Jeux d'Enfants (2003)

Redelijk grappige film over een jongen en een meisje die elkaar continu uitdagen tot sadistische waaghalzerij. Soms voorspelbaar, en dan weer niet. Het had wel wat weg van Amelie, maar dan wel minder goed.

Jeux d'enfants vind ik een zeer goede film

maar weet iemand hier de chronlogie van de film?

Ik vraag mij af of er flashforwards of flashbacks zijn?

graag een antwoordje

alvast bedankt

Erg aparte film. Typisch Frans..
Vooral de zelfmoord op het eind was briljant.

Verrasend frisse film! Het deed ook mij bij vlagen een beetje aan Amelie denken maar daar heb ik me verder totaal niet aan geergerd ofzo, vond deze achteraf zelfs nog ietsjes beter denk ik, maar dat valt later nog wel te bezien. De twee hoofdrolspelers (zowel de kinder als volwassen acteurs) deden het erg goed. Daarnaast zijn de visuele trucjes erg leuk, konden het fantasierijke sfeertje en verhaaltje me erg bekorren en was het bij vlagen ook nog eens ontzettend grappig, neem bijvoorbeeld die scene waar Sophie al die vieze woorden met een B opnoemde heb me echt doodgelachen, zo schattig ook.

4 sterren

Hoewel dit soort romances er vaak wel mee door kunnen, werd bij deze de boel een tikkeltje té voorspelbaar. Om twee voorbeelden te noemen: aanzoek+ziekenhuis Wel aardig filmpje, echt bijzonder is het helaas niet.

3.0*

Deze film vandaag weer eens herzien. Kon hem beter waarderen dan bij mijn eerste kijkbeurt in de bioscoop. De reden is dat ik van dit soort films thuis nu eenmaal beter kan genieten dan in een filmzaal. De visuele stijl van deze film vond ik zeer mooi, deed inderdaad wel denken aan Amelie, maar voor mijn waardering van deze film is dat absoluut niet van invloed. Leuk fris spel van de hoofdrolspelers, zeker ook van de kinderen. Kon ook best wel genieten van de sadistische spelletjes, waarvan ik het spelletje op de spoorrails toch wel het mooiste vond.

4,0* na herziening

Op de dvd die ik heb staat letterlijk: "de nieuwe Amélie".

Tsja weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden. In eerste instantie boeide die wel, maar na verloop van tijd ging het me aardig vervelen. Het einde willen ze nou dat je zelf mag beslissen welk eind het heeft of wat? Eerst laten ze zich in cement storten en het volgende moment zie je ze oud en bejaard van elkaar genieten. Weet niet wat ze nou eigenlijk met dit einde willen zeggen (TIPS?). Deed het voor mij niet in elk geval

Jeux D'Enfants is een kinderlijk simpele film, en daarmee is de titel erg treffend. Nogal een stijlbreuk in een film waarin verder maar weinig doel treft.

Een grappige gimmick, aantrekkelijke hoofdpersonages, een 'leuke stijl' (inderdaad 100% wannabe Amélie), situaties die in het dagelijks leven zeldzaam zijn: Jeux D'Enfants heeft het allemaal. Maar net het belangrijkste ontbreekt: een fatsoenlijk script en oprechte passie. De gejatte stijl is nog tot daar aan toe, aantrekkelijke hoofdpersonages zijn ook nooit vervelend en de film heeft best grappige momenten, maar het raakt allemaal maar geen snaar. De hoofdpersonages zijn egoïstische kwallen en handelen onlogisch. Voor de kleinste hindernissen in hun oh zo bijzondere relatie lassen ze 10 jaar gehele onthouding in, ondertussen een gezin opbouwend om dat even gemakkelijk en harteloos weer te verlaten bij elkanders weerzien. Dat is geen romantiek, dat is griezelig egocentrisme dat waarachtig twee gelijkgestemden heeft overmeesterd.

De rest van de personages zijn plat en onredelijk, of gewoon volledig blanco. Het drama stuwt hierdoor volledig op de twee hoofdpersonages, van wie de problematiek eerder irritant dan aangrijpend is. Ze zijn niet alleen kinderachtig, maar ook onrealistisch. Ze houden met hun levens van elkaar, maar het kan wel van het ene op het andere moment omslaan ... net zoals in welk echte leven?

Aan het einde werd de kitsch toch echt te veel: niet alleen visueel maar zelfs verhaaltechnisch sloeg het toe. Geen seconde van het verhaal wordt besteed aan een eeuwig verliefd samenzijn, en dan komt dit wel heel erg uit de lucht vallen. Stilistisch inconsequent.

Te hip, te simpel en te theatraal. Daadwerkelijke emotie is ver te zoeken.

2*

Gemengde gevoelens, maar als ik de reacties hier zo doorlees kan ik me toch het best vinden in de negatieve recensies. Jeux d'Enfants komt na-aperig over, niet alleen van Amelie overigens. Hoewel er enkele leuke momenten zijn is het verhaal van twee mensen die voor elkaar geschapen zijn maar er een hele film over doen om wel of niet bij elkaar te komen behoorlijk pover. Het idee van die weddenschappen is in de kindertijd aardig, maar naarmate de opdrachten verstrekkender worden verliezen de hoofdpersonages eigenlijk alle sympathie. Wat serpico ook al zegt; het is gewoon ontzettend dom wat ze doen. Visueel verder weinig bijzonder, met uitzondering uiteraard van de prachtige ogen van Marion Cotillard. Het dubbele einde beviel me tenslote niet erg, beter voor één van de twee gekozen. Twee-enhalf ster.

Gewoon een mooie beetje sprookjesachtige Franse film. Gewoon een leuk verhaal, mooi kleurgebruik, mooi gefilmd. Heeft inderdaad wel wat weg van Amélie, maar het is toch wel een heel andere film.

Ik kan dit soort films gewoon erg waarderen, 4*.

Wat een lieve, romantische en schattige film. Leuk verhaal, leuk gefilmd!

3,5*

wat een geweldige film
Ik zat er helemaal in
en wat een einde ik zat te wachten op een happy end ofo iets maar dit was meer dan goed
ik zal hem zeker vaker zien

De film begon naar mijn mening ietswat vervelend, maar dat veranderde snel. De film wordt naar mijn idee steeds leuker naar het einde toe, met als kroon het slot. De vorm vond ik zeer leuk gevonden, iets wat door veel mensen beschreven wordt als na-aperig, maarja ik heb Amelie niet gezien dus daar kan ik verder niet zo over oordelen. Ik heb wel genoten van de leuke montage en al die leuke dingetjes er omheen. Sterk acteerwerk overigens. Net niet goed genoeg voor 4 sterren, hou het bij een respectabele 3,5***

Film is het aanzien waard, maar niet echt bijzonder.
Lijkt een poging om voort te borduren op het succes van zowel het prachtige "Le Fabuleus Destin d'Amélie" (2001) en als van het romantische "Serendipity" (2001).
Ik vind die poging van schrijver/regisseur Yann Samuell niet zo geslaagd. Het dubbele einde spreekt mij helemaal niet aan.
Marion Cotillard is (zoals altijd) het aanzien meer dan waard, maar het beste deel van de film vind ik toch de soundtrack en dan vooral de verschillende uitvoeringen van "La Vie en Rose", waarbij natuurlijk die van Louis Armstrong eruit springt.

Super leuke film. Was verliefd op het meisje! Hoe ouder ze werd hoe leuker eigenlijk. Bij dit soort tijdspannes ben ik wel altijd een beetje bang dat de jonge variant je hart steelt en de oudere variant je opeens vreemd vind, of net andersom. Dit gebeurde wel even maar ze wist me gauw over te halen. De jongen vond ik wel iets nietszeggender, hij had niet zo'n uitgesproken karakter als de hare en juist zij gaf de meest gemeenste opdrachten leek wel. Erg sadistisch soms ook wel. Het dubbele einde vond ik ook wel wat mindere die van die twee oudjes die nog steeds hun spel spelen leek me wel het leukste persoonlijk. De in het beton laten gieten het meest onwaarschijnlijke ook, zal het wel mee te maken hebben.

Raar dat mensen het met Amelie' vergelijken, vond het daar totaal niet mee verwant eigenlijk. Behalve het visuele misschien soms (veel rood en groen ook). Dit is toch wel een stuk donkerder en voor mij veel minder sprookjesachtig zoals Amelie. Wat ik niet zie als een minpunt of zo van deze film hoor. Deze film is gewoon leuk op zichzelf.

Ik moet toch even beginnen met Louis Armstrong. Heb ik van mijn vader meegekregen, van jongsaf. En in deze film is hij echt de grote held, de lach, de waarheid, dat ene detail wat alles goed en af maakt. En de laatste jaar of tien is alles wat mijn vader deed of vond heilig geworden voor me - ook dit, en dat geeft de film echt een pluspunt, hoe persoonlijk dat ook is.

Marion Cotillard dan, ze is altijd al helemaal niet lelijk, maar hier is ze echt een heel mooi meisje. Geen fotomodel, dat kan ze wel zijn misschien, maar niet in deze film - ze is hier het meisje waarvan je achteraf pas snapt dat ze de mooiste van allemaal was. En dat past dan weer perfect bij de rest van het hele sprookje.

Cap ou pas cap? That's the question. Geef er maar eens een antwoord op.

Okay, deze schijnbaar toch redelijk bekende Franse film was in eerste instantie helemaal langs me heengegaan.

Blijkt een aardige film over twee kinderen die fanatiek het spelletje pandverbeuren (Truth or Dare) spelen en daar tot ver in hun leven mee doorgaan.

Thema is net iets te simpel om de hele film te dragen, maar ach bij vlagen best plezierig en soms een beetje venijnig en het geheel is ook mooi gefilmd en goed geacteerd.

Aardig, maar net te weinig intens om tot de echt sterke Franse films te behoren.

Interessante en lieve film, af en toe een beetje onduidelijk maar absoluut mooi. Een heerlijk sfeertje gedurende de hele film en erg mooi gefilmd. Het verhaal is erg leuk en origineel. En met deze twee acteurs is het gewoon een ideaal duo. Met name natuurlijk de schitterende Marion Cotillard, god wat was weer mooi in deze film.

4*

Prachtige film, al wist het eerste gedeelte met de kinderen me niet echt te bekoren. Samuell overdonderd je met veel visuele trucs, wat er natuurlijk wel leuk uit ziet, maar enig gevoel had ik er verder niet bij.

Na een half uur wordt de film gelukkig wel beter. Dat is vooral te danken aan de twee personages gespeeld door Canet en de onweerstaanbare Cotillard die een sterke aantrekkingskracht op elkaar hebben. Des te zuurder zijn de uitdagingen, die leiden tot pijnlijke en genante momenten.

Op de een of andere manier, ging ik ook meer de visuele stijl waarderen. Natuurlijk is het gejat, maar ik vond de film toch een stuk beter dan Amelie. Leukere personages, interessanter gegeven en ondanks de bittere toon gaat nergens de charme verloren. Prachtig einde overigens, waarin ze in het beton worden gegoten. Aan de ene kant wrang, maar tegelijkertijd ontzettend vertederend.

4*

Gezien de vele lovende commentaren hier, heb ik de film opnieuw bekeken en mijn waardering opgetrokken naar 3½ *. Ik blijf echter moeite hebben met het derde deel van de film. Ten opzichte van de luchtige twee eerste delen krijgt het "kinderspel" dan wel erg grimmige trekjes. Vooral de scène met de trein deed me pijn. Als je in je omgeving iemand hebt, die zoiets heeft meegemaakt dan valt het niet mee om daar naar te kijken. Het gezegde "in beton gegoten" wordt hier trouwens wel heel erg aanschouwlijk gemaakt.

Damn, lang geleden, zag laatst op Internet een stukkie voorbij komen en kreeg zin 'm weer eens te zien.

De eerste 20 minuten net bekeken in de Franse les, stevent sterk op een vijfsterrenfilm al. Nuja, de kinderen doen het meestal beter dan de volwassenen in films als deze maar tot nu toe echt wel geslaagd.

Je houdt ervan of niet, dit zijn dus niet mijn films, voor de liefhebber.

Hetzelfde hier, niet echt mijn films. Beetje hetzelfde zoals het Notebookgelul.

Van begin tot eind behoorlijk irritant, zeker het eerste uur. Daarna wordt de film wel wat interessanter en ontstijgen de leuke ideeën en cinematografische vondsten de irritatiefactor, maar het had iets waardoor ik eigenlijk weerzin voelde om er in mee te gaan.

Het is dat het erg mooi geschoten is - hoewel ik me (zeker in het begin) niet aan de indruk kon ontrekken dat het nogal een Amélie ripoff is, met dat overduidelijke rood-groen contrast - en dat zorgt ervoor dat het nog wel een aardig ruime voldoende verdient. Verder maar een irritante film die ik wat te in your face bijdehand vond. Kan het niet beter verwoorden.

heel kleine 3,5*

Ik hou wel van dit soort films, maar deze film kon me gewoon niet pakken..

ik miste de chemie...

Jammer want het verhaal had wel potentie maar is gewoon niet goed uitgewerkt...

2*

Het intro 'evenals het kleur gebruik' deed me meteen aan Amélie denken, ik was ook ontzettend verbaast dat het geregisseerd is door iemand anders. Stiekem staat me dat dan een beetje tegen. De vormgeving toont wel veel overeenkomsten. Het voelt dan zo overduidelijk gejat.

Af en toe was deze film te theatraal voor mij, het begin stuk met Julien en Sophie als kinderen pakte me niet. Het hele theatrale haalde voor mij het gevoelige eruit. De dood van de moeder, het geklier van de kinderen, het werd een beetje genegeerd. Vooral het stukje van Adam en Eva stond me totaal niet aan. Te druk, teveel kleuren, teveel onnodige zaken die er bij gehaald worden. Maar dat is meer mijn persoonlijke smaak.

Het middenstuk daarentegen vond ik super. Het deed me veel. Ik vond het met momenten ongelofelijk pijnlijk, zoals de scene met de verloving, en de trein. En ik heb vaker ook echt ontzettend moeten lachen. Sommige wendingen had ik echt niet verwacht, en ik voelde mee met Julien en Sophie.

Het einde daarentegen.. Tja, het voelde een beetje geforceerd. Alsof Yann Samuell het niet een typisch goed eind wou geven omdat hij bang was om toch teveel op een 'gewone' feelgoodmovie te lijken? Of ik heb een aversie tegen cement, dat is ook goed mogelijk.. Ik had zelf liever een gezellige recht toe recht aan einde gehad.


Al met al dus vond ik het een ontroerende en grappige film. Maar soms een beetje té.

Aardig mislukt.

Jeux d'Enfants pretendeert gedurfd te zijn, maar faalt daar zwaar in. Ook dat geforceerde speelse kantje zorgt meermaals voor Amélie-jeuk. Opgelucht was ik dan ook toen volwassen Julien en Sophie verschenen.
Een kwartier lang zorgt dat voor een degelijke film, maar al snel komen de valkuilen. Zaken zoals dat "aanzoek" en de ziekenhuisscène zie je mijlenver aankomen en ik had dan ook een nadrukkelijk "He-he, zoveel tamtam maken om dàt?"-gevoel. De film faalt gewoon in z'n opzet.

Puppy Guillaume Canet en Marion Cotillard kunnen ook niet alle meubelen redden, ondanks dat zij (maar vooral hun chemie) kleine lichtpuntjes zijn. Vooral Cotillard laat zien over talent te beschikken.
De kindacteurs doen het voor de verandering ook niet al te slecht.

Regisseur Yann Samuel mag dan wel falen in z'n opzet, de speelduur vliegt vrij snel voorbij. Jeux d'Enfants heeft zo nu en dan een leuke vondst, al zijn het vooral de kleuren die in goede zin opvallen. De soundtrack brengt bezoekjes aan alle niveaus, van uitstekend passend tot kutzooi.

2

Heel originele en fantasierijke benadering van "l'amour pour toujours".

Romantische film met humor die je zonder veel vragen moet over je heen laten komen en genieten van de mooie filmische momenten, de chemie tussen beide hoofdacteurs en Satchmo's "La Vie en rose".