A Home at the End of the World (2004)

Een verhaal met een complex onderwerp wordt op een doeltreffende en vanzelfsprekende wijze verteld met imponerend spel.

Ik vond de film eigenlijk maar saai.. verhaal sprak me wel aan maar ik vond het allemaal wat oppervlakkig, ik denk dat als er verder in gegaan werd op de verwarrende gevoelens en dergelijke dat de film een stuk boeiender zou zijn. Het werd elke keer net niet interessant genoeg, jammer.

Nog steeds voor mij een bijzondere film naar een bijzonder boek over houden van mensen! Niet altijd bijster geacteerd, maar dat maakt het voor mij meer aannemelijk en geeft een zekere charme aan de filmprent.

Slap, sentimenteel en uitermate saai.

Aardige film. Dat komt vooral door Colin Farrell. Die spat nog van het scherm af. De rest van de cast is maar duf en stoffig.

Een wat onevenwichtige film die met name in de eerste helft met zevenmijlslaarzen door het boek(dat ik niet las) lijkt te wandelen, maar vooral in de tweede helft stevig opknapt (zo'n beetje vanaf het kopen van het huis). Als vrij knap een complexe driehoeksrelatie wordt geschetst. Maar de film blijft wat te kort aanvoelen. Einde is wel erg goed en erg in lijn met de toon van de tweede helft. Ik vond de andere twee hoofdrolspelers (Wright-Penn en Roberts) trouwens beduidend beter dan Farell die net goed genoeg is om niet een complete miscast te zijn. En voor Spacek heb ik een zwak.

Heb het boek al een eeuwigheid hier liggen. Ik ga er denk ik eens in lezen.

Dikke 3.0*

Een portie coming on age, een portie vriendschap, een portie liefde en romantiek en good old Sissy Spacek, hunkerend naar genegenheid in een al bij al genietbare film die ook wederzijds begrip promoot.

Zeer goed acteerwerk, vind ik, door de grown-ups maar toch ook van die Erik Smith als de 15-jarige Bobby.

Nostalgisch gekozen titel en knappe soundtrack.

Film die langdraderig en saai is. Met moeite uitgekeken.