Sanma no Aji (1962)

Weer een subliem, verstild filmpje van Ozu.

De laatste film van Yasujiro Ozu, beinvloed door de dood, tijdens het filmen, van zijn moeder, met wie hij zijn hele leven had samengewoond.
Ook Sanma no aji is een serene meditatie en contemplatie op het ouder worden en op de eenzaamheid. Ook hier speelt de ouder-/ kindrelatie een grote rol. En weer is het resultaat de acceptatie van het onvermijdelijke. Berusting in de eenzaamheid.
Zoals een criticus zei over deze film: “simple and sublime”. Zo is de van Ozu. Verstild en gracieus.

Deze film is wat korter dan de andere twee films die ik zag, Tokyo Monogatari en Soshun. De film is wat meer humoristisch en wat lichter, zij het met een bittere, sombere ondertoon.
Bovendien is het de eerste film in kleur die ik van Ozu zie. Hij had nogal een hekel aan kleurgebruik, maar is later toch overstag gegaan. En mocht je je na Tokyo Monogatari afvragen hoe een Ozu er in kleur uitziet: schitterend!
Het past precies bij zijn films, en de beelden en kleuren zien er echt prachtig uit: sober, gracieus en nostalgisch. De beelden lijken wel op bijvoorbeeld de latere films van Fellini (zoals Amarcord, dat ik gisteren zag): alle al te felle, in het oog springende kleuren zijn uit de film gelaten, waardoor je alleen de zachtere kleuren overhoudt. Dit geeft de beelden en de film een mooie dromerige, etherische, nostalgische sfeer mee.

Veel kenners vinden dit een van Ozu’s mooiste films (ook een 8,3 op imdb).
Inhoudelijk vind ik hem net niet zo (emotioneel) krachtig als Tokyo Monogatari, maar wel (bijna) net zo mooi.

Inderdaad een meer dan typische Ozu film, met in zijn uiteindelijke zwanenzang ook veel dezelfde thema's als in voorgaande films, met name Banshun comes to mind.

Chishu Ryu is wel weer een verademing om te zien, het is net alsof hij niet acteert. Bijzonder innemende man die uitstekend past in de Ozu films.
Opmerkelijk trouwens hoe veel er gezopen wordt in deze film!

Goede film, al vind ik deze niet zo indrukwekkend als enkele andere films van Ozu.

Wat me opvalt in zijn films, is dat de thema’s van zijn films vaak overeen komen. In deze film gaat het over een vrouw die op redelijk late leeftijd nog bij haar vader woont, die het tijd vind voor haar om een man te zoeken. Ozu maakt de sfeer in deze film wat luchtiger. De serieuze onderwerpen worden in deze film nogal eens besproken met een alcoholische versnapering erbij en dat maakt de film op sommige momenten ook grappig. Chishu Ryu is een fijn vertrouwd gezicht, die hier de vader speelt en een fijne rustige uitstraling heeft. Vooral het oude mannetje waar de vader nogal eens een drankje mee drinkt is erg grappig als hij aangeschoten is.

Verder is het camerawerk mooi. Zoals in al zijn films gebruikt Ozu een laag camerastandpunt, van waaruit hij alle gebeurtenissen binnen de familie op een mooie manier vastlegt. Indrukwekkend is het deze keer niet, maar het is vooral de herkenbaarheid van de relatie tussen ouders en kinderen en omgekeerd, die Ozu in zijn films vaak zo goed uitwerkt. Sanma no Aji is een fijne film, met een aangenaam rustig tempo, op momenten erg luchtig en die de relaties binnen een familie op duidelijke en vooral herkenbare wijze weergeeft.

3,5*