Hirokazu Koreeda

Dit schreef Rokuro bij de film Distance nadat ik die de hemel in prees, maar "durfde" te zeggen dat Maborosi voor mij nog meer kracht bezit.

Koreeda is wat mij betreft één 's werelds beste regisseurs. Maar hoe komt dit nou?

Hij weet wat mij betreft om te gaan met grootste begrippen als "rouwverwerking" en "levensgeluk" op een zeer intieme en subtiele manier.
Tot nu toe heb ik Maboroshi no Hiraki, Distance en After Life van hem gezien, Nobody Knows heb ik nog te gaan.

In de eerste drie genoemde film is het onderwerp eigenlijk altijd het omgaan met de dood. Hoe mensen terugdenken aan hun leven, maar ook hoe nabestaande omgaan met het verliezen van hun echtgenoten, broers of zussen of goede vrienden. Machtig mooi, zo simpel en verfijnt als menig Haiku.

Koreeda kiest niet voor een grootste "Tarkovskyaanse" aanpak, of een klassieke literaire aanpak als een regisseur als Bergman dat zou doen, in bijvoorbeeld een film als Wilde Aardbijen of zoals Kurosawa dit zou doen in een Ikiru, maar verteld op een erg verlichtende manier over deze onderwerpen.

Nooit is hij doemdenkerig, en altijd is er verlichting en bevrijding om de hoek. Nooit veroordeeld hij de overledenen, maar prijst ze altijd met een fijnzinnig gevoel voor poëzie.
Hij hamert niet door, maar laat de gebeurtenissen de gebeurtenissen.

Een ander punt wat hier uit te filteren is, is de prachtige culturele observatie. Een geniaal voorbeeld hiervan is de trouwerij ceremonie in Maboroshi. De simpelheid waarmee hij het gezang filmt en knipt naar een shot van de keuken, om daarna het huis van buitenaf te filmen. Geniaal in essentie en beschouwing. Hij laat zien hoe het in het echt aanvoelt en hoe prachtig mooi dit allemaal is. Hoe in contemplatie dit soort dingen te beschouwen.

In After Life kiest hij ervoor om kleine momenten uit het leven te verbeelden. De belangrijkste gebeurtenissen uit mens leven zijn niet grootste ceremonies, maar botweg het plukken van een bloempje op een doordeweekse dag. Zo een moment wat je op de één of andere manier niet vergeet.
Juist dit gevoel wil hij vasthouden en wil hij dan ook prijzen.
After Life is in dat opzicht de Japanse versie van Jean-Paul Sartre’s De Teerling is Geworpen, waar twee mensen na hun dood terecht komen bij een receptie waarna ze als geesten in de wereld terugkomen, om erachter te komen dat ze voor elkaar bestemt waren. Het verhaal verloopt toch zwaar, met een mistroostig en weemoedig einde.
Mooi boek, maar wat mij betreft lang niet zo subtiel en tot de essentie als Koreeda het presenteert in zijn film.

Zo ook in Distance, wat in essentie een erg zwaar verhaal verteld. De MUA, een Japanse sekte die bekend staat om zijn gifgas aanvallen op de Japanse metro, verliest leden door een groot zelfmoord ritueel. Nabestaanden keren ieder jaar terug naar de plek waar het geschiedde. Deze keer moeten ze overnachten, aangezien hun auto is verdwenen en ze een oud-sektelid tegenkomen die hun meeneemt naar een lodge.
In de nacht krijgt de kijker langzaam een beeld van de mensen en van de sekte. Het mooie is echter dat Koreeda nergens oordeelt, maar eigenlijk respect uit voor elk verhaal. Op een simpele serene manier wordt dit alles gefilmd, met hier en daar een (logische) uitspatting.

Telkens weet hij een rust uit te stralen in zijn films, die absoluut voort komt uit de Japanse (Zen) cultuur. De manier waarop men met het hiernamaals omgaat is hoopgevend, is geruststellend en is verreikend. En die verrijking is voor mij de belangrijkste ervaring die ik uit zijn films haal. Het is een stuk cultuurbeschouwing, esthetiek en religie. Ik ben verknocht aan zijn films 

Nu Rokuro, want aan de discussie welke beter is (Maborosi of Distance) ben ik nog niet begonnen

Je vergeet Hana Yori mo Naho!

Maar dat had helemaal niks met Kore'Eda van doen vond ik. Kun je overslaan....

Pfff, nou leg je de lat gelijk wel heel hoog.

Ik vind dat je een hoop dingen goed beschreven hebt, zoniet ‘de spijker op de kop’. Ik zal wat aanvullingen geven op jouw observaties, wat het mij heeft gedaan en hoe ik het ervaar. Ik kan het ook niet goed uitleggen, maar als Claire Denis visueel mijn favoriete regisseur is is Kore’Eda Hirokazu dat qua thematiek. Ik ben elke keer erg geraakt, hoewel zijn films (‘technisch’) visueel niet heel bijzonder zijn en ik daar best gevoelig voor ben. Hieronder een poging…



Ik denk dat ik hier zou beginnen. Ik weet niet precies hoe het te omschrijven, maar de behandeling van het onderwerp (noem het een boodschap of een gevoel dat hij wil overbrengen) vind ik belangrijk. Zonder dat ik het er per sé mee eens ben of geïnteresseerd ben in die betreffende boodschap. Het gaat om de manier waarop hij het onderwerp dus behandeld. Dat treft mij in Kore’Eda ook het meest. Ik moest pas op een cursus aan wildvreemden vertellen over mijn hobby en vertelde iets over film (uiteraard) en haalde Distance aan als voorbeeld. Ik probeerde onder woorden te brengen wat mij zo raakte en zei iets in de trant van, de zuivere benadering zonder te veel poeha, effecten over culturen, omgaan met vriendschap, verlies etc etc. Ik kreeg er bij het vertellen alleen al een brok van in mijn keel. Hij raakt me, door die zuiverheid en eenvoud.



Dat zijn inderdaad de onderwerpen waarmee hij aan de gang is in de films die jij noemt. In Nobody Knows gaat het meer om ‘overleven’ en ‘binding’ dat zou je er dus aan toe kunnen voegen. Met die bril op zou ik zelfs met enige moeite Hana Yori mo Naho als een Kore’Eda kunnen bestempelen.



Dit had ik je niet kunnen verbeteren.

.

Daar zit de kracht van After Life en dus van Kore’Eda wat mij betreft ook. Vergeet niet dat hij hier heel veel dingen met een relativerend humor aanpakt.



Ik vind het verhaal niet zwaarder dan After Life en in zoverre ben ik het dan níet met je eens (al schrijf je natuurlijk ‘in essentie’). Ook hier gaat het om de kracht van herinnering aan liefde en gebondenheid. De schoonheid zit m wat mij betreft vooral dat er wordt gefocust op de hoop die het de overlevenden geeft. Dat is wat de film registreert. En dat alles op de hierboven genoemde Kore’Eda manier, dus niet met grootse gebaren, effecten of Tarkovskiy-symboliek.



Bij deze dus. En waarom vind ik Distance beter? Tja omdat het me meer raakte, die verstilde observaties van mensen die ik beter kon plaatsen (‘beter’ leek te kennen). De iets modernere (meer herkenbare) setting.Toen ik Maboroshi no Hikari voor de tweede keer zag (nadat ik Distance vaker en Nobody Knows één keer had gezien bleek dat weer. Een hele mooie film, maar net een tikkie minder.

Mooie berichten.

Een van mijn favoriete regisseurs die door zijn prachtige manier van vertellen altijd wel een snaar bij me raakt.

Ik moet enkel nog Hana Yori zien, maar verder wel alles van deze man gezien.

Hoewel hij gemiddeld erg mooi scoort vind ik enkel After Life een waardige uitschieter. Verder mooie Japanse dramas maar niet tot de toppers behorend. Kore-eda is absoluut geen Ishikawa ofzo. Ik mis een beetje dromerigheid, doorgaans visueel ook iets te karig en te zwaar.

Kleine kritiekpuntjes, waar ik uiteindelijk vooral moeite mee heb is met het ontbreken van die licht magische touch die After Life kent, in combinatie met het uiterst realistische die de film uitstraalt. Een zeldzame combinatie die jammer genoeg in z'n andere films niet echt tot uiting komt.

Blijf de man wel geïnteresseerd volgen, scoort steeds goed, maar een echte favoriet zal het wellicht niet worden.

Ik ben benieuwd hoe je die vindt en of je er ook maar iets Kore'Eda's in ziet. Ik kon er niks mee.



Ishikawa ken ik nog steeds niet, maar dat komt nog. Ben erg benieuwd. Ik vind bij Distance toch ook wel iets magisch terug. Gewoon in het contact dat ontstaat tussen mensen die zo ver van elkaar afstaan (of stonden). Dat heeft ook iets magisch.

Dat het visueel karig is ben ik met je eens. Ik kan niet uitleggen waarom, maar hier kan ik er mee leven.

Beetje woordenspielerei, zal ik het bovennatuurlijk noemen dan ?

Al wat oud nieuws zie ik, maar toch de moeite om even te melden;
De nieuwe film van koreeda genaamd "even if you walk and walk".
Klinkt gelukkig allemaal weer erg intressant na het teleurstellende "Hana".

http://twitchfilm.net/site/view/kore-eda-rolling-on-eve...
http://www.imdb.com/title/tt1087578/

Zaterdag 22 en zondag 23 december zal het Filmmuseum Brussel Kore-Eda's films vertonen, met op 22 december in zijnen aanwezigheid.



22/12 : Hirokazu Kore-Eda avond in aanwezigheid van de regisseur
MABOROSHI
[Maboroshi no hikari] van Hirokazu Kore-Eda, Japan 1995 / Makiko Esumi / kleur / Ned. ond. / 110'
@FILMMUSEUM (BIS) - 18:15

22/12 : HANA
[Hana yori mo naho] van Hirokazu Kore-Eda, Japan 2006 / Eng. ond. / 127'
@FILMMUSEUM (BIS) - 20:15

23/12 : NOBODY KNOWS
[Dare mo shiranai] van Hirokazu Kore-Eda, Japan 2004 / Yûya Yagira, Ayu Kitaura / Ned. ond. / 141'
@FILMMUSEUM (BIS) - 18:15

23/12 : AFTER LIFE
[Wandafuru raifu] van Hirokazu Kore-Eda, Japan 1998 / kleur / Ned. ond. / 118'
@FILMMUSEUM (BIS) - 20:45


Meer info, bij mij of hier

Lijkt me een bijzondere ervaring om de heer Hirokazu in levende lijve mee te maken, hij heeft immers toch een van mijn lievelingsfilms gemaakt. Brussel is echter wel erg ver weg. Te ver weg zelfs.

Leuk, voor de mensen die in de buurt of gelegenheid zijn zou ik zeker Maboroshi meepikken. Toch niet gemakkelijk aan te komen. Helaas wordt zijn -in mijn ogen- beste film (Distance) overgeslagen.



In Rotterdam wel eens meegemaakt. Hij is erg bescheiden en nogal verlegen. Nog geen Q&A gehad, waar er heel veel uitkwam. Zijn films spreken natuurlijk voor zich.

En als je 'm toch 'heer' noemt moet je 'm misschien ook bij zijn achternaam/familienaam noemen: Kore'Eda Maar ik geef toe, 't is verwarrend met die Aziaten.

Dat bescheiden karakter heb ik meer meegemaakt bij Japanners, een reden waarom de mensen me zo aantrekken overigens.


En ik had al zo'n idee dat ik hierop een reactie van jou kant kreeg Ik wist wat zijn voor- en achternaam was hoor.

OK, OK ik geloof je, mijnheer danuz

(en ik zal proberen minder voorspelbaar te reageren)

Ja zeg, kom op nou.

Maar om even terug te komen op de regisseur: wel apart dat ze zijn film Distance niet draaien. Reden?

Goh, ik zal het (morgen) eens vragen, maar ik betwijfel het of ze dat weten aan de balie. Ze zullen er wel hun redenen voor hebben (niet beschikbaar, geen plek in het vertoningsschema).

Een regisseur in levende lijve zien, is toch iets speciaals en uniek. Vorige maand kwam Tsai Ming-Liang. Ben daar naar toe geweest, had nog geen enkele film van hem gezien, maar behoort nu tot mijn favoriete regisseurs. Die man was god voor mij toen hij praatte. Zo'n wijze man, enorm respect.
Heb ook nog geen enkele van Kor-Eeda gezien , maar als ik de berichten hier lees, denk ik wel dat deze me ook gaat liggen.

Zoals ik al verwachtte, de dame aan de balie wist het niet. Ze heeft me doorverwezen naar de zaalmeester. Die vertelde me dat hij het ook niet zeker wist, maar dat er wel een reden voor geweest zal zijn: Niet beschikbaar of omdat er maar 2 dagen vertoning waren, dus slechts plek voor 4 films. Met andere woorden, wat ik had voorspeld . Ik zei dus dat ze zijn beste film er niet bij hadden geplaatst, maar ze konden de planning niet meer veranderen, moest hij toch beschikbaar zijn.
Dus helaas, geen Distance!
Sorry.

Ik denk dan dus de tweede reden, want in Nederland zijn gewoon prints beschikbaar van Distance.

13 december wordt Koreeda's documentaire 'Without Memory' (1994) eenmalig vertoond in Cinema ZED in Leuven. Een film over een man die lijdt aan encephalopathie, een ziekte waardoor je alles maar hoogstens een uur kunt onthouden (u weet wel, Memento). De man wordt een jaar lang gevolgd, een jaar waarin hij ook vader wordt (maar zijn dochter, elke dag opnieuw, niet herkent).

Ben ik erg benieuwd naar, jammer dat het zo ver weg is.

Hoewel de films van Kore'Eda (muv Distance) niet moeilijk te krijgen zijn (en op Maboroshi is het nog even wachten) is het wellicht leuk om ze nog eens op groot doek te zien. In het FIlmmuseum draaien Maboroshi, After Life, Nobody Knows en Still Walking binnenkort een aantal maal, in verband met de première van Air-Doll.

Maboroshi ga ik zeker kijken. Still Walking wellicht ook.

"Ayashiki bungô kaidan" (2010) - imdb.com

Wat moeten we hier van denken. Tsukamoto, Koreeda, de regisseur van Hula Girls en die van Infection die samen een horror- TV-serie maken.

Hopen op iets "Masters of Horror" achtigs. Elke regisseur 1 TV-episode (langer dan 45 minuten zou mooi zijn) die z'n eigen verhaal verteld (wat zo wel lijkt te zijn, aangezien er ook 4 afzonderlijke boeken/schrijvers gemeld worden).

Ik heb de mijne bij YesAsia vandaan. Mooie uitgave.

De beste, nog levende Japanse regisseur!

01. Maboroshi no hikari / Maborosi (****½ / ****)
02. Dare mo shiranai / Nobody Knows (****+)
03. Aruitemo aruitemo / Still Walking (****)
04. Kûki ningyô / Air Doll (****)
05. Wandâfuru raifu / After Life (***½)
06. Hana yori mo naho / Hana (***)

Alleen Distance nog op DVD zien te vinden.

Ik zie dat-ie out-of-print is inderdaad (R3 Panorama). Ik vond je nummer 1 al zo merkwaardig

Ik heb zelf ook het hoogste gemiddelde bij Kore´Eda staan, maar er zijn meerdere regisseurs nog niet dood (Yoshida) bijvoorbeeld.