Le Premier Jour du Reste de Ta Vie (2008)

redelijk doorsnee film met toch wel matig tot voldoende acteer prestaties.
Einde vd film was mooi.

Gelaten.

Da's de emotie die overheerste tijdens het kijken. In het begin leek het nog wel wat te worden. De lichtvoetige sfeer in de film kwam een beetje onverwacht, en was een aangename verrassing. Ik was vooraf toch wat bang voor een Franse praatfilm.

Maar de aparte segmentjes kennen weinig samenhang en zijn ook verre van sterk genoeg om op zichzelf te staan. Daarbij zijn de familiemomenten wat geforceerd. Buiten de vader en de jongste zoon vond ik het acteerwerk ook niet bijster, met als dieptepunt de immer memmende moeder.

De film draaft dan ook nog iets te lang door, en het einde zal best pakkend geweest zijn voor mensen die ondertussen een band met de personages opgebouwd hadden, maar mij deed het allemaal erg weinig. Misschien ook omdat het er in de laatste scenes best dik op lag.

De jongste zoon was veruit het meest interessante personage, maar kreeg een van de meest povere fragmenten, zonder echte focus.

Visueel redelijk, maar ook redelijk inwisselbaar. De soundtrack kon mij weinig boeien (opgepast, debiele discoscenemuziek alert!), de tijdsimpressies vond ik ook niet bijster overtuigend.

Echt slecht was het niet, start redelijk vlotjes, maar verwaterd daarna in een wat ongeïnspireerde collage van gebeurtenisjes.

2.0*

Doet in het begin een beetje denken aan een veredelde soap. Want dat is het eigenlijk ook.
Vooral het eerste verhaal (met de hond, en het verhuizen) is maar niets, en je vraagt je af of dat de hele film zo gaat zijn.
Het is eigenlijk verschrikkelijk voorspelbaar (de dood van de opa, dat de vader ging sterven, dat ze ontmaagd ging worden en direct verlaten ging worden … was altijd al een half uur op voorhand zichtbaar), en zelf de kleine momentjes zitten tjokvol clichés. Bovendien heeft deze film op gebied van dialogen of beelden niets speciaal te bieden.

Een sterk verhaal moet je hier niet verwachten. En dat wordt naarmate de film vordert niet beter.

Wat wel betert is dat je toch gaat meeleven met de personages. Het is vooral de vader die intrigerend is, terwijl de dochter me eigenlijk gestolen kon worden. (Overigens: in 1988 lijkt ze 8 jaar, en 5 jaar later is ze 16). Tegen het einde van de film lijken de meeste personages echt familie van je te zijn.

Een ander groot pluspunt is de gebruikte muziek. Er worden verschillende genre’s gebruikt, en de gebruikte muziek weet steeds een emotioneel hoogtepunt uit te vergroten.
Het hoogste van de hoogtepunten is natuurlijk ‘Perfect Day’. Van mijn part mocht de film daar dan ook stoppen, terwijl wat jeugdherinneringen door het beeld flashen.


PS: lol @ de gedubte versie van ‘The Magnificent Seven’ die even voorbij komt

3,0*. (Dat terwijl ik in de helft van de film nog naar 2 neigde)

Altijd leuk zo'n film die wat willekeurige mensen volgt en hun dageijkse strubbelingen in het leven.

Heerlijke film over een dag uit het leven van een willekeurig iemand die toch wel een wat moeizaam begin kent. De film bevat veel humor wat de film veel goeds doet. Niet alles is even interessant, maar door de luchtige aanpak is alles aan de film genietbaar. Goede muziek ook.

Degelijke film met prima rollen van Jacques Gambin en Déborah François.
Geen topper, maar boeiend om naar te kijken.

Poeh wat een hoge score hier zeg, voor een niemandalletje.

Best aardig filmpje, maar eentje die je snel weer vergeet. Er gebeurt namelijk niks wat een blijvende indruk achterlaat, oké mischien de luchtgitaar sequentie dan. Een typisch Frans voortkabbelend werkje, redelijk onderhoudend maar snel weer vergeten.

It's a perfect day van Lou Reed gebruiken is niet bepaald origineel, eerder goedkoop. Daar krijg je van mij geen punten voor.

Gezapig filmpje. Ondansk dat ik wel hou ven dergelijke multivertellingen en ze ook behoorlijk hadden geïnvesteerd in een goed soundtrack, kon de film me weinig boeien. Het werd allemaal oersaai in beeld gebracht en ook de personages en hetgeen het overkwam ontstegen niet of nauwelijks het GTST niveau. Op zich keek het nog wel aardig weg, maar om dan ook nog eens geforceerd een emotioneel eind tentoon te spreiden is een echte dooddoener.

3*

Je hebt niks positiefs te melden over deze film, hoe kom je dan toch op 3 sterren uit...foutje?

Ach, zoals ik aangaf. Ik hou wel van die multivertellingen en ook de muziek was prima. Daarbij is een 3 (6je) is nu niet bepaald een hoge score. Heb me ook niet geërgerd, dus vandaar geen onvoldoende.

Pareltjes..... ze worden nog steeds gemaakt.

Ik had hoge verwachtingen voor deze film aangezien het vergeleken wordt met de Canadese film C.R.A.Z.Y., en deze film mag dan misschien niet zo sterk zijn als zijn Canadese tegenhanger, toch heb ik ervan genoten. Wat beide films in elk geval gemeen hebben met elkaar is dat het in beide gevallen gaat om een luchtig, Franstalig drama dat door middel van tijdsprongen verschillende gezinsproblemen aanhaalt. Ook hier ben je als kijker getuige van belangrijke momenten binnen een normaal gezin en de gevolgen ervan. Je krijgt afwisselend gelukkige en ongelukkige momenten te zien die als kijker dikwijls herkenbaar zijn, maar de film bevat dan ook vele thema's: coming-of-age, dood, romantiek, slechte vader-zoon relatie,... De manier waarop het allemaal gebracht word is heel luchtig. Geen zware dramatiek maar dramatische momenten aangevuld met komische, relativerende situaties. De uitvoering van het hele verhaal was ook in orde: prachtige shots die elkaar afwisselden aangevuld met een degelijke soundtrack.

4.0 sterren

Mooi verpakt cadeau zonder wezenlijke inhoud.

ja.. goed gemaakt,... drama, humor... in een film...
verhalen waarin je in kunt verdiepen, maar ook die je snel weer kunt vergeten..
4.**

Al een tijd geleden dat ik iets zag dat zo bij me hart ligt. Ongelofelijk aandoenlijke personages, stuk voor stuk. Prachtig spel, oprecht drama en hilarische momenten vormen verder en uiteindelijk de sleutel tot een fantastische film. 4,5*

Hier kan ik kort over zijn: aangrijpende film!