Made in U.S.A. (1966)

Alweer een fijne, verwarrende, verontrustende en zeker ook lieve film van Godard.

De laatste film die hij maakte met Anna Karina - op dat moment al zijn ex-vrouw - en de kijker zal het weten ook. Zomaar een kwart van de film bestaat uit fraaie close-ups van Anna als een soort finale liefdesverklaring.

Godard laat zijn muze nog eenmaal schijnen. Gekleed in een grijze regenjas en veelvuldig zwaaiend en schietend met een revolver is Anna een vrouwelijke variant op Humphrey Bogart, een andere Godard held.

Het flinterdunne plot is slechts bijzaak in een gefragmenteerde collage van filmreferenties, symboliek en politieke elementen. Sterker dan in al zijn films tot dan toe weeft Godard op een zeer directe manier (de via een bandrecorder afgespeelde speeches) zijn politieke dilemma's in deze film.

Het is opvallend dat Godard al in 1966 het einde van de klassieke links-rechts opdeling aankondigt en de vraag stelt wat daarvoor in de plaats moet komen. Wat dat betreft zouden de laatste scenes in deze film al bijna als een politiek pamflet beschouwd kunnen worden.

Gelukkig weet Godard dit voor degenen die minder geïnteresseerd zijn in politiek weer te verpakken in een kleurrijk geheel (zoals altijd hoofdrollen voor Blauw, Rood en Wit) van vaak grappige scenes
Scenes die de kijker prikkelen en uitdagen (waarom toch steeds dat vliegtuiggeluid?) om zelf ook mee te denken over wat zich op het scherm afspeelt. Dit alles als onderdeel van Godard's eeuwige zoektocht naar de Betekenis en Werkelijkheid van het fenomeen film.

Sterf je het liefst plotseling, of wil je het van tevoren weten?

Ik denk niet allemaal. De volgende kon ik nog wel plaatsen:

-David Goodis (schrijver van film-noirs scenario's en het boek Dark Passage)
-Korvo (karakter uit de film-noir Whirlpools)

Zou het toeval zijn dat hij Edgar Corvo heet,denk je?Verder lijkt de naam Typhus me te verwijzen naar een bacteriele infectieziekte ,maar misschien mis ik een literaire link.Hoe dan ook:deze film was blijkbaar bedoeld als een parodie op TBS van Hawks,en slaagt daarin in dier voege dat ook hier de plot totaal niet te volgen is,zij het dan opzettelijk.Dit is misschien wel de minst serieuze JLG,ondanks de politieke boodschappen per taperecorder.Cinematografisch is het allemaal niet zo bijzonder,maar de kitscherige enscenering met die schreeuwerige sixties kleuren beviel me wel.Het moge verder duidelijk zijn dat atlantic cité helemaal niet bestaat,en ook dat het uit was tussen JLG en AK,wat ook wel blijkt uit de achterbakse manier waarop Hij Haar in beeld brengt:met close-ups die Karina er doen uitzien alsof ze 45 is.À propos daarvan:voor diegenen die vinden dat Faithfull er de afgelopen 40 jaar niet knapper op is geworden:kijk es goed naar je vriendin en vervolgens naar je schoonmoeder.Vat je hem ?
De running gag met dat geluid over de naam Richard was wel aardig,wat minder geldt voor het optreden van ,jawel,Léaud van wie ik ook niet weet waarom hij hier rondloopt.
Tenslotte:het is crap om te beweren dat Godard een eind wilde maken aan links-rechts verdelingen met zijn propagandapraatjes,hij valt hier juist de PCF aan vanuit extreem-links,maoistisch standpunt en verwijt ze net zo burgerlijk en reactionair te zijn geworden als de Gaullisten.

Ik ben een ontzettende fan van Godard aan het worden. Of beter ik ben het al. 9 films gezien, allemaal geweldig. Ook deze wat minder gelauwerde film vond ik geweldig.

Godard overdrijft het overdrijven. Op zich is het een heel eenvoudig filmnoir/wraakverhaaltje. Maar het slaat allemaal helemaal nergens op (in positieve zin). Godard laat uitsluitend wazige types, bizarre situaties, weirde confrontaties en ontspoorde discussies zien, waardoor ook dit weer heel apart en bijzonder is. Dat is eigenlijk wel de kern. Er zijn geen films als de films van Godard. Er zijn muzikale intermezzo’s, er zijn tal van stijlvormen, opeens wordt het publiek erbij betrokken, er zijn vele (bijv. politieke of cineastische) verwijzingen, op het ene moment is het een komedie, op een ander moment een misdaadthriller en dan weer een surrealistische belevenis.

Af en toe is hij wat opzichtig opzoek naar het schijt hebben aan conventies (hij blijft overdrijven), maar het is zo lekker dat je bij een Godardfilm nooit op cliches getrakteerd wordt, je onmogelijk weet wat er nu weer gaat gebeuren en hij je in elke scene blijft verrassen. Ik vind zijn art-drection, zijn acteurs en zijn maffe gebeurtenissen heerlijk om naar te kijken. Vond niet alle scenes even geslaagd, maar de meeste wel. Beste voorbeeld is in die bar (zo tussen de 20ste en 30ste minuut). Die discussie over de zinloosheid van woorden en de zinnen die de betekenis geven aan woorden, vond ik heel flauw en niet grappig. Zo’n uit de lucht gegrepen liedje van the Stones (As Tears Go By) dat daar op volgt, vond ik dan weer bloedmooi en zelfs ontroerend. Geen idee waar het op sloeg, maar maakt dat uit?

Dit is een filmmaker op de top van zijn kunnen die niet geïnteresseerd is in hoe je films zou moeten maken, maar zelf wel bepaalt wat wel en niet mag. En daar ben ik hem dankbaar voor. 4 sterren, ook voor deze film. Zijn jaren ’60 werk is ongeëvenaard.