Gruppo di Famiglia in un Interno (1974)

Met alle respect voor de grote Visconti een irritante en vervelend gekunstelde film waar ik niets aan vond.
De symboliek is simpel en schetsmatig, en enkele bijfiguren zou je graag voor lange tijd achter het goudvergulde, brocaten behang plakken.

Kijk liever (voor het eerst, of nog eens) naar Rocco en zijn broers. En laten we deze misstap [dapper geregisseerd door Visconti in een rolstoel] met de mantel der liefde bedekken.

Goddank is L'Innocente zijn zwanenzang.

Een klassieke verhaal over kluizenaar-professor (Lancaster) die van het echte leven gevlucht is. De reden wordt niet duidelijk aangegeven. Er werd geschreven dat het een semi-autobiografisch film was. Echter heeft Visconti dat altijd geweigerd omdat hij in vergelijking met de professor altijd een actieve sociaal- maatschappelijke leven heeft gehad. Maar toch! Dat mooie appartement propvol met kunst, die design, die tafelservice! Al die dure kledingsmerken! En eindelijk, Helmut Berger.

Het leven van de professor werd gestoord door de komst van “gezin” van Marquise Brumonti (Mangano) en zijn rustige bestaan in de gouden kooi valt uit elkaar. Een ordinaire jetset vs een intelligente persoon. En die laatste haalt het gewoon niet. Het reële leven blijkt nog altijd harder en vitaler te zijn dan de kunst en wetenschap samen.

Het is zeker een moeilijke film, een drama dat zich alleen binnen afspeelt in de appartementen van de professor. Maar ondanks dat is de spanning nooit weg. Zoals in zijn andere films zijn in deze film geen positieve of negatieve personages. Visconti kijkt het leven direct in het ogen en niet door de roze brillen. Zoals zijn Spaanse collega Bunuel blijft Vosconti altijd nuchter en sterk. Misschien is dat een goede voorbeeld voor de vele moderne regisseurs die niet eens hun puberteitsperiode gehaald hebben.

Lancaster speelt zijn professor meer dan overtuigend, zijn angsten, onzekerheden en zijn twijfels over de levensweg die hij gekozen heeft. Ook zijn moeite met de ouderdom. De blik van de acteur in de flashback-scène als hij over zijn moeder droomt is onvergetelijk. “Ik heb zelfs geen hond”, zegt hij en de kijker voelt met zijn elke lichaamscel hoe eenzaam hij is. Berger en de andere jonge acteurs zijn ook heel goed, maar Mangano is diegene die de show steelt. Hoe ze dat doet is moeilijk om te verwoorden dat moet gewoon zien. Maar niet de Engelse versie, die is heel erg slecht.

Met deze film en twee jaar later L'Innocente laat Luchino Visconti wat mij betreft juist zien dat zijn hoogtepunt op het einde van zijn imposante loopbaan ligt. Het is inderdaad een moeilijke film. Silvana Mangano tilt deze film naar een ongekend hoog nivo.

Is ondertussen op dvd uitgebracht met Nederlandse ondertitels. De cover van de dvd geeft wel aan dat het beeldformaat 4/3 zou zijn, wat uiteraard niet correct is. Is er iemand die kan bevestigen of het al dan niet met een verkeerd beeldformaat op de dvd staat?