Talaye Sorkh (2003)

Lijkt me niet een film die in Iran gemaakt kan worden, ben wel benieuwd naar deze film.

Spijtig dat je de affiche niet goed kunt lezen, ik zal jullie even vertellen wat erop staat:

Prix du jury - Un Certain Regard - Festival de Cannes 2003

Beste film - Chicago Festival 2003

Brilliant and unforgettably powerful ... an Iranian Taxidriver (Daily Telegraph)

Powerful, fascinating and superb... (NY Post)

One of the best films of the year! (Los Angeles Times)

En ik sta achter elk van deze commentaren, dit is werkelijk een fantastische film. Hij lijkt misschien nogal erg op Taxidriver, maar door de andere achtergrond geeft hij er een exra dimensie aan. De hoofdpersonages zijn niet alleen erg goed geacteerd maar ze worden wondermooi in beeld gebracht. De film is nogal traag, en in het begin was ik een beetje verveeld door het vele gepraat, maar hij is zo zuiver en zo mooi dat je dat er wel bijneemt. Ik had ook mijn vragen bij het feit dat je het einde in het begin ziet, maar zo blijft dat natuurlijk de hele film door aanwezig op de achtergrond, en weet je hoe tragisch het eigenlijk wel afloopt (dit is natuurlijk niet origineel meer, maar het blijft wel werken)

Nee, ik ben echt wel enthousiast over deze film, en had nooit verwacht dat een Iraanse regisseur zoiets kon maken (oke, de film is in Iran wel verboden wegens te kritisch, maar toch) Een even aangename verrassing als Cidade de Deus! (alhoewel 'aangenaam' bij beide films misschien niet het juiste woord is)

Als jullie die Amerikanen niet geloven, hier nog twee Vlaamse besprekingen:

’Crimson Gold’ voelt lekker westers aan - de minimalistische vibe doet denken aan Jarmush, de lange hypnotiserende takes zouden van Antonioni kunnen zijn, en ook ’Mean Streets’ en ’Taxi Driver’ zijn nooit ver weg - maar de vlijmscherpe maatschappijkritische kantjes van deze film - die u de weinig bekende uptown-buurt van Teheran laat zien - dragen onmiskenbaar de stempel van Panahi en Kiarostami. Superbe. *** (Humo)


Geschreven door zijn mentor Abbas Kiarostami (die ook al The White Balloon schreef), is Panahi's film - net als zijn briljant reflexieve The Circle - een zeldzaam object in het huidige aanbod van klatergoud. Bijzonder inventief openend met de scène waarin het hoofdpersonage - een zwaarlijvige armekloot en pizzabezorger - zichzelf de das omdoet, is Crimson Gold de meest intelligente beschouwing van klassenverschil sinds Pasolini opmerkte dat hij bij rellen steeds de kant van de politie koos, omdat zij in tegenstelling tot de studenten tenminste zonen van het volk waren. Emadeddin is fenomenaal als de aan komische cinema ontleende sukkelaar die een bewijsje voor de aankoop van een onbetaalbaar halssnoer vindt en uit afgunstige nieuwsgierigheid een soort studietocht onderneemt in de wereld van de rijke bourgeoisie. (J.S.) **** (Knack)

En nu stop ik want het begint de vervelen vermoed ik... Maar ik wil dus enkel zeggen dat deze film die waarschijnlijk in de bioscoop grondig genegeerd zal worden, net zoveel aandacht verdient dan eender welke andere film, vandaar.

Als deze film in mijn filmhuis gaat draaien zal ik hem niet negeren.

Zeker een bijzondere film. Eentje die misschien te vergelijken is met La Haine, maar het wat mij betreft toch net iets beter doet. De sensatie wordt niet opgezocht, maar in plaats daarvan zien we eigenlijk haast niets gebeuren. De hoofdrolspeler, Hussein, scharrelt wat rond, kijkt wazig voor zich uit. Ik kon eigenlijk alleen aan de gebeurtenissen om hem heen afleiden hoe hij zich moest voelen. De onderdrukking ligt er wat mij betreft totaal niet bovenop, krijg ook niet echt simpatie met een van de 'partijen' en zie ook dat arm en rijk voordelen en nadelen oplevert. De armen willen meer, de rijken hebben alles, maar genieten niet. Eigenlijk is het hele leven uitzichtloos

De scene bij de rijke jongen in huis is erg mooi en slepend. Al met al geen SUPER film, maar zeker goed om gezien te hebben.

Groots meesterwerk.

De film is zonder twijfel het beste werk van de iraanse meester regisseur Panahi en een van de voortreffelijkste iraanse films ooit.

(Talaye Sorkh) begint begint als een trage film en eindigt ook als dat. Tijdens het kijken van de film krijgen we bijna geen diepgang of toegang tot de hoofdpersoon, we weten niet hoe hij zich voelt of waarom hij zoeen Atypisch gedrag toont, alhoewel het word weergegeven dat Hussein aan schizofreen lijd. Hossain Emadeddin
zet hier een knap rol neer, Panahi maakt dan ook net als zijn mentor Abbas Kiarostami vaak gebruik van amateurs-acteurs, er word op imdb zelfs aangegeven dat Hossain Emadeddin in het echt een pizzabezorger is, maar alleen een meesterlijke regisseur kan uit een nooit eerder ervaren acteur zoeen sensationele prestatie uit halen.

De film heeft een geweldige film-noir stijl, verbluffende cinematografie waar door je meegesleept word in de straten van Teheran, het akelige en droevige sfeer volgt je continu en blijft je op het huid kruipen. De dialogen vervelen geen minuut en ze blijven volop boeien. eigenlijk is minimalisme wat Crimson Gold tot zoeen indrukwekkende film maakt, een simpele verhaal, we krijgen bijna geen diepgang in het verhaal er zitten weinig dialogen in de film, de film bevat vrijwel geen muziek en toch zit je anderhalf uur lang op het puntje van je stoel.

Het 2 boeiendste en prachtigste delen van de film waren wanneer hussein perongeluk inThe party werd verzeild, en het laatste gedeelte in met de rijke jongenman. Kortom Crismon is een onmisbare en ontroerende en vooral een meeslepende film die je absoluut niet wilt missen.

4 en half sterren.

De film is gebaseerd op een klein krantenberichtje over een dief die door het beveiligingssysteem was opgesloten in een juwelierszaak. De man vermoordde de manager en schoot vervolgens zichzelf dood. Jafar Panahi (The Circle) vroeg collega-regisseur Abbas Kiarostami een scenario te schrijven rond de vraag wat iemand tot zo'n extreme daad kon brengen.
Bron: cinema.nl

Er gebeuren verschillende dingen waarvan je niet eens weet waarom het gebeurt. De regisseur heeft er blijkbaar voor gekozen om zijn tijd te nemen en er gebeurde niets overhaast. Misschien kwam dat mede door de hoofdpersonage Hussein: een gedeprimeerde pizzabezorger die de maatschappelijke vernederingen meer dan beu is, die vernederingen moeten het vooral hebben om zijn uitdrukkingen met een betekenis achter die men niet uitlegt of verteld maar die men gewoon weet.

We krijgen een indringend beeld te zien van het leven in Teheran en wat er zich soms kan afspelen achter gesloten deuren in de rijke woonwijken van Teheran.

(Deze film is zeker en vast een gouden tip waard voor de MovieMeter pakketservice, en zo niet moet je hem maar eens gaan huren net als ik dat deed)

Taxi Driver in Teheran. Zwijzame Iran/Irak-veteraan in de hoofdrol. En ipv een taxichauffeur een pizzakoerier met brommer.
Geeft een behoorlijike inkijk in het leven in Teheran en zelfs zo realistisch dat de film in Iran zelf niet vertoond mag worden.
Ook de eerste Iraanse film die me echt aanspreekt en daarmee een voldoende scoort. Jammer dat sommige scenes duidelijker geslaagd zijn dan enkele mindere scenes.

Het verhaal lijkt inderdaad wel op 'Taxi driver', maar 'Crimson gold' is vooral veel grauwer, met een soms tergend laag tempo en ziet er veel eerder uit als een soort documentaire. Maar of dat nu zo erg is? Nee. Emadeddin bewijst dat je niet per se een DeNiro nodig hebt om sympathie voor een karakter te krijgen. Hij zet een minimale, maar sterke rol neer en vooral bij de pijnlijke afwijzingen in de juwelierszaak spreken zijn stilte en gezicht boekdelen. Dat hij ondanks zijn tegenslagen en ziekte(en de daarmee voorgeschreven Prednison) toch blijft werken en zelfs eten gaat uitdelen bij een politie-actie... Het wordt hem zelf uiteindelijk ook te veel, dat blijkt(in het begin al te zien, dus vandaar geen spoilertags).

Wat mij betreft heel anders dan 'Taxi driver', ik zou eerder een 'Frozen river' noemen, maar wel een behoorlijk indringende en interessante film.

Jammerlijk heb ik de 1e 10 minuten gemist, maar toch pakte het verhaal. Prachtige rol van die bolle.