The Sweet Hereafter (1997)
191 stemmen | gemiddelde 3,60
Canada
Drama112 minuten
geregisseerd door
Atom Egoyanmet
Ian Holm,
Bruce Greenwood en
Sarah PolleyIn een vredig dorpje ergens in Brits-Columbia (Canada) raakt een schoolbus van de weg en zakt door het ijs. Veertien kinderen komen daarbij om het leven. Mitchell Stephens, een gerenommeerde advocaat uit de grote stad, tracht de ouders van de jonge slachtoffers zover te krijgen dat ze een proces aanspannen tegen de autoriteiten. Hij wil daarbij het tienermeisje Nicole, die het busongeval overleefde, gebruiken om zijn gelijk te halen.
3,0
[permalink] geplaatst op 1 oktober 2009, 2:33 uurNet iets te trage overpijnzing over het omgaan met verlies.
Hoewel de dubbele bodems en de personages me wel wat deden, gaat het helaas nergens echt de hoogte in. De film heeft soms wat dromerigs en sommige beelden die vergezeld werden met het voorlezen van de rattenvanger van Hamelen hadden erg bezwerend en nog mooier kunnen werken als er wat meer tempo in had gezeten. Het duurde ook even voordat ik door had wat er met al die mensen aan de hand was. Iets meer duidelijkheid en minder subtiliteit had beter gewerkt.
4,5 [permalink] geplaatst op 8 oktober 2009, 0:46 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Zelden zo gebiologeerd naar een film zitten te kijken alsof het geen acteerwerk betrof, maar een documentaire: zo realistisch acteerden de personages.
Het script zelf was een kunstwerkje met zeer realistische dialogen, geloofwaardige personages en prachtige verwijzingen naar de Rattenvanger van Hamelen, waarbij het vooral opvalt dat zowel in dat gedicht als in de film de meeste volwassenen op een bepaalde manier zondig zijn: overspelig, kindermisbruiker, alcoholist, misschien zelfs niet-kerkelijk (al is dat laatste misschien wat overdreven)
Ondanks de tekortkomingen van deze personages is het toch in veel gevallen bijna onoverkomelijk om medelijden met ze te hebben, zelfs de advocaat die op het eerste gezicht slechts uit is op geld, roept sympathie op door de flashbacks naar het moment dat zijn eigen dochter bijna stierf (prachtig gefilmd) en de telefoongesprekken met zijn zieke dochter. Het is hier vooral Ian Holm die hier de performance van zijn leven neerzet: mijn mening ten opzichte van deze kunstenaar is in ieder geval malen positiever geworden dan hij als was.
Cinematografisch is het ook genieten met de prachtige shots van de Canadese besneeuwde landschappen. Mede dankzij de sterke regie heb ik bepaalde momenten kippenvel gekregen en dan voornamelijk bij de scene waar de bus door het ijs zakt, iets wat weinig films toch bij me voor elkaar krijgen.
The Sweet Hereafter lijkt overdreven filosofisch geneuzel, maar eigenlijk viel het me op dat de film ondanks het vragende karakter verbazingwekkend down to earth bleef en voor mij eigenlijk behoorlijk duidelijk was (al kan ik me voorstellen dat dit niet voor iedereen zo is).
Voor mij is deze film in ieder geval een waar meesterwerk.
3,5 [permalink] geplaatst op 15 november 2009, 14:04 uurstefan dias schreef:The One Ring schreef:
(quote)
Dit is vintage Egoyan. Een sfeer die je nergens anders tegenkomt.
Op de één of andere manier deed de sfeer me een beetje aan Tykwers Winterschlafer denken.
Maar dat komt wellicht vooral door de setting.
Verder een bijzonder sterk en sfeervol filmpje. Prachtige rol van Ian Holm, maar vond het toch niet Egoyans beste. Felicia's Journey en Ararat waren toch wel wat beter.
3,0 [permalink] geplaatst op 23 november 2009, 4:13 uur Courage van the Tragically Hip is trouwens een geweldig nummer en wordt hier 2 keer ten gehore gebracht.
(verwijderd)
[permalink] geplaatst op 13 januari 2010, 1:06 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Tragically Hip Courage lyrics
Watch the band through a bunch of dancers
Quickly, follow the unknown with something more familiar.
Quickly something familiar
Courage, my word it didn't come it doesn't matter
Sleepwalk, so fast asleep in a motel
that has the lay of home and piss on all of your
background and piss on all your surroundings
Courage, my word, it didn't come, it doesn't matter
Courage, it couldn't come at a worse time
So there's no simple explanation
for anything important any of us do
and yea the human tragedy
consists in the necessity
of living with the consequences
under pressure, under pressure.
Courage, my word, it didn't come, it doesn't matter,
Courage, it couldn't come at a worse time.
Buitengewoon mooie aangrijpende film, die ik in 1997 in de bios voor het eerst zag. Nu ik het gehele werk van Egoyan aan het verzamelen ben, kwam ik eindelijk toe aan een tweede kijk-ervaring. Vooral de structuur van het verhaal vind ik geniaal. Fascinerend hoe zo'n bijna 'lullig' sprookje als de Rattenvanger van Hamelen als echo door meerder lagen van het gehele drame weerklinkt. De symbolische 'rattenvanger' kan je herkennen in verschillende personages en allen lijken uit hun verleden bovendien 'iets' te verbergen. De magische soundtrack en sfeer verhogen de ervaring alsof je zelf in het duistere sprookje gevangen wordt.
Familie-ellende in de meest gruwelijke zin 'lijken' met name betrekking te hebben op
zowel Nicole als de dochter van de jurist. En toch geeft Egoyan aan het eind een sprankje hoop.
3,0 [permalink] geplaatst op 26 januari 2010, 23:20 uur Ik was me verschrikkelijk aan het storen aan dat misselijkmakende karakter, Mr. Stevens. De advocaat.
Ook enigszins kwam het vreemd over. Laat zoiets dan als documentaire zien en niet ergens ertussen in. ik voelde de hele tijd dat dit niet echt gebeurd is. Ik heb het uberhaupt niet eens hoeven verifieren. Niet waargebeurd en toch proberen als docu over te komen of wat er ook tussen in was....
Toch pakte het laatste half uur me dan toch wel:
***
3,5 [permalink] geplaatst op 23 april 2010, 13:27 uur Aan de ene kant aangrijpend en integer, maar aan de andere kant ook zo nu en dan tergend saai en langzaam. Daardoor neem je, denk ik, meer afstand van de emoties.
