I Tre Volti della Paura (1963)

Nog een prachtige DVD release in de januari door Green Cow / Paradiso Entertainment. Fans van gotische griezel zullen erg blij zijn met de DVD. OK, er zijn geen extra's, maar de prijs is slechts 8 EUR en de kwaliteit van de print is heel degelijk.
Giorgio Ferroni verfilmde het verhaal van de Wurdulak nog eens tien jaar later (NOTTE DEI DIAVOLI). Die zou ik ook dolgraag op DVD zien...

Na een saaie opening met een telefoon in de hoofdrol, wordt de liefhebber van old school horror getracteerd op een bijzonder vormgegeven 'vampieren' verhaal met lord karloff in de hoofdrol om vervolgens te eindeigen met een eng twillight zone-achtig derde verhaaltje. zeker de moeite waard. Bava weet zijn actrices wel uit te zoeken. 4

Het eerste verhaaltje is misschien wat aan de trage kant maar is mooi gefilmd en je inderdaad het is meer dan 40 jaar oud!

Een goede Bava: ik ben geen fan van films die eigenlijk uit verschillende verhaaltjes bestaan (tenzij er één grijpbaar iets is dat de stukken aan elkaar lijmt, zoals bv. in Pulp Fiction; liefst niet een abstract ding zoals 'angst'), maar ik wist Black Sabbath best te pruimen.

Het begint al met een sfeervolle intro van Boris Karloff die baadt in een zee van kleuren: jammer genoeg niet met de authentieke Karloff-stem (de film is in het Italiaans), maar de intro zet meteen de toon voor wat komen gaat.

Het eerste verhaal, The Telephone, zou naar verluidt de eerste giallo in kleur zijn (de film dateert uit 1963), wat het sowieso al tot een interessant document maakt.
Het verhaal doet sterk denken aan het eerste kwartier van Scream en horrorklassiekers als Black Christmas en When a Stranger Calls: een mooie jongevrouw wordt in haar huis gestalkt, de stalker is vermoedelijk haar man die net uit de gevangenis ontsnapt is en haar wil vermoorden In werkelijkheid is de beller haar vriendin, met een motief dat de film een lesbische ondertoon geeft.
De film is erg sfeervol qua opzet en is onderhoudend genoeg voor 20 minuten, met enkele spannende momenten en mooi camerawerk.

Het tweede verhaal, de Wurdalak, is een klassiek griezelverhaal over vampiers die het bloed van hun geliefden willen drinken. Voor liefhebbers van het genre is dit zeker en vast een aanrader, zelf ben ik niet zo'n fan van dit type horror. Echter kon ik nog steeds genieten van de knappe aankleding, een creepy Karloff en prachtig kleurengebruik van de regisseur. Naar mijn mening mocht dit verhaal iets meer van zijn tijd afstaan aan 'A Drop of Water', het derde verhaal: het kon ondanks de relatief korte speelduur nog net iets beknopter volgens mij. Een verhaal dat meer in de lijn van films zoals Black Sunday en Kill Baby...Kill! ligt.

Bava bewaart het beste verhaal voor het dessert: 'A Drop of Water' vond ik werkelijk een schitterend griezelverhaal. De film bevat tevens enkele van de akeligste beelden en momenten die ik al ben tegengekomen in de wereld van de horrorfilm. Het verhaal is, zoals de andere twee verhalen, erg simpel van aard: een verpleegster ontvreemd een ring van het lijk van een dood medium waarna ze geplaagd wordt door een enorm schuldgevoel (of zijn het echt de doden die haar terroriseren?).
De hele film baadt in een zee van prachtige kleuren, met een dominant groen in het nachtelijk appartement van de verpleegster, en het medium (het is duidelijk een pop) is werkelijk angstaanjagend.
Dit verhaal had wat mij betreft een pak langer mogen duren: met stip het beste verhaal van Black Sabbath en sowieso al een goede reden om de dvd in huis te halen!

3,5*
('A Drop of Water' sleept afzonderlijk makkelijk 4* in de wacht)

Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelden te vinden ben voor een film waarin verschillende kortfilms zijn verwerkt. Om de één of de andere reden zit er altijd een verhaal bij dat het geheel wat naar beneden haalt, en ook bij deze "I tre volti della paura" is dit niet anders.

Zo is het eerste verhaal "The telephone" duidelijk de mindere in dit trio met een -naar huidige normen- nogal achterhaald plot: een eenzame vrouw wordt op een avond via de telefoon bedreigd. Dit is in veel latere slashers en giallo's nog veel gebruikt zoals in "Black Christmas" en "Scream". Met de stijl in de film zit het goed, al komt het overweldigende kleurgebruik dat Bava zo kenmerkte vooral tot uiting in de twee volgende verhalen.

Zo baadt "The Wurdalak" in een overwegend blauwe dreigende tint, maar het ganse kleurenspectrum wordt aangesproken om een beklemmende, surrealistische sfeer te scheppen. Het verhaal is tegenover het eerste origineler, al gaat het om een soort vampierenverhaal in een nieuwe verpakking. Toch blijft de spanning erin zitten, omdat dé grote vraag blijft wie al bezeten is door de Wurdalak en wie niet. Het eerste slachtoffer is een onverwachte verrassing en dit doet een doorwinterde horrorfan natuurlijk altijd een plezier. Ook de figuur van de vader is werkelijk fantastisch neergezet met een gelaatsuitdrukking die lang bijblijft. Dit deel is prachtig vormgegeven: alleen daarom al een groot plezier om naar te kijken.

Save the best for last, was allicht het moto van Bava, want "A drop of water" slaagt er -net als bij "The Wurdalak" een geweldige dreigende sfeer te scheppen met een zo mogelijk nog rijker kleuren- en schaduwenfestival. In dit gedeelte wordt hebzucht bestraft door een overleden medium, met een enerzijds lachwekkend gezicht, maar anderzijds een zeer effectieve griezelige gelaatsuitdrukking.

Met uitzondering van het eerste verhaal word je in "I tre volta della paura" van je stoel geblazen. Dit is pure stijlvolle horrorcinema zoals we ze tegenwoordig véél te weinig zien.

Mijn oordeel: een zeer goede 4/5.

Het meeste is al gezegd, dus ik hou het kort.
Black Sabbath laat ons een Bava zien met een neus voor sfeer door middel van prachtige gothische decors en lumineus kleurgebruik.

Deel 1, The Telephone, is werkelijk waardeloos, maar de twee daaropvolgende kortfilmpjes staan bol van pure filmmagie.
The Wurdalak is bij vlagen net een schilderij met al die uiterst sfeervolle shots die baden in wonderlijk licht- en kleurenspel en getuigen van een meesterlijk oog voor compositie.
In The Drop of Water zijn het opnieuw de sublieme kleurencombinaties - paars en groen gingen nooit eerder zo mooi samen - en het cynische einde die de kijker onderdompelen in de magische wereld van Mario Bava.

Spijtig dat deze drie verhaaltjes één geheel vormen; als afzonderlijke kortfilmpjes zouden ze een stuk beter uit de verf komen. Nu blijf je met de wrange nasmaak van The Telephone zitten die z'n flauwheid afstraalt op de overige delen.

Interessant drieluik van Bava. Giallo-achtige psychologische thriller + gothische horror + sfeervol spookverhaal.

The Telephone vond ik wel sterk. Twee prima actrices, vreselijke kitsch appartement, en goede camera-standpunten. Wellicht geperfectioneerd in latere horrorfilmpjes, maar het mocht voor mij de pret niet drukken.

The Wurdalak is Karloff in goede vorm. De kleurencomposities (Bava is opgeleid als kunstschilder) zijn om van te smullen. Het verhaal (naar Tolstoi) is van voorspelbaar allure. But who cares?

The Drop of Water is (zoals de voorgangers reeds zeiden) het absolute hoogtepunt van de film. Lekker spookverhaal (naar Tsjechov) met druppende kranen. Als je het lijk (een beschamende pop!) van de oude dame ziet, zou je normaal gesproken niet bijkomen van het lachen. Het filmpje laat je echter lachen als een boer met kiespijn. Erg erg erg goed.

Een 3,5 + 3,5 + 4 maakt een keurige 3,5* waardering.

Een absoluut angstaanjagend meesterwerk. Zelden heb ik in horror zo'n meesterlijke en zorgvuldig opgebouwde mise-en-scene ontdekt. Van de meesterlijk geplaatste bijgeluiden tot de schilderijachtige cinematografie, briljant.

Wat een waar meesterwerk, dat laatste filmpje! 25 minuten waar je wordt ondergedompeld in een kleurenpracht en een geniaal neergezette sfeer. Een mise-en-scene waar je U tegen zegt. Bava toont hier zijn klasse en meesterschap in het gotische, Bava's terrein. Het tweede verhaaltje blinkt ook uit in sfeer en is zeker te genieten, maar wat doet dat eerste segment in dit drieluik? Verbazingwekkend misplaatst. Gemiddeld kom ik uit op 2+4+5 / 3 = 3,66, maar dat laatste filmpje tilt dit in zijn eentje gewoon op naar 4,5*.

Zie ook: Cult Movies Reviewed - cultmovies.blogeiland.nl

Echt jammer dat het laatste segment niet wat langer is. De rest is al wel gezegd: 2*, 3.5* en een 4*.

According to Quentin Tarantino and Roger Avary, Black Sabbath was the inspiration for Pulp Fiction.

Ik ben benieuwd.

Dit is ook de film waar Ozzy Osbourne en Geezer Butler de inspiratie vandaan haalden om hun band 'Black Sabbath' te noemen.
Met alle gevolgen vandien: een wereldband die voor altijd de rock en metalscéne zou veranderen was geboren.

Dinsdag 13 september te zien samen met Blood and Black Lace (ook van Bava) in Cinema OT301 (Overtoom 301, Amsterdam). Inloop om half 8 en een kaartje kost 4 euro:

MovieSense Presents: Mario Bava double-feature filmavond | MovieSense - Online filmmagazine