Big Eyes (2014)

Na alle negatieve berichten zat ik te twijfelen of ik de film überhaupt wel moest gaan kijken, als Burton fan. Het was een aangename meevaller, oke, geen typische Burton film, maar desalnietemin goed geacteerd en een leuk verhaal. Al had ik graag een andere acteur gezien in de plaats van Waltz.

Het neerzetten van een jaren 60 sfeertje kun je wel aan Burton overlaten. Ook het verhaal is intrigerend. En o ja, stiekem heb ik best wel weer van Waltz genoten; eigenlijk niet zo van Adams, vond haar relatie met Waltz nogal ongeloofwaardig.

Intrigerend verhaal over de legendarische schilderes Margaret Keane met een uitstekend jaren 60 sfeertje en prima acteerwerk. Vooral Christoph Waltz is weer uitstekend op dreef. 7/10

Aardige film.

Behoorlijk apart verhaal maar wel een die ik meteen geloof. Hoewel er op het einde ook wel behoorlijk grappige momenten inzitten is het personage dat Waltz speelt behoorlijk gestoord en psychopathisch.

De film is aardig in beeld gebracht en je wilt de film ook gewoon uitzitten maar het is zeker geen hoogvlieger of een film die bepaalde momenten heeft die het ook echt geweldig maken. Daarentegen is het verhaal en intrigerend en entertainend genoeg voor de volle 105 minuten. Misschien toch een 3.5* voor het aparte, waargebeurde verhaal.

Plagiaat in het kwadraat

Dat proces voor de rechtbank was hilarisch. Niet voor te stellen dat dit echt gebeurd is. Waltz speelt Walter Keane, een onuitstaanbare lullekop van een vent die zijn vrouw wegcijfert om zijn eigen naam en roem op te krikken. Nu, Margaret was toch ook heel naief om zijn naam zomaar op de schilderijen te zetten maar in het begin geeft Burton daar wel een uitleg aan : it's a man's world die jaren '50.
Voor zware en deprimerende films moet je niet bij Tim Burton zijn : hij geeft de film wel kleur, houdt het allemaal zo gezellig mogelijk en maakt van Keane een gladde praatjesmaker en een kerel die in zijn eigen leugens gelooft. Op bepaalde momenten is de overacting erg overdreven (heb om die reden wel redelijk een hekel aan Waltz) wat de film bijna in de komedie laat vallen. Maar het is vooral een film over een vrouw die voor zichzelf heeft leren opkomen en erkenning heeft gevonden voor haar talent.

Vind dat de film hier hard aangepakt wordt. Burton gooit het over een andere boeg : geen sprookjes en fantasietjes, maar toch nog altijd onmiskenbaar Burton. Ik vond het een leuke frisse film die me niet tegengevallen is.

Een film waar ik heel lang naar heb uitgekeken en die jammer genoeg erg tegenviel. Hier en daar zeker hele mooie decors en shots, maar het niveau wordt niet vastgehouden. Dit had veel meer kunnen zijn dan wat het nu geworden is. De muziek van Danny Elfman is me niet eens opgevallen en ook de inbreng van Lana Del Rey, waar ik meer van had verwacht, was nihil.

Ik had het gevoel dat het geheel naar het einde toe echt was afgeraffeld.

Op de cast heb ik niks aan te merken. Christoph Waltz kan in mijn ogen weinig fout doen en Amy Adams is gewoon een goede actrice waar ik graag naar kijk.

2.5*

Zeer wisselende meningen hier maar ik heb heel erg genoten van deze film.

Mooi tijdsbeeld en goed geacteerd en nog eens een waargebeurd verhaal, vond de film zeker een aanrader.

Christoph Waltz lekker over de top en Amy Adams solide zoals altijd.

Goeie film van Burton, Waltz en Adams doen het fantastisch. Ze acteren heel goed en op niveau, het verhaal opzich is goed. Waargebeurd en dat maakt de film altyd iets beter. Voor mij een dikke 8! Verveelde niet en het sleepte je mee van het begin tot het einde ?

Interessante film! En hoera, ze staat voor zichzelf op! Maakt niet uit wat voor rol Christoph krijgt, hij doet het altijd goed. Films met Amy ook Alom: win-win

Verwachtte er aan de ene kant veel van (Tim Burton, goede acteurs), maar het verhaal klonk me suf in de oren. Big Eyes? Schilderijen met kinderen? Grandioos werd het dan ook nergens, maar toch een pakkend filmpje met een aardig verhaallijntje. Niet echt geweldig, maar de acteurs en Burton's bijzondere manier van films maken droegen toch bij aan een vermakelijke zit. En ook leuk om even wat te weten te komen over die rare schilderijtjes.

Het waargebeurde verhaal rondom Keane was mij volstrekt onbekend en mede daardoor is de film voor mij geslaagd.

Bizar dat je daar 10 jaar mee wegkomt.

De 50s en 60s sfeer is prachtig in beeld gebracht en zowel Amy Adams als Christoph Walz waren erg geloofwaardig in hun rol. Ik heb genoten van deze film, ook al is de Big Eyes kunst bagger.

Mooie biografische thriller door Burton met een angstaanjagende Waltz. Ook Adams doet het goed als vrouw die compleet over zich heen laat lopen. Het psychologische thriller-aspect van de film werkt erg goed, maar helaas vervalt het laatste kwartier (in de rechtszaal) in een soort komedie show. Erg zonde en dat doet de film een beetje de das om. Daarom een kleine 3,5*

“All these copies... you're like Warhol!

Nah, Warhol’s like me. That fruitfly stole my act! “

Tim Burton is bekend geworden door de surrealistisch aanvoelende film “Edward Scissorhands” en andere rariteitenkabinetten zoals “Beetlejuice” en “Mars Attack!”. Ditmaal begeeft hij zich op het meer realistische pad met deze biografische film “Big Eyes” over het toch wel intrieste leven van Margaret Keane. Deze kunstenares uit de jaren 60 is de verantwoordelijke die ervoor gezorgd heeft dat ontelbare huisgezinnen enkele schilderijen (of copies) in hun woning hadden hangen met daarop een triestig kindje met onwezenlijk grote ogen (en meestal voorzien van een traantje). Op het eerste gezicht was dit gewoon kitscherige “Holly Hobbie”-achtige tienerkunst. Maar de waarheid is verbijsterend en tegelijkertijd briljant. Heel het oeuvre van Margaret Keane werd zogezegd door haar man Walter, die wel vlotte praatjes kon verkopen maar niet zo vlot was met een penseel, gecreëerd. Dat is het verbijsterende aan heel het verhaal. Het briljante is hoe deze praatjesmaker de hele merchandising op poten zette en van deze tienerkamer-portretjes een commercieel succesverhaal maakte. Op marketinggebied was hij een voorloper. Hij creëerde wel een eega zonder identiteit en persoonlijkheid. Een pantoffelheldin, opgesloten in een stoffig zolderkamertje die aan de lopende band deze schilderijtjes afwerkt en ondertekent met de achternaam van haar echtgenoot. Uiteindelijk mag je het toch beschouwen als de meest subtiele kunstroof aller tijden.

Lees verder hier ...

Nogmaals en duidelijk herkenbaar dat het door Tim Burton gefilmd is in deze biopic met goed gespeeld acteurs door Waltz en Adams.

Meerdere mensen hierboven met de kritiek dat deze film de persoonlijke touch en de eigenzinnigheid van Burton lijkt te missen. Die kritiek snap ik erg goed, al heb ik nu ook weer niet zoveel met Burton dat het me erg stoort. Als de film maar sterk is.

Wat dat betreft valt het niet helemaal mee. Biografische films zijn altijd een beetje tricky omdat er een verhaal verteld moet worden, waardoor er vaak meer aandacht is voor de inhoud dan voor de vormgeving. Visueel was deze film ook niet heel erg bijzonder. Het verhaal kon wel redelijk boeien, maar om te zeggen dat het erg meeslepend was, nee.

Grootste ergenis was Waltz. De rol is al behoorlijk irritant, dit type mensen kan ik moeilijk uitstaan, maar de wijze waarop de rol wordt neergezet is ook toch wel erg overdreven.

Uiteindelijk film die als weinig uniek op me overkomt, noch veel te bieden heeft. 2*.

Fijne jaren 50 en 60 sfeertje, mooie locaties, leuk kleurenfiltertje. Prima wegkijken met deze 'Big Eyes'. Waltz is prima hoor, maar dat overacten van hem hebben we al zovaak gezien. De film mist echte hoogtepunten en weet nergens écht indruk te maken. De aanloop naar de rechtzaak toe en de zaak zelf zijn niet zo overtuigend. Hoe denkt Walter dat ooit te kunnen winnen? Gaat nergens over natuurlijk. Vanaf de 1e seconde zie je aankomen dat ze beide moeten gaan schilderen natuurlijk. Redelijk kansloos. De schrijvers van het scenario maken zich er soms ook nogal makkelijk af. Maar ik heb me aardig vermaakt.

het levens verhaal van Keane is ook terug te vinden in de Wachttoren Engelse editie

Prima film, weer genoten van Waltz, wat kan hij een rol toch altijd perfect neerzetten.

Gisteren had ik een korte omschrijving van de film gelezen en dat sprak me eigenlijk meteen aan. Toen ik zag dat Waltz één van de hoofrollen vertolkt, wist ik dat ik deze film zo snel mogelijk moest zien.

Het begin start op een typische manier... Beiden leren elkaar kennen, worden halsoverkop verliefd en trouwen. Het hoogtepunt in hun relatie is dan al voorbij en wat dan volgt is de ene teleurstelling na de andere. Vooral voor Margaret die ontdekt dat ze getrouwd is met een man die ze eigenlijk niet kent. Iemand die met haar eer gaat lopen en het emotionele aspect achter de grote ogen negeert. Nu, ik ben een grote fan van Waltz, maar als deze bad guy kon hij mij niet bekoren. Het werd op een vrij kinderachtige manier gebracht. Zeker naarmate de film vordert en Margaret de echtscheiding aanvraagt en beide partijen het moeten gaan uitvechten voor de rechtbank. Ik bedoel... Natuurlijk dat je een bewijs zou moeten gaan leveren dmv een schilderij te tonen.

Ik weet niet of de film de algehele gang van zaken weergeeft? Dat in het midden gelaten, de film is ééntje om eens te bekijken, maar daar stopt het dan ook. Ik was meer onder de indruk van Adams die op een ingetogen manier Margaret heeft weten te vertolken.

dat van het schilderij in de rechtbank maken schijnt te kloppen idd, Kisje

Erg sterke verfilming van dit bijzondere verhaal. Geweldig vertolkt door Amy Adams en Christoph Waltz.

Ik vond het wel een leuk filmpje. Origineel verhaal, dat ook nog eens waar gebeurd is en waar Burton een eigen komische draai aan weet te geven.

Amy Adams speelt een prima hoofdrol neer en zet een personage neer, waarbij ik me afvroeg hoe ze het zover kon laten komen en waar ik wel een klein beetje medelijden mee had. Waltz zet zijn personage hier en daar iets te overdreven neer, al kon ik het op zich wel hebben.

Het jaren '60 sfeertje is lekker neergezet met frisse heldere kleuren. Ondanks dat het allemaal nooit echt hoogstaand wordt is het vermakelijk om te zien.

3,0*

Op zich best wel onderhoudend, maar oef, wat was deze film voorspelbaar. Adams redt voor mij de film. Bij Waltz bleek voor mij voor het eerst dat hij een wat eenzijdig acteur is.

Met veel plezier had ik mr Keane eigenhandig en gratis wat cosmetische aanpassingen aan zijn gelaat toegebracht. Vieze vuile glijer , een van de vele parasieten waar de wereld vol mee zit.Maar goed, mevrouw Keane liet ook alles zomaar gebeuren. Net zoals vele geparasiteerden waar de wereld vol mee zit.
Mooi wat deze film laat zien... gewoon stoppen met het toestaan ervan.

Blijkt ze zich daarna bij de Jehovahs getuigen te hebben aangesloten. Sommige mensen leren t blijkbaar nooit. En geloof me, wat die groepering betreft weet ik waarover ik spreek.
In de film komt ze ieg niet al te snugger en seuterig over.

Wel prachtig dat ze moesten schilderen op t eind. Slmme rechter.

Leuke komedie over de waarde van herkenning en erkenning. Je mag wel geen problemen hebben met het gekunsteld gedrag van de karakters (vooral Christoph Waltz). Burton's beste film in een lange tijd. Het einde viel wat tegen en deed denken aan een TV film. 7/10

Wat zou er met dat schilderij voor Unicef zijn gebeurd?

Aardig.

Gaat niet de Burton zijn die je meteen gaat opnoemen. Toch had ik slechter verwacht om een of andere reden. Dat Burton het nog steeds een wat sprookjes achtige sfeer geeft ondanks het een bio-pic is werkte erg goed. De bio-pic is met stip het saaiste sub genre in Hollywood en met deze aanpak groeit het tenminste nog uit tot een degelijke film.

Er zit wel een probleem in de film en dat is Waltz. We komen maar niet af van deze man in Hollywood. Helaas wanneer hij naast een weergaloze actrice als Amy Adams staat valt het pijnlijk op dat hij maar 1 manier van acteren heeft. Hij brengt 0,0 nuance in zijn karakter. Wellicht stuurde Burton hem een beetje die kant op. Toch ben ik bang dat er niet meer inzit. Het is wel een smetje op een verder geinig filmpje.

3 sterren.

Aardige film over een schilderes die trouwt met een man die haar werk als het zijne verkoopt. Een mooi, waargebeurd verhaal dat hier wel nogal voorspelbaar wordt gebracht. De film ziet er goed uit, ook al is dit voor Tim Burton één van zijn minst fantasievolle films. Amy Adams zet een prima rol neer, Christopher Waltz legt het er iets te dik bovenop.

Leuke film van Burton, die de gehele speelduur blijft boeien.

Christoph Waltz is weer uitstekend als gladde praatjesmaker.