Maléfique (2002)

Vond dit ook een verrassend sterk horrorfilmpje, met leuke personages en een fijn griezelig sfeertje.

Weinig horror, niet echt de moeite waard.

Tweede film die ik van Valette zie vandaag, gelukkig lijkt het in de verste verte niet op het hopeloze Le Proie.

Maléfique is namelijk gewoon een zeer aardige film, eentje die niet snel in z'n kaarten laat kijken. Dat is bij menig horrorfilm weleens een ander verhaal. Er hangt een obscuur sfeertje over de film heen, en de louche personages zijn leuk genoeg om te boeien. Al vond ik de hoofdpersoon zelf nogal een houten klaas.

Het verhaaltje ligt niet helemaal in mijn straatje; het occulte gewauwel werkte soms zelfs een beetje op de lachspieren, maar het is onderhoudend genoeg, en wordt zowaar wel nog erg leuk tot zijn einde gebracht. Deed omwille van het diabolische tintje ook wat denken aan Hellraiser, al kan deze film zich daar kwalitatief niet mee meten.

3,0*, amusante film.

Veel geld zal hier niet aan uitgegeven zijn. Vier acteurs in één kleine ruimte ! Gesprekken in overvloed, maar een interessant verhaal en spanning ontbreken. Boring 3/10

Het begint erg goed, maar dan wordt het wat lachwekkend met de gevangenen.

Na 20 minuten is daar dan het dagboek, ook precies op tijd want de vier gevangenen zelf zijn aardige personages maar niet alleen boeiend genoeg voor de gehele zendtijd. Vuiligheid als de Franse goed in hun horror kunnen zetten ook hier, menigmaal een verrassend moment die een wenkbrauw doet fronsen. En ik moet toegeven dat die momenten aardig waren om te zien, vreemd op zijn zachtst gezegd.

Met de soundtrack erbij voelt het soms aan als een act van een clown in een wel heel kleine circus. Niet alleen horror en fantasie als genre maar ook een vleugje komedie als smaakverfijner, an sich is dat best wel welkom binnen de prent. Al snel gaan de vier op in een gevonden dagboek van een oud gevangene. Het lijkt hun weg naar de vrijheid.

Wat de prent zeker doet is je de vraag laten stellen waar het verhaal in godsnaam heen wil. Het lijkt vlees nog vis door de vreemde combi van genres. En de pech daarbij is dat de regisseur er in geen enkel genre echt slaagde met de film. Het is het allemaal net niet. Slecht is het niet maar mind-blowing zeker niet.

Leuk voor een keertje gezien te hebben. 6,5/10 en hier 3**.

Zeer goede en interessante Franse horror! Een fantasierijke combinatie van fantasie, horror en mysterie. Het centrale concept is geweldig, drie gevangenen met bizarre eigenschappen krijgen gezelschap van een vierde (met wie het publiek zich identificeert) Als men een oud boek ontdekt waarin wordt beschreven hoe een voormalige gevangene ontsnapte met zwarte magie botsen hun persoonlijkheden. Alles in de film speelt zich af binnen die vier gevangenismuren hierdoor krijg je als kijker het gevoel dat je ook in die cel zit met de personages. Ondanks dat het dus een film is over vier mannen die opgesloten zitten in een cel, werd het nooit eentonig of vermoeiend en in feite verhoogt het isolement van de groep het gevoel van wantrouwen, claustrofobie en paranoia. De kleine ruimte is natuurlijk ook omdat de film een laag budget bezat maar door een origineel uitstekend geschreven script en goed acteerwerk, intrigeert het van begin tot eind! De film gaat ook niet voor de goedkope spanning. Gore wordt spaarzaam gebruikt maar als er is, is die gewoon erg goed gedaan en bezorgen kippenvel! Kwaliteit boven kwantiteit! JA dit is een goed voorbeeld van hoe een horrorfilm effectief kan zijn met niets meer dan een goed uitgevoerd plot en veel hart. Voor degene die oplettend en op de hoogte van het werk van H.P. Lovecraft, zijn, kunnen zien dat een van de woorden in het boek "Fhtagn" is. Dit is een woord uit een gebed van de aanbidders van Cthulhu Cult. Door deze invloed is het ook niet raar dat er hier een groezelig griezelig en verontrustende sfeergevoel hangt. Verbluffende goed debuut van een regisseur die denk ik hierna eigenlijk nooit meer dit niveau echt heeft gehaald!

Het langspeelfilmdebuut van de Franse regisseur Éric Valette is er eentje die je niet snel vergeet, want de minimalistische inhoud pakt zeker richting de tweede helft behoorlijk creatief uit. De eerste helft is dan ook vanzelfsprekend vooral op de opbouw gericht, waarin we als kijker langzaam kennismaken met de (excentrieke) personages. Het meest oninteressante figuur (vertolkt door een expressieloze en matige Gérald Laroche) betreedt spijtig genoeg de hoofdrol en het volle scenario voorziet hem van de meest banale achtergrond mogelijk, maar Clovis Cornillac en Philippe Laudenbach daarentegen spelen de pannen van het dak. De visuele stilering oogt verder doordacht maar ietwat onzeker, waarbij met name het camerawerk af en toe had mogen worden voorzien van wat extra energie. De speciale effecten zijn verder gematigd overtuigend en de inhoudelijke meerwaarde van het concept doet zijn werk naar behoren. Het laatste halfuur is spannend, mysterieus en boeiend en Valette laat zien dat hij een origineel verhaal prima kan vertellen, maar de vormgeving had links en rechts wel een boost mogen krijgen.

Weinig horror en 4 acteurs in een kleine ruimte, je moet het leuk vinden, ik vond het maar saai.

Leuk. Fijn single location filmpje voor fans van Cube, Clive Barker en liefhebbers van de meer occulte slow-burn horror. Regisseur Eric Valette had volgens de Franse Wiki een budget van nog geen 2 miljoen euro, een bedrag dat Marvel voor de catering neerlegt, maar die beperkingen dwingen vaak wel tot creativiteit en efficiënt filmmaken. Dat lijkt hier in elk geval wel gelukt, en met het budget in gedachten vind ik de effecten 20 jaar later verrassend goed overeind gebleven. Mooie rol van Philippe Laudenbach ook.

3,4*

"Will you make it out alive?”

De film die in mijn lijst onder de noemer “New French Extremity Horror” had ik misschien liever anders willen opvullen, want deze ‘Malefique’ vond ik niet echt heel bijzonder om heel eerlijk te zijn. Ik hou best wel van absurde films, ook films met de “dark magic” als thema vind ik ook best waardevol en behap ik vaak best, deze Franse variant van de zwarte magie vond ik wel gewoon povertjes. Ik zag een tijdje geleden al dat hij op Netflix was geplaatst, en dus ook mijn aandacht te pakken had alleen stelde ik hem dus best lang uit, zo lang dat ik eigenlijk helemaal was vergeten over deze film. Maar goed, toen ik hem dus uitzocht klonk het allemaal best leuk.

Ik hou namelijk ook wel van een goede gevangenisfilm, zeker als dit dus ook de nodige horrorelementen bevat. Ik vond dat hier allemaal wel mee valen. De film is zeker lekker vreemd, noem bijvoorbeeld dat die gast tieten had (transgender dus?) en die andere man wat meer zijn slaafje was, borstvoeding aan het geven was maar, het deed me allemaal niet zo veel.

Ik had misschien toch wel echt meer gehoopt dat ze ook meer met die zwarte magie deden. Want buiten een paar spells om wordt er ook niet zoveel gedaan. En dan duurt deze film best lang. Want je zit met vier man in één ruimte, dus dan stelt een film zich best zwak op omdat je de kijker maar moet vermaken daarmee, en een zwak script zoals deze kan de film ook echt niet redden.

En dat is best jammer. Als de film goorder was (net zoals de openingsscene) dan had ik me nog meer vermaakt. Nu gebeurde er eigenlijk heel weinig, en zit je al gauw veertig minuten te wachten op de klapper die eigenlijk gewoon uit blijft. De paar horrormomenten die erin zitten waren wel goed, en daardoor haalt de film nog zijn nodige cijfer. Al vond ik het algemeen wel gewoon echt slecht.

Kende deze film totaal niet, maar zeer blij dat ik deze op Netflix ben tegengekomen, want wat een geweldige Franse horrorfilm was me dit, met zeer boeiende personages en heerlijk sfeertje, 9/10

Vier gevangenen vinden een boek die magische krachten heeft en hopen dat het boek hen kan laten ontsnappen. Nu, dat het niet goed daarmee zou aflopen, wist ik al door de titel. Toch heeft de film interessante momenten in petto (bv de komst van Hippolyte Picus) en de personages zijn sterk omschreven. De interacties tussen de vier is best geslaagd met als hoogtepunt het 'zoogmoment' tussen Marcus en Paquerette.

Het plot met het boek vond ik minder en snapte niet goed wat nu de bedoeling was van dit boek. Maar het einde vond ik schitterend. Trouwens, het belang van de pop 'action man' werd reeds weggegeven in het begin toen er werd gezegd dat de pop zou helpen bij de ontsnapping.

Maléfique is best een geslaagd huis clos met goede mix drama en horror dat ik helaas wat onevenwichtig vond qua vertelling.