The Seven Year Itch (1955)

Toch wel een zeer goede film met Monroe.

Vermakelijk verhaal met aan het begin de leuke scene met al die indianen die achter dat indiaanse vrouwtje aan gingen. Ook is de film natuurlijk beroemd geworden door de scene waar Monroe op een luchtrooster staat met die opwaaiende rok. Al met al een prima film. 4,0.

It sort of cools the ankles, doesn't it?

De studenten of voormalig studenten onder ons zullen vast en zeker wel begrijpen dat de examens nogal eens zwaar kunnen zijn en dat het belangrijk is om een deftige ontspanning te vinden. Ik kan dan ook bijna nergens zo tot rust komen als bij een uitstekende film en omdat het al lang geleden was dat The Seven Year Itch had gezien, dacht ik wel dat dit me kon bekoren.

Ik was eigenlijk al een groot deel van de film vergeten in de loop der tijd want de introductie met de Indianen kon ik me helemaal niet meer voor de geest halen, wel een vermakelijk stukje. Wat daarna volgt is een simpel verhaal maar Wilder zou Wilder niet zijn mocht hij hier iets deftig van kunnen maken. Het grootste pluspunt, na de cast, zit hem in de levendige fantasie van het hoofdpersonage, Richard. Het is geweldig om te zien hoe paranoïde hij elke keer wordt wanneer hij een scène met the Girl voltooid. Maar het beste blijven toch de situaties die hij inbeeldt waar hij een concerto van hier tot in Tokio geeft, met zijn vrouw praat en haar verteld dat hij zo'n gewilde man is, ... Natuurlijk bevat The Seven Year Itch ook de scène waar Monroe het meest bekend mee zou worden. Neen, het is niet het geweldige Diamonds are a Girls Best Friend uit Gentlemen Prefer Blondes maar de scène waar ze boven een luchtrooster van de metro staat. Hoewel het fragment nooit tot zijn volle glorie komt in de film is het toch één van de meest bekende shots uit de cinema. Dat heeft natuurlijk allemaal te maken met de vette publiciteit die Wilder kreeg tijdens het filmen van de scène. Hij wist al vroeg genoeg dat het vele publiek dat naar Monroe stond te fluiten en te applaudisseren de takes compleet zouden ruïneren maar hierdoor werd The Seven Year Itch wel de film die iedereen gezien moest hebben toen hij uitkwam. Jammer genoeg zorgde de scène ook wel voor een einde aan de relatie Monroe - DiMaggio want de baseballer was er niet al te gelukkig mee dat er zo'n 5000 man naar zijn vrouw haar ondergoed zat te zien, hij was dan ook al zo'n jaloers type. Soit, de vele foto's die op het internet en in boeken zijn te vinden is dan ook van deze periode boven het echte rooster en niet de uiteindelijke scène boven een nagebouwde set. Aanrader is trouwens het ruwweg 20 minuten durende backstory van de film dat als extra is te vinden op de DVD. Er worden langere versies getoond van de beroemde scènes naast een verlengde badkuipscène en nog een aantal.

Qua humor voelt dit voor een film van meer dan 50 jaar trouwens helemaal niet oubollig aan, een probleem dat ik soms wel heb met oudere films. Af en toe krijg ik dan het gevoel dat ik het allemaal al eerder heb gezien maar daar is bij The Seven Year Itch niets van aan. Hilarische dialogen worden met even leuke situaties afgewisseld en er is altijd tijd voor een knipoog naar het einde toe, dan heb ik het vooral over de geweldige scène waarin Sherman paranoïde uitvliegt tegen MacKenzie.

Marilyn Monroe. Wat valt er nog over te zeggen? Ik heb altijd al vanaf haar eerste film een serieus zwak voor haar gehad en The Seven Year Itch gaat dit zeker en vast niet doen verminderen, in tegendeel zelfs. Het idee om Monroe in de rol van The Girl te steken is dan ook één van de geniaalste uit heel de film want er had niemand de rol zou onschuldig maar tegelijkertijd ook uitdagend kunnen afbrengen. Als je ze ziet is ze zo onschuldig van een klein kind maar ze is ook zo heerlijk uitdagend terwijl ze het gewoon zelf niet lijkt te beseffen. Heerlijk en een overduidelijk bewijs waarom Monroe een degelijke actrice was. Maar niet alle lof gaat naar Monroe want ook Ewell is hilarisch in zijn rol. Vooral de evolutie van een man die nooit zijn vrouw zou bedriegen tot iemand die gewoon niets anders kan wanneer er zo'n stoot als Monroe boven hem komt wonen. Ik denk dat er maar weinig mensen zouden zijn die op de moment dat Monroe naar beneden komt via de trap die ze hebben opengebroken neen zouden zeggen. De chemie is meer dan uitstekend en het duo past dan ook gewoonweg van het scherm af. De twee kwamen dan ook overduidelijk goed overeen, Monroe heeft zich zelfs tijdens de kusscène nog verontschuldigd voor haar adem omdat die naar hoestsiroop rook omdat ze een verkoudheid had opgelopen met de vele uren die ze buiten boven het metrorooster heeft doorgebracht. Ook Wilder verdient trouwens wel een eervolle vermelding naar aanleiding van het behandelen van de al te bekende Monroe problemen, het te laat komen. Monroe had nogal veel problemen tijdens de film (heel de scheiding met DiMaggio, de verkoudheid die ze opliep, de operatie die ze onderging en noem maar op) maar Wilder bleef altijd rustig, morde niet wanneer ze een scène wou overdoen terwijl hij het goed genoeg vond. Hulde voor Wilder want hoewel Monroe een meer dan uitstekende actrice was, was er wel veel geduld voor nodig om met haar samen te werken.

Billy Wilder en Marilyn Monroe, het was een gouden combinatie. Zowel Some Like It Hot als The Seven Year Itch weten zich tot twee van mijn favoriete films te maken en dat is natuurlijk te wijten aan één van de schoonste vrouwen uit heel de cinema geschiedenis. Vaak ondergewaardeerd tot bimbo maar wanneer je naast dat beeld kun kijken zul je een uitstekende actrice vinden.

4.5*

Heb slechts enkele Wilders gezien, maar de chemie tussen Marilyn en Ewell is hier wel zo heerlijk. Eigenlijk is hier elke minuut Marilyn al genietbaar. Haar uitdrukkingen, haar mimiek.. Koddige humor, maar toch ook scherp, en om van te zwijmelen.

Hèhè in het verleden natuurlijk lopen vergapen aan allerlei mooie foto's van Marilyn. Je had nog helemaal geen internet, dus je moest het doen met films (op de tv) en boeken (uit de bibliotheek).
Wat ga je dus doen als zo'n film op tv komt........juist die ga je kijken. Want die opwaaiende jurkscène die je op foto's ziet vraagt natuurlijk om meer.

Na het zien van meerdere films met Marilyn heb ik op gegeven moment toch een wat meer neutrale positie ingenomen. Natuurlijk was ze mooi maar dat waren er wel meer en acteren kon ze ook wel aardig maar ook weer niet op die manier dat ik de films met haar tussen mijn favorieten ga zetten, alleen Some like it hot maar dat is ook meer vanwege Curtis en Lemmon. Verder kon ze ook aardig zingen maar ja dat konden eveneens wel meer actrices.

De film is dan ook wel leuk om een keer gezien te hebben, misschien nog een tweede keer maar meer toch niet. Ach ja je kunt je vergapen aan de schoonheid van Marilyn. De visuele grapjes van Wilder zijn leuk. Tom Ewel doet het ook wel aardig. Maar film kent ook momenten dat het flink tegen het saaie aangaat, ja zelfs vervelend wordt. Mensen moeten zich niet altijd laten leiden door lekker wijf dit, knappe vent dat maar de film inhoudelijk en als geheel beoordelen en daarna dan nog eventueel een puntje erbij doen omdat de idool erin meespeelt. Om zo'n reden worden dan ook heel veel films ook heel heel overwaardeerd op deze site. Die Billy Wilder wordt trouwens ook al overgewaardeerd. 3.0

Maar weer eens een Wilder gezien en ze blijven bevallen.

Wat slaagt Billy Wilder er toch iedere keer weer in om een heerlijk luchtig sfeertje in de film te scheppen. Ook in The Seven Year Itch lukt dat weer. Met hoofdrolspeler Tom Ewell was ik van tevoren niet zo heel erg bekend. Hij speelt echter een leuk personage, wiens levendige fantasie ervoor zorgt dat de film leuke humor bevat.

Marilyn Monroe zal nooit mijn favoriete actrice worden. In deze film vind ik haar ook niet geweldig. Wat echter wel goed en belangrijk is voor deze film, is de chemie tussen haar en Ewell. Die is volop aanwezig en zorgt ervoor dat de scenes tussen de twee goed werken.

Enig minpunt is dat de fantasie van Ewell soms net wat te ver doorgaat, waardoor de humor dan niet altijd even goed werkt. Ondanks dat gegeven is The Seven Year Itch gewoon een fijne film en ook leuk om te weten dat het beroemde Monroe-moment uit deze film afkomstig is. Dat wist ik namelijk niet.

3,5*

Ben nooit zo wild geweest van Marilyn Monroe. Er zijn echt veel knappere actrices en zeker ook minder kinderachtige. Dat stemgeluid van haar wordt op den duur vervelend. Het helpt ook niet echt als ze begeerd wordt door een matige Tom Ewell, die zijn vrouw en kind op vakantie heeft gestuurd. Hij is evengoed kinderachtig met continu geklungel, in zichzelf gepraat en gezanik. Hij kan maar niet kiezen tussen zijn echtgenoot of een avontuurtje met Monroe. Wat dat betreft vond ik het maar een matige film. Pluspuntje echter is dat deze Wilder wel gemakkelijk wegkeek. Voor je het weet, is de film weer over, terwijl er maar bar weinig gebeut.

Een komedie met veel ingenieuze ideeën, waarvan de uitwerking helaas te wensen overlaat. Misschien ligt het aan het feit dat de humor (met name het satirische aspect) redelijk gedateerd en flauw is. Of heeft het toch te maken met Tom Ewell die als komiek duidelijk niet charismatisch genoeg is voor een zo'n energieke, licht neurotische rol. Gelukkig wist de pin up-charme van Marilyn Monroe ("the tomato from upstairs" ) en de bijhorende sexual innuendo's mij wel te bekoren.

Beste Wilder totdusver.

Een verademing eigenlijk, hij verkiest een keer niet om "scherp" uit de hoek te komen, waardoor de humor meteen heel wat beter werkt. Het is niet van geweldig hoog niveau, maar ook weer niet compleet verouderd.

Daarbij komt dat Ewell aardig wat komisch talent heeft en dat de mijmeringen en verzinsels best grappig zijn. De scenes met Monroe waren iets meliger, de oh zo bekende scene eigenlijk alles behalve legendarisch materiaal (al zal een poster als hierboven daar meer aan bijgedragen hebben.

Vond het verder weer niet opzienbarend, maar wel vermakelijk zonder echt irritant te worden. Af e toe zelfs ongegeneerd grappig. De scenes waar Ewell alleen is zijn het best, Monroe vond ik ook hier niet altijd even sterk.

De 8e Wilder en eindelijk eens een voldoende, al is het dan wel een nipte.

2.5*

De bekende rok scène is ook zo enorm bekend geworden omdat die effectief buiten op straat is opgenomen. Hierdoor stond er binnen de kortste keren erg veel volk te juichen naar Monroe (haar toenmalige man Joe Dimaggio was daar helemaal niet gelukkig mee) waardoor elke opname die toen werd genomen compleet nutteloos was vanwege het vele achtergrond geluid. Wilder heeft dan later de scène maar in een studio opgenomen maar die scène kreeg, zelfs voor de film gereleased werd, al een grote status.

Wát een teleurstelling. Ruim anderhalf uur lang staat Tom Ewell hardop in zichzelf te lullen en wordt hij met de minuut irritant. Zijn verhaal is saai, onbenullig en ongeloofwaardig. Het begint al met zijn pogingen om zijn vrouw te overtuigen dat hij een rokkenjager is. Die soortement droomsegmenten duren veel te lang en voegen helemaal niks toe.

Monroe is al niet veel beter. Ze kan natuurlijk niet acteren, maar ook van haar looks ben ik geen groot fan. De beroemde scene boven het meterorooster is al helemaal een aanfluiting. Hoe heeft dit het ooit zo'n cultstatus kunnen verkrijgen? Het shot duurt maar twee seconden en wie zijn niet meer dan twee blote knieeen. Haar hoofd is niet eens in beeld.

Een trage, saaie lulfilm van Wilder. Ik krijg meer en meer het idee dat hij met films als Some like it Hot, the Apartment en Double Indemnity een toevallig positieve uitschieter heeft gehad. Zijn overige werk is op zijn best middelmatig en meestal zelfs bedroevend slecht. The Seven Year Itch is daar een goed voorbeeld van.