2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle (1967)

Wie van de politiek geladen video-essays houdt en ze niet saai vindt, is verplicht 2 ou 3 te zien. Speelfilm of een documentaire mag je in ieder geval niet verwachten.

***** / ***** ; voor de cinematografie (koffie scène, sigaret scène), originaliteit, en regie!

- How do you want it?
- I don’t know

- Italian-style?
- What’s that?

- You stand and I kneel, so you can see me

Fraaie film, dat mij wist te hypnotiseren binnen een reeks van dialectiek over filosofie, politiek en levensbeschouwende vraagstukken. Erg aardig is het subtiele spanningsveld tussen het eerder genoemde en prostituees die de hoofdrol vervullen. Interessante personages die verder niets loslaten en eigenlijk vooral in het luchtledige spreken. Op momenten deed de film me sterk dan ook sterk denken aan Waking Life, waar we ook voordurend toegesproken worden, al is de visuele invulling (natuurlijk) compleet anders. Achteraf weet ik nu niet precies wat ik eigenlijk gezien heb, maar boeiend en interessant was het zeker; een film die voorbij vloog.

Als Godard deze film in de ochtend maakte en 'Made in the USA' in de middag, moet hij een ochtendmens zijn- dit is mijn favoriete film uit deze periode, en 'USA' vind ik de minste
Maar eigenlijk is hij zo'n regisseur die maar één film maakt, in episoden (net als bv. Tarkovski) - wat weer heel wat anders is als iemand die altijd dezelfde film maakt.
Zoals in al zijn films is het geen gaaf,gesloten geheel, er zijn dingen waar je je wenkbrouwen bij ophaalt, elementen die erg tijdsgebonden zijn enz - maar dat doet wat mij betreft niet af aan de film, het hoort erbij. Voor mij is Godard (in ieder geval in deze periode) niet iemand die je vertelt hoe het allemaal in elkaar zit, maar iemand die vragen, ideeen en mogelijkheden aandraagt. En iemand die film lijkt te ademen.

Van de week herzien. Wat is dit toch geniaal!

Existentiele wanhoop?Kweenie.Kun je pak em beet Die Lage der Arbeitenden Klasse in England ook wel existentialistisch noemen,al komt er in deze film minstens 1 Heideggerparafrase voor.Erg Frans en gauchistisch is het natuurlijk wel,dwz vervelend,pedant en volkomen geretardeerd .
Ter zake:die is naar ik meen de 1ste Godard waarin hij niet eens meer de schijn wekt een (anti)verhaal te vertellen,maar een fenomenologische analyse tracht te geven van het leven in de banlieus,die toen nog werden bevolkt door witte gezinnen,blijkbaar(vgl.de Bijlmer).Merkwaardig trouwens dat JLG de Maghrebijnenproblematiek hier afdoet in een scène van 5 seconden,niet bepaald scherpzinnig of profetisch.
Verbindend punt is de ietwat op Bar Refaeli lijkende (maar dan iets lelijker natuurlijk)Vlady,die op typisch Godardiaanse wijze de kijkertjes,en trouwens ook haar omgeving,toespreekt in pasklare citaten van Dichters en Wijsgeren.Dat dit al rap gaat vervelen,moge duidelijk zijn.De beruchte fluisterende voice-over van JLG helpt ook niet echt om de feeststemming te verhogen.Als slot krijgen we een gratuite kritiek op de consumptiemaatschappij,die onze vriend liever vervangen had zien worden door the killing fields.
Het motief van een huisvrouw die als hoer bijklust is gelijk aan dat van Buñuels BDJ,al weet ik niet precies wie er eerst was.Naar het schijnt stonden de kranten toendertijd vol van dat soort sensatieverhalen,zoals nu over tieners in kelderboxen.
Wat het filmische betreft:de nodige gekkigheid met montage en vervreemdende shots,alsmede typografie en geluid,die we nu wel kennen van JLG.Al geef ik toe dat dat koffieshotje stiekem geniaal is.

p.s.:niet deze film is een parodie op the big sleep,maar het daaropvolgende made in USA.