Jeux d'Enfants (2003)

Oké, naast het opzichtig leentjebuur spelen (kleurgebruik, fantasiegevoel, voice-over, camerabewegingen), blijft er toch genoeg moois over in deze film om op zichzelf te staan. Het is allemaal uit een zeer fantasierijke hoge hoed getoverd en dat werkt erg aanstekelijk. Julien en Sophie zijn aan elkaar gewaagd, hun rollen worden prachtig neergezet en deze twee personages dragen met gemak de hele film. In geen van de andere personages, de vader uitgezonderd, zit immers enige diepgang.

En voor de rest is het gewoon een heerlijk ontwapenend verhaal, met z'n ongemakkelijkheden, romantiek, hoop en verlies. Julien's vader bijt hem ergens in de film toe dat hij nu eindelijk eens volwassen moet worden... voor mij is dit waar alles in de film om draait. Iedereen zou de kinderlijke onbezorgdheid willen kunnen behouden, Julien en Sophie blijven dit tegen wil en dank doen maar op latere leeftijd worden de kinderspelletjes bittere ernst. Waren de spelletjes vroeger ongevaarlijk en amusant (de hoogste prijs die je moest betalen was een pak slaag), later worden ze ongemakkelijk, en weer later ronduit wrang. Een leuk uitgangspunt om een film omheen te bouwen, en dat is bij Jeux d'Enfants goed geslaagd. Aftrek voor de visuele stijl, want dat was puur jatwerk. 4* blijft over.

echt een hele mooie film, weer een keer wat anders. je ziet het verhaal van kinderen en later volwassenen die een gevaarlijk spel spelen wat zich ontwikkelt in een soort onbereikbare liefde-haat relatie, waarbij alles om hun en het spel draait tot grote ergenis van anderen, een soort modern sprookje. ik zeg 4,5 ster voor deze mooie film.. cap? pas cap?

Hele mooi film. De stijl is alleen niet echt origineel, doet me denken aan Jp Jeunet en Tim Burton. 4 sterren.

mooie film; in het begin vond ik hem iets beter dan het einde. 3*

Nog een keer bekeken en zelfs verlaagd. Er is gewoon iets aan die film wat ik niet mooi vind. Het kleurenfilter vind ik bijvoorbeeld veel te overdreven en La vie en rose is bepaald niet origineel om steeds te herhalen. Ik weet niet, hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik het een bijeen geraapt zooitje vind.

Toch wel leuke film die ik sterker vond worden naar mate "het spel' venijniger werd. Dat aanzoek, auw..... Visueel ook een fijn filmpje, in het kader van beter goed gejat dan slecht verzonnen. Voor mij is het geen gelijke aan Amelie, want zowel de muziek als het (lieve) verhaal spraken me in laatst genoemde toch wel meer aan.

Volgens Klute89 moet ik deze film gaan zien. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit in mijn leven een film uit Wallonië gezien.

Een behoorlijke miskleun deze film. Ontzettend gekunsteld in elkaar gezet, rommelige regie, een irritant script en dito personages. Als je dan een stijl wilt jatten, doe het dan goed en prop niet zoveel mogelijk ideetjes in één film, want het werkt hier echt averechts. 2 sterren.

De film is al de moeite waard voor de geweldige mooie muziek in deze film en voor de geweldige kus scene's , zo zou man altijd moeten kussen

Heerlijk Frans met die felle kleuren en de bijna kitscherige sets. Inhoudelijk is het een mooi verhaal over de angst om afgewezen te worden door je geliefde. Ik vind het wel een tikkeltje jammer dat sommige zaken onbeantwoord blijven aan het einde. Het blijft daardoor een beetje te vergezocht.

Waar "Jeux d'Enfants" met mooie beloftes begon, eindigde het geheel toch in een flinke tegenvaller. Voornamelijk vanwege wat 'barendb' hierboven ook al aangaf, de dialogen en verhaallijn zijn vaak onrealistisch waardoor het maar moeilijk is om in het verhaal meegezogen te worden. Hierdoor blijft het geheel helaas nogal opperlvakkig. En oh ja, easy on the colour filter next time

3 *

De film wist me wel te boeien..
maar ik had er meer van verwacht.
De romantiek die er zou moeten zijn die kwam niet echt over op mij.

Redelijk grappige film over een jongen en een meisje die elkaar continu uitdagen tot sadistische waaghalzerij. Soms voorspelbaar, en dan weer niet. Het had wel wat weg van Amelie, maar dan wel minder goed.

Verrasend frisse film! Het deed ook mij bij vlagen een beetje aan Amelie denken maar daar heb ik me verder totaal niet aan geergerd ofzo, vond deze achteraf zelfs nog ietsjes beter denk ik, maar dat valt later nog wel te bezien. De twee hoofdrolspelers (zowel de kinder als volwassen acteurs) deden het erg goed. Daarnaast zijn de visuele trucjes erg leuk, konden het fantasierijke sfeertje en verhaaltje me erg bekorren en was het bij vlagen ook nog eens ontzettend grappig, neem bijvoorbeeld die scene waar Sophie al die vieze woorden met een B opnoemde heb me echt doodgelachen, zo schattig ook.

4 sterren

Hoewel dit soort romances er vaak wel mee door kunnen, werd bij deze de boel een tikkeltje té voorspelbaar. Om twee voorbeelden te noemen: aanzoek+ziekenhuis Wel aardig filmpje, echt bijzonder is het helaas niet.

3.0*

Deze film vandaag weer eens herzien. Kon hem beter waarderen dan bij mijn eerste kijkbeurt in de bioscoop. De reden is dat ik van dit soort films thuis nu eenmaal beter kan genieten dan in een filmzaal. De visuele stijl van deze film vond ik zeer mooi, deed inderdaad wel denken aan Amelie, maar voor mijn waardering van deze film is dat absoluut niet van invloed. Leuk fris spel van de hoofdrolspelers, zeker ook van de kinderen. Kon ook best wel genieten van de sadistische spelletjes, waarvan ik het spelletje op de spoorrails toch wel het mooiste vond.

4,0* na herziening

Op de dvd die ik heb staat letterlijk: "de nieuwe Amélie".

Tsja weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. In eerste instantie boeide die wel, maar na verloop van tijd ging het me aardig vervelen. Het einde willen ze nou dat je zelf mag beslissen welk eind het heeft of wat? Eerst laten ze zich in cement storten en het volgende moment zie je ze oud en bejaard van elkaar genieten. Weet niet wat ze nou eigenlijk met dit einde willen zeggen (TIPS?). Deed het voor mij niet in elk geval

Jeux D'Enfants is een kinderlijk simpele film, en daarmee is de titel erg treffend. Nogal een stijlbreuk in een film waarin verder maar weinig doel treft.

Een grappige gimmick, aantrekkelijke hoofdpersonages, een 'leuke stijl' (inderdaad 100% wannabe Amélie), situaties die in het dagelijks leven zeldzaam zijn: Jeux D'Enfants heeft het allemaal. Maar net het belangrijkste ontbreekt: een fatsoenlijk script en oprechte passie. De gejatte stijl is nog tot daar aan toe, aantrekkelijke hoofdpersonages zijn ook nooit vervelend en de film heeft best grappige momenten, maar het raakt allemaal maar geen snaar. De hoofdpersonages zijn egoïstische kwallen en handelen onlogisch. Voor de kleinste hindernissen in hun oh zo bijzondere relatie lassen ze 10 jaar gehele onthouding in, ondertussen een gezin opbouwend om dat even gemakkelijk en harteloos weer te verlaten bij elkanders weerzien. Dat is geen romantiek, dat is griezelig egocentrisme dat waarachtig twee gelijkgestemden heeft overmeesterd.

De rest van de personages zijn plat en onredelijk, of gewoon volledig blanco. Het drama stuwt hierdoor volledig op de twee hoofdpersonages, van wie de problematiek eerder irritant dan aangrijpend is. Ze zijn niet alleen kinderachtig, maar ook onrealistisch. Ze houden met hun levens van elkaar, maar het kan wel van het ene op het andere moment omslaan ... net zoals in welk echte leven?

Aan het einde werd de kitsch toch echt te veel: niet alleen visueel maar zelfs verhaaltechnisch sloeg het toe. Geen seconde van het verhaal wordt besteed aan een eeuwig verliefd samenzijn, en dan komt dit wel heel erg uit de lucht vallen. Stilistisch inconsequent.

Te hip, te simpel en te theatraal. Daadwerkelijke emotie is ver te zoeken.

2*

Gemengde gevoelens, maar als ik de reacties hier zo doorlees kan ik me toch het best vinden in de negatieve recensies. Jeux d'Enfants komt na-aperig over, niet alleen van Amelie overigens. Hoewel er enkele leuke momenten zijn is het verhaal van twee mensen die voor elkaar geschapen zijn maar er een hele film over doen om wel of niet bij elkaar te komen behoorlijk pover. Het idee van die weddenschappen is in de kindertijd aardig, maar naarmate de opdrachten verstrekkender worden verliezen de hoofdpersonages eigenlijk alle sympathie. Wat serpico ook al zegt; het is gewoon ontzettend dom wat ze doen. Visueel verder weinig bijzonder, met uitzondering uiteraard van de prachtige ogen van Marion Cotillard. Het dubbele einde beviel me tenslote niet erg, beter voor één van de twee gekozen. Twee-enhalf ster.