Trilogy of Terror (1975)

Vermakelijke trilogie, de eerste 2 delen zijn niet echt memorabel maar het laatste deel met de fetish-pop is erg leuk. De makers van Child's Play vonden dat waarschijnlijk ook.

Horror-anthologie in drie onevenwichtige delen, maar toch nog genietbaar. In het eerste luik "Julie" wordt een jonge lerares het hof gemaakt door één van haar leerlingen. Wanneer de student echter te ver gaat en nadien chantage pleegt, zet ze het hem betaald. Het tweede segment " Millicent and Therese" gaat over een oude vrijster die zich gefrustreerd voelt door het losbandige gedrag van haar jongere zuster en uit jaloezie besluit om haar met voodoo-praktijken naar het hiernamaals te helpen. Het laatste deel "Amelia" aka "Prey", gaat over een dame die voor haar vriend, een professor in de antropologie, een pop koopt, waarin de geest van een oude krijger huist. Ze negeert de uitdrukkelijke waarschuwing op een bijgeleverd blad dat het gouden ketentje rond de pop niet mag losgemaakt worden zodat de hel losbarst.

Naar drie kortverhalen van Richard Matheson en met Karen Black in vier rollen. De nieuwe Dark Shy DVD (regio 1) is zeker een verbetering ten opzichte van de Anchor Bay DVD. Hoewel 4:3 is de print zelf gaaf, zijn er nu ook Engelse ondertitels en enkele bescheiden extra's.

http://www.axelmusic.com/productDetails/030306759395

De Film viel mij erg tegen. De eerste 2 verhalen boeiden mij niet en waren matige thrillers. Het 3e verhaal maakt heel wat goed. Grappig bezeten poppetje, die de hoofdrolspeelster de halfe film laat gillen.

De eerste twee delen vallen tegen. Alleen het derde deel is de moeite waard.

2,0* > Julie

2,5* > Millicent and Therese

3,5* > Amelia

Totaal 2,7*, dus afronding naar: 2.5*

1ste deel: 2.5 ster, vooral vanwege de sfeer nog goed te doen.

2e deel: 2 sterren. Beetje slap verhaal en ook acteerwerk boeide me niet hier.

3e deel: 4 sterren: Geweldig deel dankzij het krijgertje. Geweldig karakter.

Deel 1: 2*

Deel 2: 0*

Deel 3: 5* (perfect gewoon, kort maar krachtig, echt pure horror in dit deeltje)

Dit valt toch flink tegen na vandaag al Tales From The Crypt 1 en 2 gekeken te hebben.

Halfje eraf. 2.5* is meer dan genoeg voor deze trilogie.

Drie losse verhalen die steeds spelen met een Freudiaans idee dat actrice Karen Black object van verlangen is in de ogen van anderen. Eerst de schooldocente die uitgekleed wordt door het geestesoog van de hitsige leerling; dan de twee zussen die allebei de twee polen van de madonna en de hoer uitbeelden; tot slot de jonge vrouw die over zich heen laat lopen tegenover moeder en liefdesrelatie. In die zin is het veel gelaagder qua opzet dan je van de ogenschijnlijk rechtlijnige B-plots zou verwachten. Toch zijn de eerste twee verhalen te koel en te afstandelijk om werkelijk verder te komen dan pretentieuze spielerei. Met het derde verhaal komt er een speels element bij met een moorddadige Afrikaanse pop. In alle eerlijkheid is de slotaflevering dan ook waarom je dit vergetenswaardige drieluik eens zou moeten zien. Vooral ook om de geniale climax waar het eerdere spel met subject/object behoorlijk imposant visueel wordt gemaakt.

Kijkt door de korte verhalen die rond de 25 minuten duren wel erg makkelijk weg, niet alle filmpjes zijn van een goed niveau maar met name 1 en vooral ook 3 maken het voor mij meer dan de moeite waard.

vermakelijk!

3*

Deel 3 met die killer pop uit de jungle is het sterkst , maar ook deel 1 is de moeite waard mede door de plot twist aan het eind deel 2 is het zwakst en je zag de clou al van ver aankomen .
Opvallend dat in elke verhaal dezelfde actrice de hoofdrol speelt .
Al met al een vermakelijke 3 luik beetje in de sfeer van creepshow .

Trilogie (duh) met als onderliggend thema: de uptight ouwe vrijster (altijd gespeeld door Karen), vaak lijdend aan mommy/daddy issues zoals bepaalde uhhm gevoelens voor je vader. Je moeder die 't niet kan verkroppen dat je eindelijk zelfstandig bent. Superherkenbaar natuurlijk.

Deel 1 gaat over een docent muffe engelse lectuur die wordt belaagd door een stud(ent). Deel 2 gaat over een vrouw die beweert dat haar sletterige zus een satanist is (?) Met een plottwist die je zag aankomen, al na 30 seconden. Maar toch verwarrend blijft. Deel 3 gaat over een vrouw in een hi-rise appartement, belaagd door een koppensneller van 30 cm. Die laatste scene is overduidelijk de blauwdruk voor de 'Evil Hand vs. Ash'- scene uit Evil Dead 2. En is ook best indrukwekkend.

Danny Curtis TV voer voor op de zondag.

Amerikaanse horror -anthologiefilm met vier keer Karen Black in de hoofdrol. Het bestaat uit (hoe kan het ook anders) drie segmenten, elk gebaseerd op niet-gerelateerde korte verhalen van Richard Matheson ( het meest bekend The Last Man on Earth/I Am Legend en Roger Cormans Poe-films) Het is onderdeel van de televisieserie ABC-film van de week waar tussen 1969 tot 1975 speciaal voor tv gemaakte films waren te zien. (o.a. regisseur Steven Spielberg, Duel (1971) of tv-Pilot Starsky & Hutch (1975) Er is uiteraard geen expliciete seks of naaktheid en geweld wordt tot een minimum gebracht.

Het eerste segment; "Julie" (kort verhaal "The Likeness of Julie" 1962) College student Chad Rogers vraagt zich af hoe zijn wiskundelerares Julie eruitziet onder haar kleren. Zo gezegd zo gedaan hij neemt haar mee naar een Drive-In, drogeert, fotografeert, en er wordt geïnsinueerd meer om vervolgens haar te chanteren...Afgezien, dat Karen Black niet verder gaat dan een paar knoopjes van haar blouse open, wel een verhaal dat de aandacht weet vast te houden.

Het tweede segment "Millicent en Therese" (kort verhaal "Needle in the Heart" 1969) Waarin Karen Black haar acteertalent mag laten zien, ze speelt een dubbelrol van twee zussen. De afstandelijke preutse Millicent houdt zich het liefst afzijdig van alles en iedereen terwijl de flirterige en verleidelijke Therese het liefst de hort op is. De moderne kan helaas al ver van tevoren zien wat er aan het einde voor wending komt...Toch weet dit verhaal wel een broeierige sfeer op te roepen.

Derde en laatste segment "Amelie" (kort verhaal "Prey" 1969) Het is deze aflevering waardoor deze film zijn memorabele status verdiende. Afgezien van een poppenspeler en stemacteur is dit keer het hele verhaal een onewomanshow. De onzekere vrouw Amelie probeert zich los te worstelen van haar (nooit geziene) overheersende moeder, Ze woont alleen in een appartement in de stad en heeft avondplannen om haar antropoloogvriendje op zijn verjaardag te zien. Ze heeft de een authentieke Afrikaanse Zuni Fetish-pop gekocht als cadeau maar wanneer het kleine gouden kettinkje om zijn middel knapt, is het mis...Het stop-motion-wezentje en zijn onophoudelijke geluid zijn inderdaad iets opvallends! Shots vanuit het perspectief van de pop dragen bij aan de zenuwslopende chaotische paniek.

Prettig om naar te kijken, maar niet meer zo revolutionair volgens de normen van nu, maar door Karen Black en als minder heftige product van de netwerktelevisie van 1975 zeer prima te bekijken! Gevolgd door twee sequels, Dead of Night (1977) en, jaren later, Trilogy of Terror II (1996) (geen van beide, in tegenstelling tot de eerste film, was een ABC Movie of the Week ). De eerste twee films waren onverkochte pilots voor een horror-anthologie-tv-serie die Dead of Night zou gaan heten .

Tot slot nog even een leuk feitje; In de aflevering “Battleground” (Stephen King) van Nightmares and Dreamscapes heeft de huurmoordenaar de Zuni-fetisjpop uit de “Trilogy of Terror” in een vitrine staan!

Zoals de filmtitel al doet vermoeden een anthology horror van drie gebundelde shorts. Beetje in de lijn van het meer bekende Tales from the crypt. De voorkeur ging bij mij toch eerder naar het derde en laatste deel. Het meest horror ook met een voodoo poppetje dat tot leven kwam en de vrouw naar het leven stond. Best goed gedaan, zowel het poppetje zelf als het geheel. De sound zit goed en het is één lange lijdensweg om aan het onding te ontsnappen.

Het eerste filmpje is een stuk realistischer en klinkt menig student misschien bekend in de oren wanneer hij of zij vroeger over die knappe leraar of lerares fantaseerde. En uiteraard geeft de afstandsrelatie, de machtspositie en het verbodene een extra pigment aan het geheel. Ook hier dus, alleen gaan beide protagonisten wel erg ver in hun handelingen. Het blijft niet alleen bij fantaseren...

Het tweede deel vond ik weinig soeps. Weinig interessant en gaat over twee jaloerse zussen waarvan de één de ander om zeep probeert te helpen. Het kon zomaar een soap zijn.

Zeer matig.

Trilogy of Terror vormt een anthologiefilm die veel bekender is geworden dan nodig was, al komt dat waarschijnlijk omdat de cast uit een aantal niet-onbekende namen bestaat. Natuurlijk heb ik het dan over Karen Black, maar die laat in een driedubbelrol zelden zien waarom ze in de filmwereld is doorgebroken.

Julie (1,5*). Eerste segment duurt vooral veel te lang zonder dat de interesse wordt verhoogd. Het ziet er visueel kaal en ondoordacht uit en tapt alle kracht die het heeft uit een redelijke plotwending, die helaas niet al te mysterieus wordt gehouden. Het acteerwerk van Black is verder ook erg overdreven en onoprecht, alsof ze voortdurend in haar kunnen werd beperkt om alles zo cartoonesk mogelijk over te brengen.

Millicent and Therese (1,0*). Volgt min of meer dezelfde structuur als het eerste segment, waarin alle kracht wordt uitgestuurd op een half uitgewerkte plotwending. Het problematische met dit tweede hoofdstuk is dat de verrassing er dan al af is en het vooral erg saai voor de dag komt. Slecht geacteerd en brak geregisseerd, hier valt echt niet in af te lezen dat het nu zo'n lange productie heeft moeten vormen.

Amelia (2,5*). Eigenlijk is het simpelste segment ook meteen de beste en dan is het niet gek dat dit het hoofdstuk is dat breed wordt geadverteerd. Het concept heeft daarbinnen weinig om handen en ook hier overtuigt Black niet, maar het popje komt vermakelijk voor de dag en het is toch wel onderhoudend om dit schouwspel te blijven volgen. Een wat onhandige keuze na twee veel mindere segmenten, maar zonder twijfel de USP van deze film. Echter niet genoeg om het nu veel verder vooruit te trekken.

Gemiddeld cijfer is een 1,66*, afgerond naar beneden. Ik had er vooraf nog wel zin in, maar moest me ondanks de korte speelduur toch wel erg door de eerste twee segmenten worstelen.