Ruang Rak Noi Nid Mahasan (2003)

Jaaa Christopher Doyle is verantwoordelijk voor de cinematografie, die dan ook weer eens helemaal briljant is!

Fantastische film waar je overigens wel van moet houden

Alles klopt aan deze film, het acteren, de beelden, de muziek...je bevindt je een kleine twee uur in een roes!

Mijn filmblog

Observerend traag, datgene wat bij dit soort films érg goed werkt.

Heerlijk dromerige sfeer, knappe shots en een oerdegelijke soundtrack.

4 *

Erg mooie film!

Allereerst valt natuurlijk het mengen van talen op. Ik moet zeggen, dat Thais vindt ik persoonlijk niet om aan te horen, veel te scherp, maar zet er zo'n film tegenover en het is je vergeven.

Visueel zit de film knap in elkaar. Het richt zich duidelijk niet per definitie op het visuele, maar toch ziet het er erg verzorgd en in een aantal gevallen, erg mooi uit.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack. Zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn, functioneert het toch en is het toch wel erg mooi

De sfeer in de film is erg rustig en vooral droog. Dat droge zorgt vooral in het begin en het eindstuk, voor best wat humor. Toch heb ik dit eerder ervaren als een rustig drama met weirde/droge momenten. De dwangneuroses van Kenji en de botsingen (niet conflicterend) die dat met haar veroorzaakten, waren op zich al erg humoristisch, om maar te zwijgen over zijn zelfmoordneigingen.

Deze review komt me veel te gestructeerd over. Dat zal vast heel prettig lezen, maar ik vind het te gemaakt en te bedacht. Maargoed, weer eens wat anders.

4*

Ik heb mixed feeling over Ratanaruang. Ik vond zijn recente werkje Ploy prachtig, een jetlag-ridden sluimerdroom. Invisible waves irriteerde me, en deze film is meer van datzefde. Ratanaruang schiet zijn films traag en zorgt er wederom voor dat de protagonist een lummel is die maar een beetje onhandig door het beeld jakkert en wacht tot het leven hem uitnodigt. Het is een soort komedie, maar je hoeft niet te lachen, en de drama houdt je niet bij de les. Ratanaruang is een soort Thaise Takeshi Kitano, of Wes Anderson, ook regisseurs die bewust een lamlendigheid opzoeken die voor mij niet werkt. Films die op papier veel leuker lijken dan dat ze in werkelijkheid zijn. Na ja, smaken verschillen.

Goede film met een fijn sfeertje. Goede mix tussen genres, veel mooie shots, prima acteerwerk en goede muziek. Benieuwd naar meer van Ratanaruang, 4,0*. Mooie poster ook trouwens

Ik vroeg mezelf af wat de letterlijke vertaling van de titel was, aangezien Noi en Nid erin staan (2 personages), dus heb het even gevraagd aan een Thais meisje.

เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล => Ruang rak noi nid mahasan

Ruang = verhaal

rak = liefde

noi + nid = weinig + klein beetje

mahasan = heel veel of heel groot

Zou dus letterlijk iets betekenen als: 'Grote liefdesverhaal van Noi en Nid'.

Ik gooi het maar even in de groep, moest er iemand zich dat ook afvragen .

Opnieuw een pareltje uit de keuken van de Aziatische cinema. De muziek en de beelden gaven deze geweldig mooie film een zeer dromerige sfeer. Debet hiervoor staat het prachtige camerawerk van Christoffer Doyle en niet te te vergeten het uitstekend acteerwerk van de beide hoofdrolspelers.

Het grote verschil van de Aziatische cinema met de Westerse cinema is voor mij dat het voor mij heel moeilijk is om onder woorden te brengen waarom ik bepaalde Aziatische films zo mooi vind. Die films moet je gewoon ondergaan, je moet ze gewoon voelen. Dat had ik ook weer heel sterk met deze film.

4,5*

vanavond om 0:00 op WDR

Fijn filmpje, eerste tien minuten zijn vrij saai, maar als je eenmaal in de film zit is ie goed te genieten. Ratanaruang is een aardige filmer, en de mooie ingetogen soundtrack maakt het allemaal af. Mooi om te zien hoe de man en de vrouw, als het ware tegenstellingen, zich zodanig aan elkaar aanpassen dat het weet te klikken. Asano is weer indrukwekkend bezig, erg leuk dat hij op gegeven moment langs een poster van zichzelf loopt. Wel jammer dat het einde vrij rommelig en afgeraffeld overkomt. 2,5*

Mooie film.

Vond hem juist geweldig beginnen en wel steeds ietsje minder worden, maar zeker niet inkakken. Vooral de geweldige cinematografie (Doyle) valt op, het camerawerk is tot in de perfectie verzorgd. Het verhaaltje deed me wat minder, maar veel afzonderlijke scenes waren mooi genoeg, zoals wat mij betreft het hoogtepunt van de film waar die rotzooi 'zichzelf' opruimde in het huis .

Asano vult zijn rol als zwijgzaam sulletje goed in, sowieso hele mooie personages hier. Had alleen zo nu en dan moeite met het gebrekkige Engels van de hoofdrolspelers.

Kleine 4*

Mooie, dromerige film. Gewoon kijken en het op je in laten werken. Veel verhaal zat er toch niet echt in (of heb ik dat mis?) en ik weet ook niet helemaal wat nou dood/droom/leven was, dat kon ik niet helemaal uit elkaar houden. Maar misschien was dat juist ook de bedoeling.

3,5*

Bijzondere en érg mooie film. Heerlijk sloom en dromerig sfeertje, met een ietwat mimimalistische, maar uiterst effectieve score en twee klasse hoofdpersonages.

Sinitta Boonyasak is mooi en bij vlagen zelfs aandoenlijk, terwijl Tadanobu Asano op een redelijk vreemde manier een mix van vanalles en nogwat is wat geweldig werkt. De sfeer en settings zijn bijzonder fraai, het camerawerk uitstekend en een aantal scénes best wel geweldig; het huis (de rotzooi) wat door de lucht vliegt en zichzelf opruimt, de cameo van Miike, de eetscénes, de bezoekjes (in het begin) bij Asano thuis, Asano die die ene gast een stomp verkoopt en nog veel meer. Grappig, fascinerend en vooral erg mooi.

Heb best genoten van deze film, die waarschijnlijk nog wel even door m'n hoofd blijft spoken. Dikke voldoende voor nu, met kans op verhoging - deze ga ik vaker zien.

Van Pen-Ek heb ik 2,5 jaar geleden erg genoten van Invisible Waves. Een half jaar eerder (schrijf nu pas recensie ) opnieuw kunnen genieten van dit pareltje. Wat toch gewoon weer een heerlijke film, met een apart gevoel voor humor. Ik begin me af te vragen of Pen-Ek Ratanaruang niet gewoon de Alex van Warmerdam van Azie is. Kwa stijl en humor komen de bijde regiseurs erg in de buurt.

De hoofdrol mag gespeeld worden door Asano, dit keer als suicidale interlectueel. Wat werd die rol toch lekker absurd neergezet zeg, en hoe hij er maar van baalt als ie steeds gestoord word tijdens het zelfmoord plegen. Ook dat rolletje van Nid was mooi en Nid was toch best een lief meiske. Die scenes in Thailand zijn ook erg indrukwekkend en draait ook om de brakkige relatie tussen Kenji en Nid. Wat ik wel raar vind is dat Kenji wel heel plotseling uit het niks vanuit Japan naar Thailand is gegaan. Maar verder was die hele uitzicht loze relatie en die maffe humor ertussen erg leuk om naar te kijken. Nid was zo'n lekkere neuroot en Kenji probeerde alleen maar zelfmoord te plegen, alhoewel alles toch weer anders liep dan gepland en het leven toch niet zo slecht blijkt te zijn.

Tegen het einde komen we Takashi Miike nog even tegen als Mafiabaas. Wat ook een hele leuke scene opleverde.

En zo opnieuw erg genoten van Ratanaruang's pareltje. Beetje gangsterverhaal en liefdesverhaal in een zwart komisch jasje. Ik kijk al uit naar zijn volgende film Headshot. Hopelijk komt die wel in Nederland/UK uit.

4,5*

Vage film, kon het niet altijd even goed volgen. Vooral de gedaante wisseling tussen Nid en haar overleden zusje. Kon ik
moeilijk plaatsen.

Helaas sprak het dromerige verhaal me ook niet enorm aan. Wel goed gespeeld en wel een paar bijzondere scenes.

Blijft heerlijk.

Eerste kwartier is wat lastig om in te komen misschien, daarna zorgt de geweldige soundtrack ervoor dat je helemaal ondergedompeld wordt in wat de film te bieden heeft. Een leuke mix van crime en romantiek.

Asano is geweldig, Boonyasak een geweldige tegenspeelster. De cinematografie van Doyle is mooi (al vond ik het nog mooier in Invisible Waves), de soundtrack is echter onovertroffen. Het maakt de film echt.

Geweldig filmpje van Ratanaruang, geweldig regisseur, al is hij tegenwoordig wel een andere richting ingeslagen.

4.5* en een uitgebreide review

Fijn.

Na de eerste twintig minuten had ik het gevoel een film van vijf sterren voorgeschoteld te krijgen. Jammer genoeg is de mooiste scène; op de brug vrij snel in het begin te zien, en daarna hebben ze dat niveau niet meer gehaald.

Een film die je ook wel in actieve modus moet kijken want als je een beetje slaperig bent kan het al snel vermoeiend, zelfs vervelend aanvoelen met al die stille scènes waar vrij weinig in gebeurt. Het verhaal is ook niet iets om over naar huis te schrijven maar de uitwerking is wel uniek te noemen.

Gelukkig is de soundtrack ge-wel-dig, die mij telkens weer de film introk en een dromerig, hypnotiserend gevoel teweeg brengt, in combinatie met fijn camerawerk en prachtige cinemafotografie maakt het een film die mij prefect bevalt. Toen deze was afgelopen galmde hij ook nog wel even door en dacht ik meteen aan een herziening; in een staat van meer oplettendheid waarbij er 100% kans is dat de waardering gaat stijgen.

Prachtige film die, ondanks het bizarre uitgangspunt van een Thaise vrouw en een Japanse man die elkaar praktisch alleen kunnen verstaan in krakkemikkig, monotoon gesproken Engels, uitstekend geacteerd is en uitblinkt in prachtige subtiele details. Neem nu zo'n scene als waar Noi door haar huis loopt en je langzaam aan de troep weer op zijn plaats ziet gaan: zo mooi gefilmd dat ik in eerste instantie niet eens doorhad dat er iets gebeurde wat niet daadwerkelijk kan gebeuren.

Asano is goed op weg mijn favoriete Japanse acteur te worden, wat een fantastische uitstraling heeft die man! Of het nu de nihilistische moordenaar uit Ichi The Killer is, of de autistische en ingetogen Kenji die hij hier speelt, het lijkt er op dat hij in praktisch iedere rol die ik tot nu van hem heb gezien uitermate realistisch speelt. Miike's kleine bijrol was daarnaast hilarisch, fantastische kop heeft die kerel.

Verder is de film een leuke combinatie van verschillende genres, waarbij de komische scenes absoluut niet vergeten mogen worden. Uiteindelijk zijn thema's als verlies en liefde het belangrijkste, maar Kenji's autistische trekjes en de manier hoe hij moeite heeft mensen in te schatten, zorgt voor een aantal erg grappige momenten. Verder is het lang niet altijd even duidelijk wat er precies gebeurt (wie kan mij het einde precies uitleggen?), maar het is allemaal zo kunstig en liefdevol gemaakt, dat het me verder worst zal wezen. Erg fijn.

Was me tegenwoordig wat meer aan het verdiepen in de Thaise cinema. Maar eigenlijk nog geen echte topfilms gezien. Tot ik vanavond deze keek..

wauw!

Een uitstapje naar Thaise cinema, dat overkomt me niet zo vaak. Naar mijn weten is het aanbod waarschijnlijk niet zo groot als dat van de Japanse of Zuid-Koreaanse film, maar mochten er meer uitblinkers bij zitten, zoals hier het geval is, is het waarschijnlijk noodzaak voor mij om toch beter te gaan zoeken.

Een subtiele film, die ondanks de serieuze inhoud bij vlagen toch zeer dromerig en surrealistisch aanvoelt. Niet zozeer vanwege de gebeurtenissen omtrent de hoofdpersonen, maar meer door de uitwerking van de visuele pracht. Niet uitbundig en kleurrijk, maar somber en dromerig.
Het zou oneerlijk zijn om dit volledig toe te schrijven aan het camerawerk, want de soundtrack is hierbij de perfecte ondersteuning. Zelden opvallend, wel constant onmisbaar.

En wat heb ik hier genoten van Asano. Ik weet het, dit is een serieuze film, maar hoe hij de rol van Kenji vertolkt, met zijn obsessieve karakter en sociale handicap, gewoon geweldig en vaak ook hilarisch. Bijvoorbeeld het ongemak dat hij uitstraalt op het moment dat Noi halfnaakt voor hem staat of wanneer ze een sigaret opsteekt waar dat eigenlijk verboden is.

Het halfgare Engels stoorde me overigens geen moment. Het was eerder vreemd geweest als Kenji en Noi een perfect woordje Engels hadden gesproken.

Voorlopig 4,5 ster. Kan alleen nog maar groei in zitten.

Na een tragisch voorval ontmoet een man met een mysterieus verleden een flierefluitend hoertje. Ze zijn elkaars tegenpolen, maar naar mate hun relatie zich ontwikkelt beginnen zij elkaars gedragingen te beïnvloeden en bij te sturen. Een interessant thema dat door regisseur Ratanaruang gegoten is in een trage film waarin nauwelijks iets wezenlijks gebeurt. Wat meer punch af en toe zou naar mijn mening goed zijn geweest voor het verhaal, dat ik nu te vlakjes vind.

Aardige filmpje, maar echt bijzonder vond ik het nu ook weer niet. Het trage tempo werkt hypnotiserend, eigenlijk zou ik geen echt minpunt kunnen noemen, maar zou ook weinig kunnen noemen om dolenthousiast over te doen. Of misschien over de ingetogen humor en het sfeertje een beetje dan. 3,5 bovengemiddeld.

Fijne kennismaking met Ratanaruang. Ik had Asano niet in een dergelijke rol verwacht. Hij speelt toch vaak coole of laid-back rollen, terwijl hij hier zo ontzettend typisch Japans verlegen overkomt, geen raad wetend met hoe zich een houding aan te meten. Het komt heel erg overtuigend over. Grappig dat zijn personage dan weer geen sushi lust.

De cinematografie is bij tijd en wijle mooi, met als hoogtepunt de scène met de dwarrelende papieren, maar ik ben toch mooiere beelden van Doyle gewend. Grootste kracht van de film ligt in de subtiele soundtrack. Erg mooi kabbelend, wat eigenlijk ook voor het verhaal geldt. Fraai hoe bepaalde dingen duidelijk worden zonder woorden, bijvoorbeeld door het tonen van een rug.

Humor heb ik overigens niet echt in de film kunnen ontdekken, maar dat heb ik ook niet gemist. Wel aardig was de Ichi the Killer poster en het rolletje van Miike, die ik overigens niet herkende.

Uiteindelijk zweeft de film een beetje tussen 3,5* en 4*, waarbij de film toch het voordeel van de twijfel krijgt. Met name vanwege het tonen van een mooie ontmoeting die op een bepaalde manier hoop geeft.

Mooie film en een stuk beter dan Invisible Waves, de enige andere film, die ik tot nu toe van Pen-Ek Ratanaruang zag.

Het begint wat moeizaam, maar wordt daarna steeds beter en beter. Tadanobu Asano vind ik nooit sterk, maar hier is hij toch wel erg goed. Hetzelfde kan gezegd worden van zijn tegenspeelster en ik moet zeggen dat ik het een leuk duo vind.

De cinematografie is erg goed en vooral de dromerige scene, waarbij het afval door de lucht vliegt, vond ik echt geweldig om te zien. Hier en daar zit er wat leuke, subtiele humor door verweven. Het zorgt voor een fijn sfeertje, waarbij de mooie soundtrack ook zeker zijn steentje bijdraagt aan het geheel.

Prima film dus en soms kan dat trage tempo best lekker zijn, zo wordt hier maar weer eens bewezen.

4,0*

De film lijkt pretenties te hebben, die niet helemaal worden waargemaakt. Een beetje knullige uitwerking soms zelfs. Gelukkig keek het wel lekker weg, de beelden en muziek brengen een prettige sfeer. Maar heel bijzonder wordt het nooit.

Niet helemaal mijn ding.

Erg sloom en visueel toch weinig moois te zien. Die combinatie is voor mij hier dodelijk. Door enkele aardige scènes, mede door sterk acteerwerk, blijft het zeker onderhoudend. Alles wordt niet pan klaar neergezet en dat is fijn, maar uiteindelijk boeit het allemaal dan weer net te weinig.

Had meer gehoopt van mijn eerste kennismaking met Pen-Ek. Ik heb ook nog Invisible Waves liggen, dus wellicht dat die beter bevalt.

2,5*

Hoewel ik de meeste films niet al te vers in mijn geheugen heb, denk ik wel dat ik dit de fijnste Pen-Ek Ratanaruang. Ik snap niet dat iemand het hier over pretenties heeft want het lekkere was dat dit nu juist een zekere pretentieloosheid had. Vaak bijzonder fraai geschoten en met mooi gedoseerde quirky humor en surrealisme. Mooi in evenwicht deze film die ik ver nadat dit een beetje een hype was op de site eindelijk eens zie.

Eigenlijk is het toch een contradictie dat zo een depressieve films toch zo mooi kunnen zijn. Deze eerste Thaise film die ik zag is meteen ook een binnenkomer. Dromerige en hemelsmooie cinematografie vermengd met een eveneens dromerige score zorgen samen met het langzaam ontwikkelende verhaal voor een erg rustige, hypnotiserende maar grijpende ervaring en dat langzaam aan maar zeker doet. De film is traag, maar net zoals de motoriek van een depressief persoon traag is, ademt deze film dat ook uit en zet het de traagheid om in pracht. Ondanks dat de film zich in Thailand afspeelt, is het eigenlijk met momenten herkenbaarder dan vele films van westerse bodem, zeker qua interacties. De vreemde talen dooreen, het heel erg messy gebeuren die de chaos in de hoofden verbeeldt, en de "nothing happens but the vibes"-gevoel vaak bij het roken dragen daar toe aan bij, en op dat vlak is het ook herkenbaarder. De setting draagt ook bij aan het rustige bijna hypnotische gebeuren. Eigenlijk is de film een soort van dissociatieve ervaring: "Death is relaxing", waarbij het doodzijn hier voor dissociatie staat. De titel: "Last Life in the Universe" staat dan voor eenzaamheid. Liever bij vijanden rondhangen dan helemaal alleen zijn, is dan wat bedoeld wordt met de metafoor en het submissieve gedrag verklaart. Op het einde wanneer hij wordt opgepakt, zie ik dan als opnieuw de dood die terugkeert waarbij de dissociatie optreedt, waarbij de reunie dan toch plaatsvindt.