L'Atalante (1934)

Unieke film: sfeervol, meerstemmig, treurig, gruwelijk, wreed, aangrijpend... Jean Vigo veel te jong overleden.

Leuke, interessante film, maar de term meesterwerk, die vaak gebruikt wordt in verband met deze film, ga ik zeker niet gebruiken.

De romantiek en dramatiek zijn zeker aanwezig, maar konden me niet altijd even diep raken. De humor in deze film wordt ook hier en daar geprezen, maar die vond ik ronduit flauw.

Dat Vigo tijdens de opnames al zwaar ziek was en toch zo'n film wist te maken, is knap, maar dit zorgt er toch niet voor dat ik het allemaal briljant ga vinden.

Slotconclusie: goede film met erg mooie beelden, maar het vergelijkbare Sunrise vond ik op alle vlakken superieur.

Murnau's Sunrise is inderdaad beter, maar ik vind Vigo's L'Atalante toch ook op zijn minst een meesterwerk. Deze film heeft een universele, tijdloze charme. Ik kan er keer op keer naar kijken, immer met een grote smile op mijn gezicht.

Vigo's Zero de conduite (1933) is trouwens nog meesterlijker en zou een grote kans maken op een notering in mijn top 10, ware het niet dat die film slechts 41 minuten duurt en dus niet op MM mag. Die film combineert de heerlijke melancholie van je kinderjaren met lichte maatschappijkritiek en ideeen van rebellie en revolutie. Haast anarchistisch, maar bovenal dromerig, poetisch en van een diepe schoonheid.

De dromerige scene, waarin de jongens een kussengevecht aangaan met elkaar (en met een enkele leraar), de witte veertjes die door het beeld zweven, de salto achterover van een jongen enkel in pon (in slowmotion) en de daaropvolgende opmarcherende stoet van jongens (ook in slowmotion) begeleid door vreugdeskreten .... dat is 1 van de mooiste scene's uit de filmhistorie.

Vigo's carriere was kort maar krachtig. Ik maak er 5* van.

Ik vond de "komische side-kick" Père Jules trouwens vrij irritant. Dat hielp ook niet.

Wow, serieus! Ja, dat helpt niet echt. Ik vind het juist 1 van de meest aimable (schrijf je dat zo?) personages ooit gecreeerd. Grof uiterlijk, hartje op de goede plaats en uiterst charismatisch.

Toch wel terecht een meesterwerk. En Père Jules vond ik net een zeer leuk personage. 4.5* maar na een herziening misschien nog wel hoger.

Ja! Wat een juweel van een personage.

Een film die dwars tegengesteld was aan de tijdgeest. Mooie warme en gevoelige film over liefde die uiteindelijk negatieve emoties overwint. Vaak, mede door aparte close-ups, heel imtiem.

Vigo is veel te jong gestorven, maar was ook iemand die totaal niet in het Europa van tot 1945 paste. Met zijn anti-autoraire houding in Zero de Conduite en het liefdevolle idiviualisme in L'atalante.

Dik 4.0*

Mooie beelden, vaak op een opmerkelijke manier gefilmd en met een geweldige Simon. Dit is zonder meer een goede film, maar een meesterwerk zie ik er toch niet in. Daarvoor greep het verhaal me gewoonweg niet genoeg.

3,5*

Helaas, maar met Jean Vigo's 'L' Atalante' kan ik absoluut niets: het had zelfs niet veel gescheeld of ik had hem vroegtijdig uitgezet. Het verhaal wist me niet te boeien, de beelden zijn hoogstens origineel (maar nergens van een echte schoonheid) en de sfeer moet ik bij toeval mislopen zijn. Het grootste probleem is echter het totale gebrek aan coherentie (wat ook 's mans 'À propos de Nice ' kenmerkt): de lijn in deze film was ik vanaf de eerste minuten reeds bijster, wat op zich vreemd is voor een film die betrekkelijk traag evolueert.
Ik wens absoluut niet te pretenderen dat Jean Vigo een kluns was, maar bij mij werkt het helaas niet.
1*, met mijn excuses voor het gemiddelde.

Welnee; A propos de Nice heeft op een abstracte manier zeer veel lijn. Elke beeldopvolging is op één of andere manier coherent, alleen niet in verhalende zin. Er staat me bijvoorbeeld een briljante overgang bij van kiezelstenen op de kust naar fiches die bijeen geharkt worden. Ander soort film dus, niet narratief maar wel heel knap.

Wat L'Atalante betreft had ik inderdaad de thematische associatie met Sunrise, waarbij de laatste veel emotievoller is. Hiervan ben ik niet zo onder de indruk.

Dat moet me dan vast en zeker ontgaan zijn...

Na het afgrijselijke Zero de Conduite waren mijn verwachtingen voor L'Atalante ietwat gedaalt, maar gelukkig viel de film me heel erg mee. De grote hoogten van het vergelijkbare Sunrise van F.W. Murnau haalt de film echter nog lang niet.

Jean Vigo is eigenlijk maar een rare regisseur. Net als Zero de Conduite kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik naar een film zat te kijken die niet af was. Het geheel maakt bij vlagen een veel te rommelige of anders wel vluchtige indruk om echt te kunnen raken. Het verhaal vliegt van hak op de tak, de scènes lopen soms niet mooi in een elkaar over en de personages wisselen soms binnen een minuut van karakter. Dit geldt voornamelijk voor de eerste helft van de film, waar ik soms toch wel wat moeite mee had, op sommige prachtige scènes na (het moment waarop Père Jules zijn spullen laat zien aan Julliette is bijvoorbeeld prachtig!).

De tweede helft begonnen deze minpunten minder te wegen en zaten er een aantal juweeltjes van scènes in, met als hoogtepunt het ontzettend knap gemaakte moment waarin de twee geliefden kilometers van elkaar gescheiden zijn en toch seks met elkaar lijken te hebben. Het klinkt onverfilmbaar op papier, maar Jean Vigo weet dit prachtig te brengen.

Daar moet bij gezegd worden dat ik me niet gigantisch emotioneel betrokken voelde bij het geheel. Dat komt denk ik toch door de wispelturigheid van de personages. Ik kreeg er zelden hoogte van. Jean doet doorgaans heel vriendelijk tegen Père Jules, maar dan ineens gooit hij zijn spullen kapot. op zich nog begrijpelijk, omdat het leek alsof Jules met zijn vrouw vreemd ging. Maar wat erop volgt is totaal niet logisch. Jules lijkt niet boos te zijn en doet meteen alsof er niets gebeurt is. Juliette schreeuwt een keer naar haar man dat hij gek geworden is en hij slaat haar zelfs, maar 1 minuut later zijn ze weer smoorverliefd. De personages lijken nogal een slecht korte termijngeheugen te hebben.

De stijl van de film is opvallend, evenals veel beelden, maar het is eigenlijk zelden echt mooi. Het is nogal ruw en de montage verpest het een beetje. Die voelt soms wat te willekeurig aan.

Het personage Père Jules is eigenlijk een perfect voorbeeld van de onevenwichtigheid van de film. Soms is hij aandoenlijk en boeiend, andere keren is het irritant figuur die vooral een beledigende parodie op geestelijk gehandicapte mensen lijkt.

Ik ga voor 3,5*, het is wel een film die bijzonder is. Jammer dat Vigo niet langer heeft geleefd. Misschien had hij zijn talenten verder kunnen ontwikkelingen en eens een film kunnen maken die ook echt af voelt.

Mocht iemand mij verteld hebben dat l'Atalante uit 1954 komt, ik zou het zo geloofd hebben. Vlotte film, een interessante sfeerschets met een fraaie romance in het midden. De vergelijkingen met Sunrise zijn niet van de lucht, liefde op het scherpst van de snede!

3,5*.

Jean Vigo maakte maar 4 films en dit was zijn enige langer dan een uur. Een treurig figuur door zijn vroege, oneerlijke dood en dat is een understatement. Een rebellerende filmmaker ook, voor die tijd was hij zeer anti-establishment en deze film is dan nog zijn meest toegankelijke.

Mij kon het echter niet allemaal even zeer bekoren. Het verhaal is sterk en vaak ontroerend, maar de karakters (en dan vooral de kapitein van de boot) vond ik erg flets en het liefdesverdriet dat de personages voelen wordt niet overgebracht op de kijker. Ik had niet het idee dat ik zat te kijken naar een man die lijdt omdat hij zijn geliefde mist.

Was hier niet bijzonder van gecharmeerd. Moet bekennen dat de sfeer van L' Atalante me absoluut aansprak maar verhaaltechnisch was ik weinig onder de indruk. Bovendien vind ik niet dat deze film in de schaduw kan staan van Murnau's Sunrise, wat ik een briljant vrije en puure film vind. L' Atalante vind ik hooguit vriendelijk.

Deze film wordt nogal eens vergeleken met Sunrise van F.W. Murnau en aangezien ik die film echt super vind, was ik hier best benieuwd naar. Goed, nadat ik de film gezien heb, snap ik de vergelijking wel, maar deze film wist mij uiteindelijk lang niet zo te raken als bij Sunrise wel het geval was. De romantiek kreeg mij in deze film niet mee, al vond ik het verder geen slechte film.

De film kent zeker enkele sterke momenten en enkele mooi beelden, die door anderen hier allemaal al een keer genoemd zijn, maar oogt soms ook nogal rommelig. De personages zelf zijn niet onaardig, met als uitblinker Père Jules, waar ik even aan moest wennen, maar die naarmate de film vordert steeds grappiger werd. Verder deed de film mij emotioneel niet zo heel veel en dus kom ik niet verder dan een voldoende voor deze L’Atalante.

3,0*

Ik heb alsnog mooie originele poster geplaatst.
Op de vorige poster stond ook de heruitgave titel en die was wat verkleurd.

L'Atalante blinkt uit in magische, poëtische beelden. Zeker een uniek staaltje filmkunst te noemen en ook qua uitwerking van zijn thematiek redelijk onconventioneel. Ik ben er niet uit welke ik beter vind, deze of Sunrise. De laatstgenoemde is misschien nog wat ingenieuzer qua belichting, maar de personages in L'Atalante vond ik dan weer veel treffender.

Een pas getrouwd stel is nooit verder gekomen dan het platteland, dus direct vanuit de kerk besluiten ze op huwelijksreis te gaan en wel naar... Parijs, met de boot! De boot staat onder leiding van een knorrige brompot Jules die alle wereldzeeën bevaren heeft en met deze ingrediënten volgt er een erg leuke film met allerlei grappige situaties. Vooral kapitein Jules is een prachtig personage, erg hilarisch wat voor fratsen die uithaalt .

De film zelf is een beetje vreemd, nogal ongepolijst, maar het deert niet. Het beviel mij wel, die losse flodderigheid, die aanvoelt als een voorloper van de Nouvelle Vague. Tot slot is het camerawerk ook verrassend te noemen, erg modern en afwisselend zelfs. Al met al een terechte klassieker naar mijn mening.