NarcissusBladsp. hierboven al zegt draait de film om outcasts en dat maakt het alleen maar leuker. Ik vond het wel jammer dat het personage van Carradine, de gokker die de zwangere vrouw begeleidt wat onderbelicht blijft. Het blijft nu vooral een vaag figuur.

De film kent vele sterke scènes en werd naar mijn mening helemaal nergens saai. Twee momenten sprongen er voor mij echter uit. De al vaker genoemde achtervolging is ook daadwerkelijk fantastisch en qua dynamiek, tempo, maar ook echtheid zijn tijd heel ver vooruit. Zoiets heb ik in andere films van de jaren '30 (en misschien ook '40 en '50) eigenlijk nog niet gezien. De muziek voegt hier ook veel toe. De tweede scène die ik erg leuk vond is het moment op het einde waarop Mitchell de bar binnen komt lopen waar de schurken zitten. Ik weet nauwelijks waarom, maar ik vond dit een geweldig moment. Leuk dat hij de schurken zo op zijn zenuwen werkt. De spanningsopbouw naar de shoot-out is trouwens ook heel goed.

Ik heb dus weinig kwaads te melden over de film. 4 sterren voor nu, maar dat kan eigenlijk alleen maar omhoog. Is hij in Nederland op dvd verschenen?

Die spectaculaire achtervolging vind ik toch wel één van de beste scènes uit de jaren '30. Daarvoor alleen zou deze film een dikke 4.5* verdienen. Maar de rest van de film was minder (wel nog steeds aardig), zodat ik op een krappe 4* uitkom. Wat een uitstraling heeft die John Wayne trouwens. Ik kende hem alleen van zijn films uit de jaren '50 en '60, maar in 'Stagecoach' ziet hij er als 32-jarige nog erg jong uit!

Gister na jaren weer eens herkeken, hij is niet zo briljant als de latere Wayne/Ford producties als The Searchers en The Man Who Shot Liberty Valance maar zeker heel erg leuk om gezien te hebben, het plot komt vandaag de dag een beetje ouderwets over maar destijds was de verhaalijn van een aantal totaal verschillende mensen die met elkaar opgescheept zitten redelijk revelutionair, daarnaast vond ik de acteurs hun rollen leuk vertolken, vooral (de jonge) Wayne is weer erg cool en lekker op dreef, verder waren de locaties in Monument Valley weer heel erg mooi en zat er nog een leuke en voor zijn tijd een erg spectaculaire actiescene in de film, ik heb het natuurlijk over de achtervolgingscene met de Apaches.

3,5 sterren

In het eerste uur moeten we het doen met een paar interessante dialogen en tegenstellingen tussen bepaalde lagen van de bevolking ( de vrouw met een dubieuze reputatie, de outlaw, de dronkaard en de gevestigde en welgestelde orde). Het is te weinig om het eerste uur te doen slagen. De gaten worden gevuld met de humor van Andy Devine als koetsier, toen misschien grappig, nu redelijk flauw en wat teveel van het goede.

Thomas Mitchell als de altijd dronken Doc Boone vind ik overigens wel erg sterk.

De laatste shoot-out is gewoon een teleurstelling.

Zelfs rekening houdend met het feit dat deze film 70 jaar geleden is gemaakt, is het geen film die mij bij zal blijven.

2,5*

Alle 'John Ford Westerns', die ik tot nu toe gezien heb waren op THE SEARCHERS na, voor mij zware teleurstellingen.

Kan flarden van deze Western van de Duitse tv me nog herinneren, begin er verder maar niet aan.

Ik zit net te kijken naar mijn beoordelingen van John Ford.

Bijvoorbeeld "Rio Grande" kan ik mij nog goed heugen... die gaf ik 1*. Zelden zulke troep gezien. Dat gezing daarin de hele tijd ook.

De film "3 Godfathers" is een 2,5. Maar toen was ik in een goede bui.

Verder heb ik hier nog "She wore a yellow ribbon" en "The Searchers" liggen. Maar erg veel haast om ze te zien heb ik, eerlijk gezegd, niet.

Ford/Wayne zal wel een legendarisch duo zijn, maar ik heb er niets mee.

3 GODFATHERS wordt al jaren door de Duitse en Britse tv rond kerst uitgezonden, en wil ik wel een Kerstwestern noemen, zeker niet 1 van mijn fav Westerns; echter THE SEARCHERS kan ik zeker aanraden! Wist aanvankelijk ook niet, dat dit een zg. 'John Ford Western' was, en dat zegt dus genoeg.

Op div. fora werd mij ooit ook voortdurend Ford's THE MAN WHO SHOT L. VALANCE getipt, nou, draak van een Western. Ondanks populair, heb ik er nog meer dan een jaar over gedaan om die DVD weer kwijt te raken.

Ford/Wayne zegt mij ook niks, en dat eeuwige voorspelbare trio JohnWayne/WardBond/ HenkWardon hoeft van mij ook niet altijd. (die laatste nog wel uitgewisseld door evenknie WalterBrennan).

Het is vooral een combinatie van de intieme sfeer en de geweldige personages die Stagecoach tot een geweldige film maken. Ford creëert kleine dorpjes, wereldjes en zelfs een reiswagon door de meest heerlijke personages en typetjes samen te stoppen en op elkaar te laten reageren. Het verhaal en de scènes leven constant en het Westen wordt op typische Ford manier tot leven gewekt. Een zondermeer heerlijke film en misschien wel mijn favoriete Western.

Uitstekende klassieke western met een leuk gezelschap dat per postkoets door het Wilde Westen heen sjeest. De diverse karakters van het gezelschap wisten me erg te plezieren. Ik noem dan bijvoorbeeld die dronken dokter, die lullo-zakenman (Reduce taxes! Our national debt is shocking!) en natuurlijk John Wayne, wat een baas is ie ook ! De actiescene met de apaches was een van de meest spannende die ik ooit in een western gezien heb.

Samen met Red River en El Dorade de drie klassieke westerns die ik nog graag wilde zien. Jammer genoeg viel het bitter tegen. De personages zijn niet leuk of boeiend genoeg om het eerste uur te redden en ook de tocht in de koets kon mij niet de gehele speelduur boeien. Nee, helaas lijkt Stagecoach toch echt meer op het ook al overgewaardeerde The Searchers dan op Fords beste film wat mij betreft het meesterwerk My Darling Clementine.

2 sterren

Western is niet mijn favoriete genre, maar de films van John Ford zijn wel altijd de moeite waard. Dat komt vooral omdat de intermenselijke relaties altijd centraal staan. In Stagecoach zijn deze zijn zeker interessant als je weet dat Miss Dallas een prostituee is (zie ook het verhaal Boule de Suif van Maupassant, waarop de film gebaseerd is). De montage en landschapsfotografie van Ford zijn schitterend, vooral in die wervelende actiescène.

Als je ook The Searchers gezien hebt, zie je duidelijk dat de evolutie van het personage van Ethan Edwards symbool is voor de evolutie van John Ford zelf. In deze film worden de indianen nog als echte slechterikken afgeschilderd, terwijl dit onderscheid in The Searchers helemaal niet mer zo duidelijk is en er veel parallellen getrokken worden tussen beide partije,.

Een klassieker onder de westerns met een voortreffelijke rol van John Wayne, wat ook zijn grote doorbraak betekende.

De film begint misschien wat traag, met korte rommelige scénes, maar éénmaal de film op gang is, valt er toch best veel te genieten. De cast is goed en bevat veel uiteenlopende karakters. Mijn favoriete personage is Buck, gespeeld door Andy Devine. Hij zorgt voor de humor met zijn aparte stem en acteert gewoon zeer goed. Ook Doc Boone, gespeeld door Thomas Mitchell zette een schitterende rol neer als alcolistische dokter. Hij heeft voor deze rol dan ook een oscar gewonnen. Mijn minst favoriete personage is Hatfield, die wordt gespeeld door John Carradine. Hij zet een vreselijk irritant, slijmerig personage neer, die alles op alles zet om indruk te maken op de zwangere Lucy Mallory.

Natuurlijk heb je ook John Wayne, die een zeer goede rol neerzet als Ringo Kid. De chemie tussen hem en Dallas is zeer goed in beeld gebracht en komt zeer geloofwaardig over. Dallas gespeeld door Claire Trevor wordt tot haar oren verliefd door de charmes van Ringo en dit zorgt voor een zeer leuk liefdesverhaaltje tussendoor.

De actie scéne naar het einde toe, waar de indianen de koets achtervolgen is werkelijk waar fenomenaal en vooruitstrevend. De schitterende stunt waar John Wayne van paard naar paard springt bijvoorbeeld is levensecht en maakt die achtervolging des te spannender.

Mijn conclusie is, dat deze film zijn tijd zeker vooruit is en het best een aangename film is, die zeker aan te raden valt voor liefhebbers van goede westerns. Deze film is historisch zeer belangrijk, aangezien het een grote invloed heeft gehad op latere westernfilms. Knappe film!

Criterion komt dit jaar met een gerestaureerde Blu-ray release.

Ik herkende het thema van Johnny Cash's Oh, Bury Me Not (Introduction; A Cowboys Prayer) van het Album American Recordings. Op IMDB staat het als traditional vermeld, Trail to Mexico (Bury Me Not On The Lone Prairie). Nog wat verder gezocht en het blijkt origineel een zeemanslied te zijn. Leuk zoiets.

Net als de film Stagecoach die is ook leuk. Niet de beste film van Ford die ik heb gezien maar mag er zeker wezen. Ik vind zijn serieuzere werk uiteindelijk meer tijdloos. Deze film is duidelijk gemaakt met entertainment als invalshoek, niet mis mee maar na 70 jaar veranderen de meningen over wat vermakelijk is natuurlijk wel. Dat wordt vaak pijnlijk zichtbaar in de gebruikte humor. Zo kan ik best glimlachen om de vreemde en komische typetjes in deze film maar een tikkeltje oubollig is het wel allemaal natuurlijk.

Op zich mag het de pret niet al te veel drukken want deze film kent een aantal grote pluspunten. Ford is een regisseur die de touwtjes strak in handen heeft, geen scene lijkt overbodig of laat de kijker afvragen wat hier nu weer de bedoeling van zou moeten wezen. Nee, helder en duidelijk een verhaal vertellen is wel aan deze man over te laten.

Verder is het uitgangspunt van een klein groepje mensen geïsoleerd en met een groot probleem natuurlijk klassiek (Denk aan talloze horrorfilms met eigen klassiekers als Alien, The Thing, etc.) Nu weet ik niet of Ford in deze film als eerste met dit idee op de proppen kwam maar het zal zeker een 'early addaption' zijn geweest.

Daarnaast is de actiescène op de prairie met de indianen geweldig goed en dynamisch uitgevoerd. Lijkt me ook een erg complexe scene te zijn geweest voor die tijd. Ik denk niet dat ik zo 1,2,3 een andere film uit de jaren '30-'40 kan bedenken die daar qua actie ook maar enigszins bij in de buurt komt.

Natuurlijk was deze film ook de doorbraak van ubercowboy en macho John Wayne. En ja dat allemaal mag ie hier ook lekker doen en naar behoren. Lijkt me ook niet het type dat je moet vragen iets anders te willen spelen.

Een nette 3.5*

Het bewuste lied is een ware ' Western klassieker', die in vele westerns te horen is, gezongen, of instrumentaal.

Er is zelfs een film, met Johnny Mack Brown, die de titel draagt: Bury Me Not on the Lone Prairie (1941)

En dit is de tekst en de melodie van het originele zeemanslied.

Ik vind Wayne eigenlijk wel een goede acteur, vooral in The Searchers zet hij een behoorlijk diepgaand personage goed neer. In Liberty Valance is hij ook erg goed.

Zoals Madecineman ook al aanhaalt , zet een paar mensen bij elkaar in een afgezonderde kamer, doe de deur op slot en kijk hoe ze zich redden. Hier gebeurt eenzelfde iets, maar dan met een koets als decor en personages die veel minder oppervlakkig zijn dan de personage in hedendaagse horrormovies.

Ik heb anderhalf uur oprecht genoten van deze verfilming, misschien wel de basis van latere westerns. De film wordt ondersteund door sterke muziek en vooral de spanningsopbouw is daardoor erg goed. Wel vind ik het jammer dat de trompetterherrie op het einde wat mij betreft een beetje de plank misslaat, daar hadden ze de muziek beter weg kunnen laten zodat je daadwerkelijk hoort wat eraan komt.

Maar verder weinig negatiefs over deze film te zeggen. Vooral Doc Boone, Gatewood en Buck vind ik echt prachtig neergezet ,Zij houden de film qua humor ook op een hoog niveau. Ik vind John Wayne in deze film niet eens ver boven de rest uitsteken, maar hij heeft wel zijn charisma mee.

Dallas, gespeeld door Claire Trevor, vond ik aan het begin vrij irritant. Een als dame gekleed persoon die ik in het begin eerder boers vond overkomen doordat ze een paar keer onnodig luid door je speakers blèrt. Maar gaandeweg de film stijgt ook haar prestatiecurve in positief opzicht. Reden genoeg om deze film 4* toe te kennen dunkt me.

Review van de Blu-ray release: Criterion

Magnifieke Western van John Ford. De entree van John Wayne is legendarisch, en ik vond het zalig hoe alle personages van verschillende sociale klasse met elkaar omgingen. De film was wel wat trager dan ik had verwacht, maar het bleef allemaal interessant genoeg.

De ware kracht van de film ligt wel bij de technische aspecten. De cinematografie is geweldig, uitgebreid gebruik maken van schaduwen, rook, zooms en verschillende camerahoeken. Stagecoach is hierdoor echt wel een mijlpaal in de filmgeschiedenis, en mag van mijn part gerust in het rijtje van Citizen Kane en La règle du jeu.

Leone krijgt concurrentie

Liefhebbers van veel actie zullen in deze western toch wel een beetje op honger blijven zitten want er is nog al veel ruimte voor karakterstudie en romance.

En John Wayne ? Wel als debutant deed hij dat verre van slecht. 'k Zag hem zelfs met één schot twee Indianen van hun paard doen tuimelen.....Maar laten we dit detail Ford niet kwalijk nemen. "Stagecoach" zou zijn eerste klank-western geweest zijn.

@ Movsin: ( En John Wayne ? Wel als debutant deed hij dat verre van slecht.)

Niet omdat ik een John Wayne fan ben , want dat is niet zo, maar een debutant kun je hem moeilijk noemen hier.

Hij had vóór 'Stagecoach' al in bijna 80 films gespeeld, met vele hoofdrollen in westerns.

Met John Ford ?

Dit was toch een begin van een zeer lange samenwerking en trendsetting en daarom eventjes "debutant".

Dát wél natuurlijk

Die criterion versie is weinig beter qua beeld zo te zien. Had wel wat meer verwacht van zo'n dure versie.

De R-2NL is momenteel trouwens bij FRS € 4,49 (afhalen filiaal).