Hong Gao Liang (1987)

Een film met regelmatig mooie beelden en een sterke cinematografie, waarbij vaak de rode kleur goed geaccentueerd wordt, zoals je misschien al door de titel kunt verwachten. Helaas maken mooie beelden en shots nog geen goede film. De film lijkt vooral te bestaan uit losstaande scènes, die vaak niet of nauwelijks goed op elkaar overlopen. Ook qua personages houdt het niet over. Het blijft allemaal erg oppervlakkig en afstandelijk en hierdoor krijg je als kijker nooit enige feeling met ze. Wat rest zijn een aantal sterke scènes door met name de prima cinematografie. Verder is het einde best goed, maar daartussenin is het allemaal net wat te pover en afstandelijk om de gehele film te boeien.

2,5*

Kon helaas niet wakker blijven..

Bijna een maand geleden gezien, maakte ontzettend weinig indruk. Eerste helft is nogal standaard familie-blabla en de tweede helft moet dan voor impact zorgen, hoewel helft.. de familie-blabla duurt echt veel te lang, impact blijft uit en Li Gong acteert afschuwelijk.

2* zijn redelijk mild.

Pfff hier had ik, gezien het redelijk hoge gemiddelde, een pak meer van verwacht. Dit was gewoon een saaie film. Punt andere lijn.

Toch een behoorlijk sterk debuut hoor van Yimou Zhang.

Vooral in visueel opzicht opvallend sterk in verhalend opzicht duidelijk wat minder maar wel met een mooie en nog piepjonge Li Gong.
Geheel is fragmentarisch en niet lekker in evenwicht op de een of ander manier. Bepaalde scenes zijn erg traag en lang uitgesponnen en het volgende moment vliegt de film weer jaren vooruit. Het middenstuk is overigens tergend langzaam op sommige punten en ik had eerlijk gezegd wat moeite de ogen open te houden hier. Echter de confrontatie met de Japanse bezetter tegen het einde zorgde dat ik weer volledig bij de les was.

Verder moest ik vaak aan een andere Aziatische grootmeester denken Akira Kurosawa (niet de minste gelukkig). Het theatrale spel van met name Wen Jiang deed me daarnaast erg denken aan dat van Mifune.
De film ademt, zeker visueel, een Kurosawa bijna western-achtig sfeertje uit wat hem vooral zit in de stoffige landschappen, het wuivende gierst, bezwete lichamen, de positionering van de personen in het landschap, het plotselinge en scherpe geweld... Erg goed gedaan, sterkste troef van deze Red Sorghum.

3.5*

Minder bombast dan dat ik gezien heb in de drie andere films van Yimou Zhang, maar weer is het genieten van de prachtige beelden. En dat voor een debuutfilm, wat een regisseursoog heeft die man! Helaas is het meest positieve dan ook al wel gezegd van de film. Het wist de korte speelduur wel te blijven boeien, en het acteerwerk is ook dik in orde, maar verder kon het me niet echt raken. Het voelde niet echt als een geheel aan. Zhang blijft vooral een visuele meester en geen verhaalverteller. De verteller vond ik dan wel weer goed, waardoor het toch iets meer samenhang kreeg en je kreeg een beetje een familie/streekgeschiedenis idee. Wat wel weer een minpunt was dat in het begin alles vredig was, iedereen lachte overdreven gelukkig om een grap, en vervolgens krijgen we een enorm gruwelijk einde voorgeschoteld. Maar door het schitterende kleurgebruik en composities verdient de film toch nog een heel goed cijfer.

3,5*

Wat ik trouwens niet snapte was het volgende;

De verteller vertelt dat zijn oma nog op haar 99ste nog dit en dat zei, terwijl we haar toch echt doogeschoten zien worden... Heb ik iets over het hoofd gezien of klopt hier gewoon geen hout van?

Minste film die ik van Zhang Yimou zag, terwijl ik er eigenlijk wel van had verwacht dat het één van zijn meesterwerken zou zijn. Uiteindelijk blijven zijn wuxiafilms (Hero, House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flowers) voorlopig mijn favorieten. Visueel zien we hier reeds waar Zhang Yimou toe in staat is, met o.a. enkele prachtige shots van nachtelijke landschappen of de prachtige sensuele scène tussen "oma" en "opa" in het korenveld. Net zoals de meesten vond ik helaas dat het verhaal te fragmentarisch verteld werd en dat je niet echt grip krijgt op de film, wat een echte betrokkenheid in de weg zit. Afstandelijk en narratief niet echt zoals ik het wil, maar op visueel vlak is het wel de moeite. Daarbij nog enkele sterke scènes (de liefdesscène in het Korenveld, het eerste optreden van de Japanners,...), en ik kom nog net aan de 3,5*


3,5*