Broken Flowers (2005)

Wanna be Europese arty-farty film. Diepzinnige overpeinzingen van een regisseur waar ik meer van verwacht dan dit. De reis is belangrijker dan het eindbestemming, waar hebben we dat niet eerder gehoord..? Er wordt veel aan de kijker over gelaten! Maar omdat ik dat al meteen doorzag aan het begin van de film irriteerde ik me daar naderhand behoorlijk aan. Terwijl ik daar normaal geen last van heb. Ben toch wel een voorstander van open eindes maar deze werkt juist toe naar een geforceerd open einde. Een beetje Paris, Texas meets Dead Man maar dan niet de kwaliteiten van die twee films. Ook dat accentje van Jeffrey Wright vond ik veels te gemaakt. Of de muziek, of de film verdelen in etappes (vier vrouwen) het loopt nergens vlotjes, het schuurt eerder. Fragmentarische film die diepgang suggereert.Oftewel BORING!

Zozo, klinkt heel wat, maar wat probeer je nu eigenlijk te zeggen?

Geweldige roadmovie die juist geen moment pretendeert iets diepzinnigs te zijn.

De film gaat niet over de zoektocht naar zijn eventuele zoon maar de zoektocht naar zijn eigen leven. Een stukje identiteit komt erbij kijken. Wie ben ik en waar ga ik heen..?

Dat Bill zijn reis gebruikt om te zijn leven te reflecteren en eventueel zelfs een ontwikkeling doormaakt zag ik al in het begin van de film aankomen. Vandaar ook de vergelijking naar Paris, Texas meets Dead Man...

Doordat ik dat dus doorzag vond ik dat einde ook zo ontzettend typische en irretant tegelijk. Dat expres afwijken van de gevestigde orde leek bij mij iets te pretentieus.

Je doet alsof dat niet de bedoeling is, alsof jij een prestatie hebt verricht die jou van het koren scheidt.

Broken Flowers is nu eenmaal een roadmovie en inherent aan roadmovies zijn dat stukje identiteit, de zoektocht naar het leven, de reis als middel van zelfreflectie en personages die een ontwikkeling doormaken. Wat verwachtte je dan?

Iets compleet anders..

Heerlijke roadmovie. Don is op een punt in zijn leven aangekomen waarop hij pas op de plaats moet maken. Alleen al door de relaxte muziek van Mulatu Astatké en vrolijke Holly Golightly geef ik de film 5* . Mooi open einde wat perfect past bij de sfeer van bezinning en onzekerheid over ons bestaan die de hele film kenmerkt. Gelukkig heb ik Lost in Translation pas iets later gekeken, waardoor ik met frisse blik, onbevangen kon genieten van de stoïcijnse, ijzersterke manier van acteren van Bill Murray.

Een film die mij absoluut niet heeft kunnen bekoren. Het moet waarschijnlijk je ding zijn, zo'n film, want ik begrijp het hoge gemiddelde niet. Murray speelt weer een goede degelijke rol, maar minder dan die uit Lost in Translation (die Fred Perry outfits, telkens in een andere kleur, waren wel hilarisch). Dat komt waarschijnlijk door het verloop van het verhaal, wat té langzaam is en té weinig uitlegt over zijn leven en waar hij naar op zoek is. De kijker wordt constant aan zijn lot overgelaten en moet overal een eigen invulling geven aan het verhaal. Niks mis met 'loose ends' maar het was gewoon te frequent in deze film aanwezig. Het hele 'fade out, fade in' gebeuren in de film, voegt helemaal niets toe en ervaarde ik daarom als zeer irritant. Het open einde kon ik dan wel weer waarderen.
En ligt het aan mij of heeft Sharon Stone, die er nog steeds goed uitziet hoor, zoveel laten doen, dat ze niet meer op Sharon Stone lijkt

Geen slechte film. Er zijn er erger.

Een half sterretje erger? Eén sterretje erger? Juist... *schudt hoofd*

Subtiel grappige tragikomedie, ik houd drvan! De hoofdrol is helemaal op het lijf geschreven van Bill Murray. Alleen hij kan zulke rollen tot in perfectie uitvoeren. De Afrikaanse muziek in zijn auto vond ik trouwens best wel chill .

Well, the past is gone, I know that.
The future isn't here yet, whatever it's going to be.
So, all there is, is this. The present. That's it.


Leuk weetje: in het echt is die knul in elk geval de zoon van Bill Murray, namelijk Homer.

Verder heb ik geen idee hoe de vork in de steel zit, maar dat vind ik dan ook niet het belangrijkste. Het verhaal is simpel zodat de film maar een vertrekpunt heeft. Bij het einde van de reis blijkt de cirkel rond, want Don is weer terug bij af. Een Don Juan(of een stalker in een Ford Taurus, zoals hij zelf in de film grapt) die niet heeft kunnen aarden samen met een vrouw en kinderen. Dus wat rest is een man on the road en een stel ontmoetingen met ex-en. Murray draagt het met gemak en de bijzondere ontmoetingen doen de rest. Apart, maar schitterend in beeld gebracht.

Inderdaad, die Ethiopian jazz van (o.a.)'Yegelle tezeta' is een echte openbaring, maar ook de andere tracks mogen er zijn, zoals in de opening(als ik mij niet vergis) 'There is an end' van The Greenhornes en vele anderen. Heerlijk hoe de muziek hier weer een flinke rol toebedeeld krijgt van Jarmusch.

De kleine, maar belangrijke bijrol van Jeffrey Wright mag ook niet onvermeld blijven, net als dat dochtertje wanneer ze Don en Winston betrapt bij het roken van een joint:

Rita: Daddy, you're not supposed to be smoking.
Winston: Oh, no, no. This is just some assorted herbs, some cheeba.
Don Johnston: Let me see that.(takes a drag of cigarette)
Don Johnston: Yep, it's just cannabis sativa.


Onveranderd 5,0*.

Opnieuw weer een schitterende sfeervolle film van Jarmusch. In het begin denk je eerst dat de film zich gewoon op 1 locatie afspeeld. Dat huis van Don Johns(t)on (schitterend gespeeld door Bill Murray) maar toch gaat het wel ietsje verder als ie die mysterieuze roze brief ontvangt van een van zijn exen, alleen weet ie niet van welke ex. En dan tovert de film toch nog om in een heerlijke subtiele roadmovie. Het plot en idee heeft toch best wel wat weg van Paris, Texas is me opgevallen. En het verhaal is toch wel weer zwart komisch en ook typisch in Jarmusch style. Donny gaat heel Amerika rond en ontmoet zo zijn ene ex na de andere en probeert er zo achter te komen van wie die nou een zoon heeft, en ja, de ene ex is aardiger en de andere ex zou Donny nog liever in de hel zien. En dat krijgen we vooral bij die bikervrouw, waarvan Donny denkt dat dat de moeder is van zijn zoon aangezien ie een roze typmachine in de tuin ziet liggen. Ook dat einde dat ie zijn mogelijke zoon ontmoet is onvergetelijk.

Voor de rest heeft Jarmusch het weer voor elkaar. Zijn stijlvolle manier van filmen en montage en de goedkope maar sfeervolle achtergronden en zo nu en dan nog een Amerikaanse popklassieker erdoorheen en de stilte. Gewoon weer de good old methodes van onze sfeermeester Jarmusch.

4,5*

Van deze regisseur heb ik, voor zover ik weet, nog maar één film gezien en dat was het fantastische "Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)", nu dus deze...

En jawel, weer een goeie film gezien !

Ik vond het ontzettend grappig hoe Don en zijn buurman Winston op zo'n droge manier maar toch vriendschappelijk met elkaar omgaan. Ik zat er met een brede glimlach naar te kijken. Intussen speelde er een grappig orgel/trompet muziekje op de achtergrond, nie te doen !

Hij vordert in een lekker gezapig tempo, de ontmoetingen met zijn ex-vriendinnen zijn interessant om zien en de soundtrack klinkt aangenaam in de oren. Ik vond het écht leuk dat de regisseur je bij de hand neemt en mee voert op zijn roadtrip.

Net wanneer je na zijn derde bezoek begint te denken van: "en nu heb ik het wel gezien.." word je getrakteerd op een nét iets andere ontmoeting...
Zo lichtvoetig als hij begint zo zwaarmoedig eindigt hij, met een abrupt open einde, vreemd...

7,5/10.
Een mooie, interessante film over relaties en verwachtingen in het leven

Bericht van drie jaar geleden. Ik kan me opeens niet meer voorstellen dat ik het hier na herziening nog mee eens ben, in mijn herinnering is de film namelijk nog stukken beter. Moet wel, nu ik Jarmusch stukken beter begrijp.