Seventh Heaven (1927)

Gaynor won een soort van gemengde Oscar voor haar prestaties in deze film en in Street Angel en Sunrise. Dit was de allereerste Oscar voor vrouwelijke hoofdrol

Waarschuwing: de meest romantische film aller tijden! Bekijken op eigen risico!

Ik overdrijf niet: dit is de meest romantische film aller tijden. Natuurlijk heb ik niet alle films gezien, maar je kunt denk ik geen stap verder zetten dan 7th Heaven. Alles zit erin: een meet-cute, twee mensen die nergens anders voor leven dan voor elkaar, grootste liefdesverklaringen ("Chico. Diane. Heaven!": je moet de gebaren zien om te begrijpen waarom dit zo groots is), een lange tragische scheiding die de trouw aan elkaar alleen maar versterkt, de blinde liefde (Chico wordt blind, maar kan zonder hulp door een drukke straat zijn huis met daarin Diane vinden) en natuurlijk Parijs, voornamelijk bij nacht. Deze elementen vind je hier allemaal in het kwadraat terug. Als er in het Romantische tijdperk films gemaakt hadden kunnen worden hadden ze er zo uitgezien.

Ik kan me voorstellen dat het vorige sommige mensen teveel van goede zal zijn. Het is mierzoet allemaal, zwaar melodramatisch en er is ook nog eens een religieuze boodschap die er dik bovenop wordt gelegd. Voor mij zelf werd het zo rond de helft ook wat langdradig, maar gelukkig wordt dan de oorlog geïntroduceerd die wat welkome afwisseling biedt. Een echte concurrent voor Sunrise wordt dit dan ook niet, maar toch is het een bijzonder effectieve film. Het had me kunnen tegen gaan staan dat deze film geen grenzen kent op het gebied van romantiek (nou ja, er zit uiteraard geen seks in), maar op wat al te veel tranen na werkt het wonderwel. Dit komt voor een deel omdat het een stomme film is. Die hebben al wat abstracts en daardoor worden het onrealistische melodrama, de dik aangezette performances en over-the-top tussentitels ineens heel toepasselijk. Tevens is de sfeer gewoon heel goed getroffen en ziet de film er fantastisch uit. Vooral de sets van Parijs zijn geweldig en zorgen meteen voor een onweerstaanbaar romantische setting. Het moet ook gezegd worden dat hoofdrolspelers Janet Gaynor en Charles Farrell veel chemie hebben en eindeloos veel charme uitstralen. Ik wilde al dat ze elkaar kregen voordat ze elkaar ontmoet hadden.

7th Heaven is als film eigenlijk als een grootse romance: tegen beter weten en alle tegenslag in overwint de liefde alles. Ondanks een traag stuk hier en daar werkt het bijna compleet en is het een onmisbaar liefdesverhaal geworden. Mijn interesse in Frank Borzage is gewekt. Ik lees nu dat hij de reputatie heeft een van de meeste romantische regisseurs ooit te zijn. Ze menen het: in vergelijking met 7th Heaven is Amélie een kille, cynische film zonder hoop.
4*