The Man Who Knew Too Much (1934)

Fantastisch samenspel tussen de onderkoelde Banks en de immer intense Lorre. Vlotte dialogen, een hoog tempo en regelmatig een komische noot (bij de tandarts, in de kerk) maken van deze vroege Hitch een heus feestje. De remake zag ik nog niet maar ik kan alleen maar dromen dat-ie net zo vermakelijk is als deze.

4*.

Zowel technisch als inhoudelijk kan dit anno 2009 écht niet meer mee. Cinematografie on-ge-loof-lijk saai! Audiovisueel tien keer niks - en de montage/decoupage (waar Hitchcock schijnbaar! een meester in is) oogt eenvoudigweg lachwekkend. De dialogen komen evenzo niet verder dan wat prietpraat over koetjes en kalfjes. Nergens spannend of bevredigend. Enige pluspunt is Peter Lorre. Pijnlijk zit.

The Man Who Knew Too Much

Ik had eerst de remake gezien uit '56 die dan ook 45 minuten langer duurt. Daar wordt het verhaal dan ook beter uitgewerkt dan hier. Niet dat het hier storend is maar het volgt allemaal wat te snel opeen.

Maar wat is Peter Lorre toch een zalig acteur. Brengt de film helemaal naar een nieuw hoogtepunt. Gewoon die kop al van hem. Ook de andere acteurs presteerden goed.

Een paar mooie scènes btw, vooral bij de tandarts, het werpen van de stoelen in de kerk. Ook zie je al een aantal van zijn kenmerken terugkomen zoals het focussen op de gezichten bij iets belangrijk.

4* al is de remake toch een tikkeltje beter.

Ik ben wel een liefhebber van het genre, al heb ik niet veel met deze film. Af en toe merk je wel een mooie ingeving van Hitchock, al is hij dan ook het enige goeie aan deze film. Het verhaal wordt te snel en onduidelijk verteld zonder enige vorm van spanning en interesse. De prachtige shots en mooie scènes waar Hitchcock voor zorgt, worden door het slechte acteerwerk en de mindere scènes wat teniet gedaan. Mooi om te zien, maar het geheel is te mager om te overleven. Van de acteurs is enkel Peter Lorre de man die de boel wat kan redden, al lijkt hij meer op een James Bond vijand, dan een crimineel uit een Hitchcockfilm.

Ben benieuwd naar de remake met James Stewart, want volgens mij zit er meer in deze film.

Tegenvallende Hitchcock, die in tegnstelling tot bijna alle andere films die ik van hem gezien heb zowel qua spanning en sfeer een heel stuk minder is. Het verhaal is op zich best aardig, maar doordat de uitwerking af en toe nogal knullig is, wordt de film helaas nooi echt spannend. De shootout op het einde is gewoon veels te lang en knullig voor zo'n korte film. Het acteerwerk is redelijk, al springt Peter Lorre er duidelijk bovenuit met zijn sterke schurkenrol. Verder wil ik de remake ook zeker eens zien, om eens te kijken wat Hitchcock er hopelijk allemaal aan verbeterd heeft.

2,5*

Mee eens! Had overigens gelezen dat bij het casten Peter Lorre nog net 'yes' en 'no' kon zeggen in 't engels. Volgens mij de eerste engelstalige film met deze hongaar. Andere leuk weetjes: hij koppelde Humphrey en Lauren, was een student van Sigmund Freud en was de inspiratiebron voor Ren Hoëk! hallee! (jaja, IMDB)



Weer mee eens! Bij de tandarts wist je gewoon dat er problemen kwamen, maar toch zat ik op 't puntje van m'n eh... bank. En dat stoelen gooien was geniaal!

'n paar minpuntjes, zoals de veel te lange shoot-out op 't einde (daar heeft Hitchcock weinig van geleerd toen hij 'The Lady Vanishes' filmde), maar al bij al 'n uitstekende film! Ben benieuwd naar de remake!

Overigens: ik heb deze film uit die classic movies-box, belabberde kwaliteit! Weet iemand of deze film ook in 'n fatsoenlijke versie is te krijgen?

Ondanks dat de montage niet helemaal mooi is doet het verhaal en het acteerwerk veel goed maken.
Voldoende spanning en prima opbouw.

4 sterren

Er zijn aardig wat Hitchcockfans die de 1934-versie verkiezen boven zijn 1956-remake (al lijkt dat op MovieMeter niet zo het geval te zijn). Ik ben meer van de latere versie. Sterker nog: ik vind dit een van Hitchcocks zwakste. Liefhebbers houden schijnbaar van de ruigere, meer low-budgetaanpak van deze ten opzichte van de latere, meer gepolijste stijl. Persoonlijk vind ik dat ruigere vaak ontaarden in het knullige. De film loopt niet lekker en veel leuke ideeën lopen dood. De meeste dingen werden dan ook beter gedaan in de remake, met name de Albert Hallscène.

Wel beter werkt hier de zanggrap in de kerk en drie scènes die niet in de remake zitten zijn erg fijn (het gaat om de dansscène met dat touwtje, de tandarts en de laatste shoot-out). En Lorre is inderdaad een leukere schruk dan die vrij kleurloze man uit de Stewarteditie. Helaas worden alle goede onderdelen hier bijna ondergesneeuwt door veel saaie stukken, een hakkelend plot, slechte dialogen en weinig aansprekende hoofdrolspelers. Hitchcock deed deze wat mij betrefd terecht nog eens over.
2,5*

Ik denk dat Hitchcock deze versie zelf ook niet echt de beste vond. Anders had hij er nooit een remake van gemaakt.

Hmm.. ik weet niet. Ik het geluid klopte vaak niet. Erg verouderd natuurlijk. Qua verhaal en sfeer niet eens zo verkeerd. Natuurlijk wel erg kort. Wel benieuwd naar de remake.

3,5

Is ook ruim 75 jaar terug. De jeugd kijkt sowieso nauwelijks nog naar oude films.

Ja, The Man Who Knew Too Much was nog best goed eigenlijk. Als je de berichten hierzo leest had ik een erg matige Hitchcock moeten verwachten. Verwachtingen waren ook erg laag trouwens, maar deze film is bij vlagen gewoon erg goed, al zaten er zeker minpunten in.

De film begint erg leuk. Vlotte dialogen, die vooral erg komisch waren. Er zat meteen wel een prettig sfeertje aan. Tweede gedeelte zakt de film helaas wel wat in, al zaten er zeker nog wat leuke scenes in. Neem bijvoorbeeld de tandartsscene, die erg grappig was. Montage was hier en daar wel wat slordig inderdaad. Wetende dat dit een oude film is had ik er niet zoveel moeite mee. Peter Lorre steelt kwa acteerprestaties de show. Heerlijke acteur die hier een erg sterke rol neerzet.

Om eerlijk te zijn vond ik deze versie zelfs ietje beter dan de remake, die wel hetzelfde cijfer krijgt, maar gevoelsmatig vond ik deze toch beter. Maar over het algemeen was dit best een leuke film van Hitchcock, vooral dankzij het sterke eerste gedeelte van de film en een uitstekende Peter Lorre.

3*, maar ik neig erg naar een verhoging

Best wel een goede film eigenlijk en technisch best sterk voor een film uit 1934. De spanning wordt effectief opgebouwd, al komt het eigenlijk nooit tot een hoogtepunt, maar scènes zoals de kerkdienst of bij de tandarts zijn gewoon erg leuk en speels. Het laatste half uur heeft ook nauwelijks een punt en is dan ook niet heel interessant. Maar al met al, gewoon een degelijke en goede film. Ik zie dit liever dan een North by Northwest.

Snap dat het afschrikt en misschien de versie van ruim 20 jaar later beter in te komen is anno 2011, maar ik kan hier wel van genieten

De film heeft een goed verhaal, dat boeiend wordt gebracht. Er zitten enkele leuke scènes in de film, bijvoorbeeld het moment waarop Bob tegen zijn vriend begint te zingen in de kerk. Met dank aan deze scènes, die vaak een komisch kantje hadden, werd het naast een boeiende ook een amusante film om te bekijken. Geen slechte film dus (zeker als je er de goede acteerprestaties bij rekent), maar het verhaal had nog iets beter kunnen uitgewerkt worden vond ik.

Een typische Hitchcock.

Net zoals bij Dial M for Murder hebben we hier een huiskamertje met achter de deur een trap. Ook staat er links in de kamer een bureau met een telefoon erop.

Toen Betty op het dak stond deed me dat even aan Vertigo denken.
En net zoals bij Rear Window kijken we enkele keren door de ruiten en belanden we bij een paar achtertuinen.

Het 'zingende gesprek' in de kerk is geniaal.

De hoofdpersonages spelen best redelijk. Bijrollen hadden iets beter gecast mogen worden.

Vooral het geluid is van mindere kwaliteit. Het is soms gewoon even stil en het enige wat je dan hoort is een ruis. Voetstappen, stoelen verplaatsen, het inademen en schrikken... het is allemaal niet goed hoorbaar. Dit zal wellicht te maken hebben met de inmiddels gedateerde apparatuur.

De vele fades er tussenin vond ik overbodig.

Het einde is nogal abrubt, wanneer Betty nog op die ladder staat samen met haar moeder.


Een moord, een vrouw, een paar sigaretten, een hoop nette pakken... het kijkt weer leuk weg. Erg hoogstaand is het niet en een paar details hadden beter gekund, maar je mag ook niet teveel verwachten van zo'n oldtimer.

Knulligheid ten top. Allereerst is daar het acteerwerk. Het leek weer erg op een lagere school musical waarin de kindertjes hun best doen maar zich niet goed een houding weten te geven. De teksten zijn daar ook een beetje debet aan. Uitzondering is de opper-schurk (Lorre?) die zijn rol goed bracht, maar naar het einde van de film toch het povere niveau van zijn collega's overnam. Het verhaal dan. In beginsel goed en ik kan me voorstellen dat daar nog een spannende, boeiende film van te maken is. Maar hier is dat niet alleen mislukt, het ontaard in een slechte klucht waarin de spanning onvindbaar is. Camerawerk is nagenoeg nergens bijzonder. Dat de kwaliteit van beeld en geluid dramatisch slecht is, vind ik eigenlijk de enige acceptabele minpunten vo0r een film uit 1934. Ik vraag me af of men dit nou bijtijds echt een goede film vond en krijg bijna medelijden met de filmgangers uit die tijd......... Genoeg gezeurd.

Het is maar goed dat Hitchhock een remake heeft gemaakt van deze film, want dit was maar zo-zo. De vroege versie uit 1934 heeft maar een paar scenes waar de karakteristieke hand van de Master of Suspense duidelijk zichtbaar is. Peter Lorre is altijd tof om te zien, maar de rest is nauwelijks memorabel behalve dan et overdramatisch te aarde storten van deze en gene .

Het jammere is dat het geheel onevenwichtig is. De climax van de film (Albert Hall-scene) vindt veel te vroeg plaats en komt afgeraffeld over. Daarna wordt de kijker getrakteerd op een ellenlange shoot-out-scene, die een en al belachelijk overkomt. Erg spijtig dus, maar gelukkig is er dus een toffe remake uit 1956 met James Stewart en Doris Day, die dit verhaal veel beter tot haar recht laat komen.

Niet meer dan matig.

Dat Hitchcock inmiddels een aantal bijzonder fraaie werkjes heeft afgeleverd is wel duidelijk. Toch weet dit niet te overtuigen.

Het verhaal weet niet genoeg te boeien. Het stukje met de schoten op de uithalen van de muziek is nog wel interessant alleen vanaf daar gaat de film de mist in. De situaties weten vooral niet spannend genoeg te zijn. Een film die min of meer door zijn tijd is ingehaald. Ik herkende er zelf wel een aantal elementen in die in Psycho ook zaten. In Psycho werden ze echter een heel stuk beter uitgevoerd.

Echt slecht was de film dan ook weer niet. Je kunt zien dat Hitchcock graag wil alleen nog niet goed weet hoe hij zijn talenten vorm moet geven.

2.5*