The Goldfinch (2019)

Geboeid gekeken naar het eerste coming-of-age-deel van de film. Dat is gewoon goed. Vanaf het moment dat Theo terug vlugt naar New York , verloor ik langzaam mijn belangstelling. De verdere afwikkeling van het plot interesseerde me eigelijk geen bal, hoe het gebracht werd.

Ook de oudere versies van Theo en vooral Boris waren gewoon (veel) minder dan de jongere. Voeg daaraan toe en vreselijk overdreven russisch accent, met de vrij standaard plotafwikkeling en de film begint te wankelen als een kaartenhuis...

Gek genoeg had ik het boek net in huis, toen ik de filmposter zag..ontmoedigend dik boek dus Voor de film gekozen. Sommige dingen werken nou eenmaal beter op papier dan op het grote scherm. De scriptschrijvers hadden best veel kunnen schrappen op het einde.

Typisch dat niet de beste/belangrijkste acteurs hierboven vermeldt staan, waarom staat Aneurin Barnard, hierboven vermeld ipv Finn Wolfhard? Komt wel vaker voor dat de jongere acteurs ondergewaardeerd worden, wel weer gek dat Nicole Kidman dan niet genoemd wordt..

Saaie film waar geen donder gebeurt. Ook het constant heen en weer hoppen van de jonge en de oudere Theo Decker vind ik maar niks, film had daardoor al wel wat korter gekund. En dan heb ik het nog niet eens over die plamuur kop van Nicole Kidman gehad.

Ansel Elgort is wat mij betreft de reden geweest om dit te willen zien. Ergens in de film zakte ik echter in een soort winterslaap en werd het me echt even teveel.

Dus onderzocht ik de binnenkant van mijn ogen voor ongeveer vijf tot tien minuten.

Een bekende naam (Nicole Kidman) zegt dus echt niet alles..

Hoe mooi het ook is en blijft om bepaalde dingen te zien, het is een beetje te droog en de speelduur werkt ook niet mee.

Nee of ja.. Er bestaan beslist betere films.

“In Amsterdam, I dreamt I saw my mother again.”

Rommelig. The Goldfinch voelt gehaast aan, en gelijk in het begin komt er al ongelooflijk veel informatie op de kijker af. Dat er in het eerste gedeelte een aantal tijdsprongen in zitten helpt ook niet mee. Het verhaal is wel interessant, en het is jammer dat de regisseur de focus op de verkeerde dingen legt.

De band tussen Theo en Pippa is interessant, maar jammer genoeg ligt de focus van de film op het misdaadsubplot en de saaie scenes tussen Theo en Boris. De beste scene in de film is die waarin Theo en Pippa tegenover elkaar zitten in een café en praten over wat hun is overkomen, en waarom Pippa in Londen woont in plaats van New York. Meer van dit soort scenes had The Goldfinch goed gedaan.

Goeie film als je slaap tekort komt.

Prachtige film

Aardige film over een jongen wiens moeder om het leven komt tijdens een aanslag in een museum. Een origineel verhaal dat simpelweg te vol zit en misschien ook te veel wil. Alhoewel ik het boek niet gelezen heb, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het boek beter werkt. De film ziet er goed uit en er zijn genoeg goeie scenes maar als geheel komt het niet overal even goed uit de verf.

Naar de bestseller van Donna Tart, die ik niet heb gelezen, maar dat na het bekijken van de film wel overweeg. Om de rechten van het boek werd door de filmstudio's hevig gestreden. Warner Bros. Pictures won. Ik vermoed dat Warner dacht met de filmrechten een geheide oscarwinnaar binnen te hebben gehaald. Dat viel tegen.

De film werd niet goed ontvangen en was bepaald geen box-office hit. De veel gehoorde kritiek was dat de filmvertelling teveel sprongen in de tijd maakt en daardoor geen fijn onderdompel ritme heeft. Ook ontbreekt volgens sommigen de emotionele component. Ik zeg: wat een gezeik!

Het verhaal maakt inderdaad sprongen in de tijd. Heerlijk toch? Blijkbaar willen de meeste mensen een mooi afgeronde chronologische film zien in een eenvoudige vorm en natuurlijk met een gelukzalig einde. Het is niet de manier waarop ik een film wil beleven. Ik wil graag verrast worden.

De film vergt door het gerommel met de tijd gelukkig wat mild denkwerk. Bovendien genereert deze verteltechniek spanning omdat er losse eindjes in het verhaal verschijnen die even fijn plagerig een tijdje blijven hangen. Van die prettige onafgeronde segmenten waarvan de imprint gewoon lekker even onderhuids doorsuddert in afwachting van ontrafeling. Die dingen prikkelen op een prettige manier mijn nieuwsgierigheid. Ik hou van deze vorm van spanning.

De verteltrant van de film is een aangename. Met flashbacks. De film heeft daardoor een heerlijk ritme dat uitnodigt om je in onder te dompelen. Af en toe wat onrustig. Af en toe haperend. Af en toe traag. Doch altijd intrigerend en nieuwsgierig makend naar de volgende gebeurtenis in het verhaal. De volgende scène. De volgende ontwikkeling. Dat is geen saai ritme. Dat is het perfecte onderdompel ritme. Slechts mijn beleving natuurlijk.

The Goldfinch is een visueel mooie film. De cameravoering van Roger Deakins (True Grit (2010), Skyfall (2012)) tovert voortdurend mooie en roerende plaatje tevoorschijn die de gemoedstoestand van Theo grandioos reflecteren. And the Oscar goes to…Maar niet heus dus.

Fijn acteerwerk. Met name van Oakes Fegley als de jonge protagonist Theo en Finn Wolfhard als zijn beste vriend Boris. Ook Ansel Elgort als de volwassen Theo is uitstekend gecast. Zonder mimiek, met een stijve houding en natuurlijk geholpen door de camera, zet hij een prima lethargisch en ingetogen personage neer.

Theo is een jongen/man die kampt met gevoelens van rouw, verdriet, woede, liefde en onmachtig is om die gevoelens te tonen. De non-verbale manier waarop zowel Fegley als Elgort die verstilde gevoelens toch zichtbaar weten te maken, roept verrekte veel emotie op.

En dan zou de film volgens sommigen geen emotionele component bezitten? Onzin.

Hele mooie, rustige en boeiende film met enerzijds een interessant en anderzijds een beetje een triest en apart verhaal. Die twee en een half uur vlogen voorbij. Mooi muziek en mooie plaatjes maakten het helemaal af. En dat alles met als basis een simpel schilderijtje, te bewonderen in het Mauritshuis: Mauritshuis - Puttertje

Wat een heerlijke film, met een mega zalige cast, heel wat top-koppen, ook zeker, de tot nu onbekende Oakes Fregley als de jonge Theo Decker en Finn Wolfhard als de jonge Boris. Een top drama, waarin het verhaal wordt gevolgd van Theo Decker, maar heerlijk gebracht, niet zomaar standaard stuff. Hier smul ik wel van.

Een degelijke film van een boek dat ik niet ga lezen. Niet echt mijn genre en duidelijk ook nog eens veel te dik. Het zal ongetwijfeld beter zijn dan de film die soms wat in stukken bijeen is geraapt alsof er net een bom is afgegaan. De acteurs zijn behoorlijk matig zowel de jonge als oudere Theo. Ansel Elgort mag dan misschien bekend zijn, ik vind hem niet bepaald goed acteren. De jonge Boris heeft wel wat flair en valt het meeste op. De oude Boris is dan weer een zwak aftreksel daarvan. Hij probeert die trekjes nog mee te geven in zijn spel, maar slaagt daar maar deels in. Nicole Kidman heeft een klein rolletje en zag ik daar nu Bill Barberis als slechterik in Amsterdam? Goed voor hem.

Het Puttertje van Donna Tartt is een meesterwerk (vind ik dan) van bijna 900 pagina's. Tartt schrijft zo getailleerd dat het boek zelf haast een script is. Ik begrijp heel goed dat er om de rechten is gevochten. Want wat een verhaal! De regisseur wil helaas al deze pagina's in een film proppen. En dat gaat natuurlijk niet, dan worden er verkeerde keuzes gemaakt. Dat is waar het misgaat met The Goldfinch. Het gedeelte dat zich afspeelt in de buitenwijken van Las Vegas zijn magistraal beschreven. Theo een Boris nemen enorme hoeveelheden Wodka en andere roesmiddelen tot zich op een bodempje junkfood, het is pijnlijk maar bij vlagen ook hilarisch wat zich afspeelt in dat vreselijke oord. De lezer ziet dat het helemaal misgaat met Theo en is opgelucht wanneer hij vertrekt. In de film wordt dit niet voelbaar gemaakt. En waar is de moeder van Theo? Ze komt nauwelijks in beeld, terwijl ze zo belangrijk voor hem is. Ook het puttertje (the goldfinch) komt nauwelijks in beeld, terwijl daar echt nog wel wat over te vertellen is. Dan die rare tijdsprongen, dat haalt de vaart uit het verhaal. De muziek is om misselijk van te worden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is met boekverfilmingen ook altijd hetzelfde: de film haalt het niet bij het boek. Ik ken eigenlijk maar twee uitzonderingen op deze regel: Trainspotting en The Godfather. Maar goed. ik wil beetje positief afsluiten. het verhaal is best interessant, de acteurs zijn aardig op dreef, zeker de jonge Theo en Boris, en het speelt zich allemaal af op locaties die je normaal niet zo snel ziet in een Amerikaanse film. Mijn tip: lees het Puttertje van Donna Tartt, of de verborgen geschiedenis. De laatste is haar fameuze debuutroman en is volgens mij nog niet verfilmd.

Vooraf dacht ik nou vooruit laat ik deze eens opnemen, want ... Nicole Kidman speelt erin mee, én toeval of niet, kortgeleden zag ik twee puttertjes. Prachtige vogeltjes met knalrood, wit, grijs en zwart. Van het kunstwerk wist ik bar weinig, maar geheel onbekend was het niet.

Toen ik me gisteren aan dit kijkmaal zette, was ik aangenaam verrast door de fijne sfeer waarin het verhaal verpakt was. Hier en daar een terugblik, dan een flard van een droom of een brokstuk van een herinnering. Ik hou van versneden verhaalstructuren om zelf de draad bij elkaar te mogen houden. De rol van de jonge Theo werd fraai vertolkt door het evenbeeld van Potter, zoals ie dan ook door zijn vriend Boris genoemd werd. De lichtschuwende zwarte Boris kon 't goed vinden met de andere vreemde snuiter, uhh snuiver ... De oudere maar nog altijd jeugdige Theo had inderdaad diezelfde te gladde bijna te perfecte uitstraling; iemand van wie je aan de buitenkant nooit zou kunnen doorgronden wat er van binnen afspeelt. De rol van Hobie werd ook zeer geloofwaardig en sympathiek uitgebeeld. Kidman schitterde in overbodigheid. Ze had amper schermtijd, maar dat deed niets af aan de film.

Uiteindelijk kreeg het schilderij dan toch de metafysische betekenis die uiteraard heel lang verborgen moest blijven, daaraan gekoppeld een tipje van de sluier van de toekomst oplichtend, in de vorm van een brief aan Pipa. Mooi!

Voor mij is Nicole Kidman een reden om een film niet te kijken.

Hoe een kind zijn brein in overload gaat wat uitmondt in zelfmedelijden en survival dit gekoppeld aan een object wat de tijdloosheid manifesteert en wij als mens slechts passanten zijn. Dit al gekoppeld aan opgroeien, ontdekken en alle pro's en cons die hier mee te maken hebben. Vriendschap, liefde intermenselijke relaties en being there in the moment. Knappe film 4*