I Tre Volti della Paura (1963)

Nog een prachtige DVD release in de januari door Green Cow / Paradiso Entertainment. Fans van gotische griezel zullen erg blij zijn met de DVD. OK, er zijn geen extra's, maar de prijs is slechts 8 EUR en de kwaliteit van de print is heel degelijk.
Giorgio Ferroni verfilmde het verhaal van de Wurdulak nog eens tien jaar later (NOTTE DEI DIAVOLI). Die zou ik ook dolgraag op DVD zien...

Na een saaie opening met een telefoon in de hoofdrol, wordt de liefhebber van old school horror getracteerd op een bijzonder vormgegeven 'vampieren' verhaal met lord karloff in de hoofdrol om vervolgens te eindeigen met een eng twillight zone-achtig derde verhaaltje. zeker de moeite waard. Bava weet zijn actrices wel uit te zoeken. 4

Het eerste verhaaltje is misschien wat aan de trage kant maar is mooi gefilmd en je inderdaad het is meer dan 40 jaar oud!

Een goede Bava: ik ben geen fan van films die eigenlijk uit verschillende verhaaltjes bestaan (tenzij er één grijpbaar iets is dat de stukken aan elkaar lijmt, zoals bv. in Pulp Fiction; liefst niet een abstract ding zoals 'angst'), maar ik wist Black Sabbath best te pruimen.

Het begint al met een sfeervolle intro van Boris Karloff die baadt in een zee van kleuren: jammer genoeg niet met de authentieke Karloff-stem (de film is in het Italiaans), maar de intro zet meteen de toon voor wat komen gaat.

Het eerste verhaal, The Telephone, zou naar verluidt de eerste giallo in kleur zijn (de film dateert uit 1963), wat het sowieso al tot een interessant document maakt.
Het verhaal doet sterk denken aan het eerste kwartier van Scream en horrorklassiekers als Black Christmas en When a Stranger Calls: een mooie jongevrouw wordt in haar huis gestalkt, de stalker is vermoedelijk haar man die net uit de gevangenis ontsnapt is en haar wil vermoorden In werkelijkheid is de beller haar vriendin, met een motief dat de film een lesbische ondertoon geeft.
De film is erg sfeervol qua opzet en is onderhoudend genoeg voor 20 minuten, met enkele spannende momenten en mooi camerawerk.

Het tweede verhaal, de Wurdalak, is een klassiek griezelverhaal over vampiers die het bloed van hun geliefden willen drinken. Voor liefhebbers van het genre is dit zeker en vast een aanrader, zelf ben ik niet zo'n fan van dit type horror. Echter kon ik nog steeds genieten van de knappe aankleding, een creepy Karloff en prachtig kleurengebruik van de regisseur. Naar mijn mening mocht dit verhaal iets meer van zijn tijd afstaan aan 'A Drop of Water', het derde verhaal: het kon ondanks de relatief korte speelduur nog net iets beknopter volgens mij. Een verhaal dat meer in de lijn van films zoals Black Sunday en Kill Baby...Kill! ligt.

Bava bewaart het beste verhaal voor het dessert: 'A Drop of Water' vond ik werkelijk een schitterend griezelverhaal. De film bevat tevens enkele van de akeligste beelden en momenten die ik al ben tegengekomen in de wereld van de horrorfilm. Het verhaal is, zoals de andere twee verhalen, erg simpel van aard: een verpleegster ontvreemd een ring van het lijk van een dood medium waarna ze geplaagd wordt door een enorm schuldgevoel (of zijn het echt de doden die haar terroriseren?).
De hele film baadt in een zee van prachtige kleuren, met een dominant groen in het nachtelijk appartement van de verpleegster, en het medium (het is duidelijk een pop) is werkelijk angstaanjagend.
Dit verhaal had wat mij betreft een pak langer mogen duren: met stip het beste verhaal van Black Sabbath en sowieso al een goede reden om de dvd in huis te halen!

3,5*
('A Drop of Water' sleept afzonderlijk makkelijk 4* in de wacht)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelden te vinden ben voor een film waarin verschillende kortfilms zijn verwerkt. Om de één of de andere reden zit er altijd een verhaal bij dat het geheel wat naar beneden haalt, en ook bij deze "I tre volti della paura" is dit niet anders.

Zo is het eerste verhaal "The telephone" duidelijk de mindere in dit trio met een -naar huidige normen- nogal achterhaald plot: een eenzame vrouw wordt op een avond via de telefoon bedreigd. Dit is in veel latere slashers en giallo's nog veel gebruikt zoals in "Black Christmas" en "Scream". Met de stijl in de film zit het goed, al komt het overweldigende kleurgebruik dat Bava zo kenmerkte vooral tot uiting in de twee volgende verhalen.

Zo baadt "The Wurdalak" in een overwegend blauwe dreigende tint, maar het ganse kleurenspectrum wordt aangesproken om een beklemmende, surrealistische sfeer te scheppen. Het verhaal is tegenover het eerste origineler, al gaat het om een soort vampierenverhaal in een nieuwe verpakking. Toch blijft de spanning erin zitten, omdat dé grote vraag blijft wie al bezeten is door de Wurdalak en wie niet. Het eerste slachtoffer is een onverwachte verrassing en dit doet een doorwinterde horrorfan natuurlijk altijd een plezier. Ook de figuur van de vader is werkelijk fantastisch neergezet met een gelaatsuitdrukking die lang bijblijft. Dit deel is prachtig vormgegeven: alleen daarom al een groot plezier om naar te kijken.

Save the best for last, was allicht het moto van Bava, want "A drop of water" slaagt er -net als bij "The Wurdalak" een geweldige dreigende sfeer te scheppen met een zo mogelijk nog rijker kleuren- en schaduwenfestival. In dit gedeelte wordt hebzucht bestraft door een overleden medium, met een enerzijds lachwekkend gezicht, maar anderzijds een zeer effectieve griezelige gelaatsuitdrukking.

Met uitzondering van het eerste verhaal word je in "I tre volta della paura" van je stoel geblazen. Dit is pure stijlvolle horrorcinema zoals we ze tegenwoordig véél te weinig zien.

Mijn oordeel: een zeer goede 4/5.

Het meeste is al gezegd, dus ik hou het kort.
Black Sabbath laat ons een Bava zien met een neus voor sfeer door middel van prachtige gothische decors en lumineus kleurgebruik.

Deel 1, The Telephone, is werkelijk waardeloos, maar de twee daaropvolgende kortfilmpjes staan bol van pure filmmagie.
The Wurdalak is bij vlagen net een schilderij met al die uiterst sfeervolle shots die baden in wonderlijk licht- en kleurenspel en getuigen van een meesterlijk oog voor compositie.
In The Drop of Water zijn het opnieuw de sublieme kleurencombinaties - paars en groen gingen nooit eerder zo mooi samen - en het cynische einde die de kijker onderdompelen in de magische wereld van Mario Bava.

Spijtig dat deze drie verhaaltjes één geheel vormen; als afzonderlijke kortfilmpjes zouden ze een stuk beter uit de verf komen. Nu blijf je met de wrange nasmaak van The Telephone zitten die z'n flauwheid afstraalt op de overige delen.

Interessant drieluik van Bava. Giallo-achtige psychologische thriller + gothische horror + sfeervol spookverhaal.

The Telephone vond ik wel sterk. Twee prima actrices, vreselijke kitsch appartement, en goede camera-standpunten. Wellicht geperfectioneerd in latere horrorfilmpjes, maar het mocht voor mij de pret niet drukken.

The Wurdalak is Karloff in goede vorm. De kleurencomposities (Bava is opgeleid als kunstschilder) zijn om van te smullen. Het verhaal (naar Tolstoi) is van voorspelbaar allure. But who cares?

The Drop of Water is (zoals de voorgangers reeds zeiden) het absolute hoogtepunt van de film. Lekker spookverhaal (naar Tsjechov) met druppende kranen. Als je het lijk (een beschamende pop!) van de oude dame ziet, zou je normaal gesproken niet bijkomen van het lachen. Het filmpje laat je echter lachen als een boer met kiespijn. Erg erg erg goed.

Een 3,5 + 3,5 + 4 maakt een keurige 3,5* waardering.

Een absoluut angstaanjagend meesterwerk. Zelden heb ik in horror zo'n meesterlijke en zorgvuldig opgebouwde mise-en-scene ontdekt. Van de meesterlijk geplaatste bijgeluiden tot de schilderijachtige cinematografie, briljant.

Wat een waar meesterwerk, dat laatste filmpje! 25 minuten waar je wordt ondergedompeld in een kleurenpracht en een geniaal neergezette sfeer. Een mise-en-scene waar je U tegen zegt. Bava toont hier zijn klasse en meesterschap in het gotische, Bava's terrein. Het tweede verhaaltje blinkt ook uit in sfeer en is zeker te genieten, maar wat doet dat eerste segment in dit drieluik? Verbazingwekkend misplaatst. Gemiddeld kom ik uit op 2+4+5 / 3 = 3,66, maar dat laatste filmpje tilt dit in zijn eentje gewoon op naar 4,5*.

Zie ook: Cult Movies Reviewed - cultmovies.blogeiland.nl

Echt jammer dat het laatste segment niet wat langer is. De rest is al wel gezegd: 2*, 3.5* en een 4*.

According to Quentin Tarantino and Roger Avary, Black Sabbath was the inspiration for Pulp Fiction.

Ik ben benieuwd.

Dit is ook de film waar Ozzy Osbourne en Geezer Butler de inspiratie vandaan haalden om hun band 'Black Sabbath' te noemen.
Met alle gevolgen vandien: een wereldband die voor altijd de rock en metalscéne zou veranderen was geboren.

Dinsdag 13 september te zien samen met Blood and Black Lace (ook van Bava) in Cinema OT301 (Overtoom 301, Amsterdam). Inloop om half 8 en een kaartje kost 4 euro:

MovieSense Presents: Mario Bava double-feature filmavond | MovieSense - Online filmmagazine

De drie gezichten van angst

Gisteravond kreeg ik opeens weer zin in een oude vertrouwde Bava en vermits deze Black Sabbath de enige Bava was die nog geen review had gekregen (was ook mijn eerste film van de regisseur en het was alweer 4 jaar geleden dat ik hem had gezien) was de keuze snel gemaakt. En ik moet zeggen, dit zou misschien samen met Lisa and the Devil wel eens mijn favoriete Bava kunnen zijn.

Ik weet nog dat de eerste keer de film me een tikkeltje tegenviel. Het was allemaal wel vermakelijk maar het had niet het gewenste effect op mij maar gisteravond werd ik compleet weggeblazen. Black Sabbath opent meteen op een typische Bava wijze. We zien Boris Karloff staan in een surrealistisch kleurenbad en daarna kiest de regisseur ervoor om drie verhalen te tonen die op zich niets met elkaar te maken hebben. Het eerste verhaal (The Telephone) is een heerlijke thriller die misschien ietwat traag op gang komt maar dit zonder twijfel goed maakt met een paar heerlijke suspense momenten. Ik blijf het altijd knap vinden om een verhaal zo te laten boeien terwijl het zich maar één locatie afspeelt. Het tweede verhaal (The Wurdulak) is misschien wel het interessantste van de drie doordat Bava zich hier helemaal kan laten gaan. Een Wurdulak, een oud stadje, een herberg en wederom de heerlijke suspense die de regisseur zo eigen is. Het kleurgebruik ziet er weer prachtig uit en ik weet direct weer waarom ik fan ben van Bava. Het derde verhaal (The Drop of Water) stond in mijn herinnering ten boek als een serieuze afknapper maar daar was gisteravond niets van te merken. Alleen ontzettend jammer dat het lijk er zo enorm fake uit ziet... Vreemd eigenlijk als je bekijkt dat het door dezelfde man is gemaakt (de vader van Bava trouwens!) als het hoofd van de bandiet uit het 2e verhaal. Als dit er iets beter had uitgezien, dan had de film sowieso zijn 4.5* verdiend maar nu twijfel ik nog een beetje. Dat einde met Karloff is trouwens te geniaal voor woorden. Ik wist dat het nog ging komen van mijn vorige kijkbeurt maar het werkt nog altijd.

Bava weet trouwens ook altijd wel zijn actrices te kiezen. Vaak zijn het niet de beste actrices maar net zoals in de Hammer films zijn het praktisch allemaal enorm mooie vrouwen en dat werkt perfect in dit soort films. Maar het zou fout zijn om dit slechte actrices te noemen want dat zijn ze zeker en vast niet. De bijrol van Karloff is trouwens één van de vele must-see redenen. Velen zullen hem alleen maar kennen als Frankenstein (zijn rol hier was ook de enige rol waar hij een vampier in speelt) en meestal verbleken zijn andere rollen in vergelijking met Frankenstein. Hier is dat zeker en vast niet het geval want Karloff is hier enorm goed op dreef. De make-up ziet er erg geloofwaardig uit maar ook de acteur lijkt het beste van zichzelf te geven. Oorspronkelijk was hij alleen maar in de film terecht gekomen doordat hij nog onder contract was met American International Pictures die de film produceerden. Interessant weetje misschien is dat de legendarische groep Black Sabbath zijn naam hier vandaan haalde. In 1963 bestonden ze nog onder de naam Earth en tijdens een optreden in een kleine pub in Burmingham viel het hun op dat er een veel langere rij stond aan de cinema aan de overkant van straat dan bij hun optreden. De film die toen speelden was deze en de groepsleden besloten toen van naam te veranderen omdat ze dachten dat horror voor ticketverkoop zorgde. Wie zich ook maar een beetje in het muziekgenre heeft verdiept weet wat voor een groep Black Sabbath later is geworden.

In tegenstelling tot de meesten vond ik het eerste verhaal wel de moeite. Heerlijke suspense gevolgd door een geweldig tweede verhaal en afgesloten met een erg sterk derde verhaal. Alleen jammer van het overduidelijk fake lijk maar dat deert de pret maar een klein beetje. Bava is meester in het sfeer scheppen en levert visueel prachtig werk af. Moet toch maar dringend eens werk maken om de rest van zijn oeuvre te verzamelen.

4*

Ik vond het eerste verhaal ook nog wel aardig hoor, maar het tweede en derde verhaal stegen
er inderdaad ver bovenuit.