Ricky Roma

Sterke film weer van Mamet. Zijn dialogen zijn zoals altijd fantastisch, maar tegelijkertijd ook vrij kunstmatig en ritmisch, waardoor het niet altijd werkt in realistische situaties. Met Roger Deakins als cinematographer is dit tevens ook Mamet's beste film op visueel vlak. Zeer onconventionele genrefilm die echt wel de moeite waard is.

Een film uit de latere jaren van Altman die maar al te vaak genegeerd wordt. Ik denk zeker dat de fans van Altman's stijl hier zeker van zullen kunnen genieten. Wat hij doet met dit verhaal is heel interessant: Altman gebruikt de opzet van een politiek drama, maar doorheen de film wordt het duidelijk dat de intenties van alle personages helemaal niet zijn zoals die in het begin lijken.

Ze worden alleszins overschaduwd door het overheersende portret van Kansas City dat Altman hier wil schetsen door prachtige sets van het interieur van de stad en een ophemeling van de muziekcultuur als onderbreking van het drama van de film zelf. Dit drama draait rond de chaos van de verkiezingen in de stad en een criminele bende die deze chaos op indirecte wijze erger lijken te maken.

De film had een meesterwerk kunnen zijn, ware het niet voor de ver ondermaatse prestatie van Jennifer Jason Leigh. Alle andere acteurs konden perfect hun rol dragen, zeker de laudanum sippende Miranda Richardson en de Vito Corleone in 't zwart, Harry Belafonte. Misschien had een langere runtime en een grootser beeld van de politieke situatie mij nog lekkerder gelegen, maar voor wat het is, ben ik heel tevreden met Kansas City.

Forty years old and I haven't done a thing that I'm proud of.

Een aantal dagen geleden gezien in de cinema. Gus Van Sant heeft al heel wat goede films gemaakt die een zeer eigen karakter hebben, voor Milk geldt eigenlijk enkel het eerste. De film kleurt nergens buiten de lijntjes en ziet er uit als een standaard biopic, maar dan wel een heel goede.

De film spitst zich toe op de laatste 8 jaar van Milk zijn leven en hoe hij zich inzet voor de homobeweging. Ondanks dat de film zeer braaf blijft in vergelijking met de regisseur zijn andere films ontbreekt hij niet aan emotie. Er zijn heel wat zwaar emotioneel geladen momenten, maar ook grappige tedere.

Zoals de naam doet uitschijnen gaat de film over het leven van Harvey Milk. Harvey wordt vertolkt door Sean Penn, Penn zet hier één van zijn beste acteerprestaties neer. De manier dat hij het personage van Milk speelt is werkelijk fantastisch gezien het als hetero best moeilijk is Harvey te spelen zonder in een soort van cliché te vallen dat niet realistisch aanvoelt. Zeer verdiende Oscar.

Revolutionary Road

De prent speelt zich af in de Amerikaanse fifties en de twee hoofdpersonages worden vertolkt door Kate Winslet en Leonardo Dicaprio. Beide Titanic sterren hun acteerprestaties zijn van top niveau. Al moet ik zeggen dat ik vond dat DiCaprio duidelijk de sterkste acteur van de twee was in deze film. Hij bewijst nog maar eens dat hij werkelijk één van de allerbeste van deze tijd is. Het personage dat hij vertolkt is een jongeman die toen hij jong was veel toekomstplannen had maar als hij éénmaal getrouwd is en kinderen heeft blijkt dat hij, tot grote spijt van zijn vrouw, eigenlijk te laf is zijn woorden van toen hij jong was om te zetten in daden.

Winslet vertolkt op haar beurt dan weer de vrouw van deze jongeman die ooit ambitie had actrice te worden maar het bleek dat zij niet over het nodige talent beschikte om dit waar te maken. Ze vervult tegen haar zin de rol van huisvrouw. Beide personages hebben een sterke afkeer van het middenklasse leven dat ze leiden en komen tot de vaststelling dat ze eigenlijk een deel daarvan uitmaken.

De film probeert heel de tijd gewichtig te zijn en het is dan ook dit dat soms negatief is, er is geen kalmte. Doordat we heel de tijd blootgesteld worden aan overdramatische situaties verliest de film soms zijn impact. Het is altijd hetzelfde opnieuw. Er wordt ook te hard geprobeerd om bepaalde ideeën naar voor te brengen, een beetje meer subtiliteit had zeker niet misplaatst geweest. Deze negatieve punten nemen echter niet weg dat de film aanzet tot nadenken en zonder twijfel zal men een emotionele response hebben op hetgeen tentoon gesteld wordt doorheen deze prent.

Om het kort samen te vatten: het is een sterke prent dat soms iets te hard probeert.

De structuur van deze film heeft veel weg van 2001: A Space Odyssey, in de zin dat het vooral bestaat uit beelden en vrij weinig dialoog. Walkabout is voor het grootste gedeelte een betrekkende, hypnotische film. De fotografie, inclusief de beelden van de afgelegen plaatsen en zijn inwoners zijn echt spectaculair.

Roeg maakt soms wel gebruik van opdringerige camara shots om zijn punt duidelijk te maken, en dat werkt in de film zijn nadeel spijtig genoeg, want het voelt allemaal wat pretentieus aan. Maar de film maakt dat zeker goed door de zalige cinematografie en de manier hoe de relatie tussen de drie hoofdpersonages is afgebeeld.

Dit is nu mijn tweede film van Roeg (andere was Don't Look Now), en het is dus duidelijk dat hij meer werkt met symboliek en metaforen dan normale storytelling. Ik persoonlijk kan dat wel smaken, maar kan me wel voorstellen dat andere dit helemaal niks vinden.