Pierrot le Fou (1965)

Heerlijke Godard.

Zonder al te veel samenhang en niet bepaald narratief. Ook deze is weer uitermate charmant en oh zo stijlvol, en geweldig geschoten. De acteurs zijn weer geweldig, Karina is gewoon echt een plaatje. Verder een hoop geweldig memorabele scenes en een hoop verwijzingen. En bij vlagen gewoon ook erg komisch!

Het komt nog in beeld ook in neon: 'Cinema'. En dat is het..

4*

Vanwege deze scene nog een halfje erbij. Zo goed en zo komisch!

Can You Hear It?

Tja, dat gevoel krijg ik ook na een aantal Godard's gezien te hebben. Het wekt bij mij eerder irritatie op als bewondering. Net als sommige (overbodige?) personages die al blatend door het beeld wandelen, zoals die Libanese prinses. Het zal wel.

En Anna Karina. Prachtige verschijning, ieder keer weer, wat deze films voor mij zeker kijkbaar blijven maken. Jammer alleen dat ze altijd van die ontevreden kijkende, vervelende, verveelde wichten moet spelen!

Aan de andere kant zijn er ook wel weer leuke en bijzondere dingen te zien. Wat dat betreft verveel je je nooit bij Godard!

Ik moest trouwens even greinzen bij de scène bij het tankstation. Volgens mij heeft dit ook als inspiratiebron gediend voor één van de afleveringen van 'Filthy Rich & Catflap'.

Op één of andere manier vond ik de monoloog van die kerel in de haven (die muziek hoorde) ook wel weer geinig.

Conclusie: Godard is best bijzonder, maar ik ben gewoon te platvloers en bot om het nouvelle-vage gewauwel in zijn films te kunnen waarderen.

Volgende week dinsdagavond (nacht) 01.00uur op ARTE voor wie hem graag wil zien.

Zo goed als 'Le Mépris' worden de films van Godard niet meer (voor mij), denk ik. Eén geniaal stukje cinema tegenover weer een film die gewoon ''leuk'' is, deze Pierrot le Fou. Apart en vermakelijk.

De 1e helft van de film vond ik bijzonder leuk, vooral zo'n scéne bij het tankstation, wanneer ze zonder te betalen ontsnappen is bijna geniaal. Geweldig, wat een humor. Enige logica is bijna niet te ontdekken in dit originele stukje film. Karina is leuk en Belmondo is echt geweldig met die sigaret.

Op visueel vlak érg overtuigend, met enkele bijzonder fraaie shots en het gebruik van kleur, zoals we dat eerder zagen bij Godard. Helaas kon de film me vooral in de 2e helft niet meer zo boeien.

Toch wel weer een behoorlijk fijne Godard dit en wat vallen hier net als in Le Mepris, die heerlijke fijne, frisse kleuren toch weer op. Dat geeft de film gelijk een fraaie stijl en ziet er verder gewoon bijzonder mooi uit.

Verder is het best een aparte film, met een verhaallijn die niet altijd even duidelijk lijkt en die op het gebied van de cinematografie echter wel erg mooi is. Belmondo is verder een fijne acteur, die er erg stoer en cool uitziet in deze film, maar zijn personage vond ik niet altijd even interessant. Anna Karina is echt een schoonheid van een vrouw en kan, nadat ze op een gegeven moment op fraaie wijze een vrolijk nummer ten gehore heeft gebracht, bij mij niet meer stuk.

Het eerste gedeelte van de film, waarin som erg leuke humor verweven zit, vond ik duidelijk het sterkst. De tweede helft zakt de film wat in, al is het einde wel weer sterk gevonden moet ik zeggen.

3,5*

Wow, een fikse stap vooruit in vergelijking met "A Bout de Souffle" wat mij betreft.
"Pierrot le Fou" bruist langs alle kanten: op narratief vlak een absolute 'sof', maar dat hindert niet. De creativiteit en speelsheid die Godard en zijn hoofdrolspelers hier aan de dag leggen zijn bijzonder verfrissend en entertainend. Een zware "Je m'en fou"-mentaliteit die ik bijzonder wist te appreciëren.

Deze film maakt me erg benieuwd naar Weekend, die naar verluidt zo'n beetje in dezelfde lijn als Pierrot le Fou ligt (klopt dit?). Op basis van A Bout de Souffle en stukken uit Film/Socialisme ontwikkelde ik een halve afkeer van intellectualist Godard. Alphaville beviel me gelukkig al een pak beter en deze Pierrot le Fou was niet minder dan een heerlijke filmervaring. Benieuwd naar gelijkaardige films: iemand tips?


4*